Για την αδημονία και τη σύνταξη του κυρίου γενικού

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Κάποιοι, είπε ο κ. γενικός, αδημονούν να βγει με σύνταξη. Κρίνοντας από τη διερεύνηση της οικονομικής καταστροφής, μάλλον νιώθουν ότι βγήκε προ ετών.

Η ατάκα του μήνα ανήκει στον γενικό εισαγγελέα της Δημοκρατίας Κώστα Κληρίδη. Πολλοί, είπε, αδημονούν να βγει στη σύνταξη.

Το εάν αδημονεί κανείς, δεν το ξέρω. Και το γιατί θα αδημονούσε, ειλικρινά, δεν μπορώ να το φανταστώ. Ειλικρινά όμως!

Εάν, δε, αναλογιστεί κανείς τις επιδόσεις της Νομικής Υπηρεσίας υπό τη διοίκησή του ειδικά στη διερεύνηση των σκανδάλων της οικονομίας και της τραγωδίας που αυτά προκάλεσαν στην κοινωνία, νομίζω πως πολύς κόσμος ίσως έχει την αίσθηση ότι ο κύριος Κληρίδης βρίσκεται ήδη σε σύνταξη εδώ και χρόνια.

Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί η οικτρά κατάληξη αυτής της διερεύνησης, μια κατάληξη αντιστρόφως ανάλογη της αντίστοιχης σε υποθέσεις όπως, λ.χ., εκείνη της κόντρας του με τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου, στην οποία όπως καλά θα θυμάται και εγώ τον είχα στηρίξει.

Και δεν το αναιρώ.

Όμως, τα πεπραγμένα όπως και οι παραλείψεις κάθε δημόσιου αξιωματούχου ελέγχονται. Και όσο κι αν ο κ. Κληρίδης δείχνει να αδυνατεί να αντιληφθεί πως στη μετάβαση από τα έδρανα του δικαστηρίου σε αυτό το τόσο κρίσιμο αξίωμα ο ίδιος κάτι δεν κατάφερε να καταλάβει τελικά, τουλάχιστον σε σχέση με το βάρος που συνεπάγεται το δεύτερο, είναι νομίζω καιρός κάποιος -και δεν θα διανοηθώ ποτέ να το κάνω εγώ- να τον συμβουλεύσει να επιδείξει μια κάποια συστολή.

Κυρίως ως προς το πώς ο ίδιος προσδιορίζει τη σπουδαιότητά του, μια σπουδαιότητα η οποία δυστυχώς για εκείνον δεν εκπηγάζει από το τι ο κ. Κληρίδης προσδίδει στον εαυτό του, αλλά από το κύρος το οποίο απέμεινε στην κρισιμότατη υπηρεσία που ανέλαβε και την κατάσταση στην οποία θα την παραδώσει.

Μια υπηρεσία η οποία, πέρα από τις αμέτρητες αυτάρεσκες ενασχολήσεις του προϊσταμένου της με τον εαυτό του όπως η ως άνω και πέρα από τοποθετήσεις του σε ζητήματα όπως η ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμά του να διερευνά υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, έχει πληγεί και από πολλά άλλα, όπως π.χ. η γνωστή υπόθεση με τις προσλήψεις στην Εισαγγελία.

Ο κ. Κληρίδης έχει φυσικά κάθε δικαίωμα να ασχολείται με τον εαυτό του όσο ο ίδιος επιθυμεί. Ακόμη κι αν ελέγχεται για άλλα πράγματα με τα οποία δεν ασχολήθηκε, είτε όσο θα έπρεπε είτε και καθόλου, όπως λ.χ. η έκκληση της Accept να παρέμβει στην έκθεση των ΛΟΑΤΙ ατόμων σε δημόσιο μίσος από τον Αρχιεπίσκοπο.

Τον οποίο Αρχιεπίσκοπο σε άλλη περίπτωση έσπευσε διά συνοπτικών διαδικασιών όχι μόνο να αθωώσει, αλλά και να στηρίξει δημόσια με το πόρισμά του, όταν διατύπωσε ρατσιστικές δηλώσεις. Κάνοντάς μας όλους να απορήσουμε εάν, πέρα από τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που εφάρμοσε, αντιλαμβάνεται τελικά ποιος είναι ο ρόλος του και ποιων τα δικαιώματα ορκίστηκε να διαφυλάττει και να προασπίζεται.

Όλα αυτά και πολλά άλλα κάνουν τα επαναλαμβανόμενα καμώματα αυταρέσκειας του κ. Κληρίδη να μοιάζουν ανυπόφορα. Ωστόσο πολλοί από εμάς, ακόμη κι αν είδαμε τις συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες και τα δικαιώματά μας να παραβιάζονται επί των ημερών του…

… και ακόμη κι αν έχουμε πια την πεποίθηση ότι η προάσπισή τους όχι μόνο δεν αποτελεί προτεραιότητα για τον ίδιο, αλλά κινδυνεύει ακόμη περισσότερο από καταστάσεις επικίνδυνες οι οποίες όζουν αυταρχισμού και πλήττουν το πολίτευμα το οποίο εκείνος οφείλει να προστατεύει, ποτέ δεν διανοηθήκαμε να του αφαιρέσουμε τη ζηλευτή πολυτέλεια που έχει να ασχολείται με ό,τι ο ίδιος κρίνει σκόπιμο.

Όμως, ουδείς είναι υπεράνω κριτικής, ειδικά όταν -μιλώντας για τη σύνταξη και φτάνοντας στο τέλος της θητείας ενός από τους χειρότερους γενικούς εισαγγελείς που είχαμε ποτέ- οδηγούμαστε -με σχόλια μάλιστα και του ίδιου- αναπόδραστα στον απολογισμό των ημερών του.

Ίσως ούτε αυτό να το καταλαβαίνει ο κύριος Κληρίδης. Ελπίζω όμως να καταλαβαίνει τουλάχιστον αυτό. Και να μην θεωρεί πως ο Τύπος ή οι πολίτες που τον πληρώνουν δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν, αν μη τι άλλο, την ανεπάρκεια του αποτελέσματος η οποία προκύπτει ως κυριότερο πεπραγμένο των ημερών αυτών.

Διότι, δυστυχώς για τον κύριο Κώστα Κληρίδη, αυτό είναι που κυρίως προκύπτει.

Ίσως από αυτή την άποψη, η προοπτική της συνταξιοδότησής του να μοιάζει αρκούντως ελκυστική. Και όχι αδίκως, θα έλεγα.

Όμως, τώρα πια και με δεδομένο τον απολογισμό που λέγαμε, ο οποίος είναι εκεί και δεν είναι καθόλου ευνοϊκός, ίσως να μην έχει και καμία σημασία πια, παρά μόνο για τον διάδοχό του και για εκείνον που θα τον ορίσει.

Έτσι που ο διάδοχος να αποδώσει καλύτερα από τον προκάτοχο ή και γενικώς, και εκείνος που θα τον επιλέξει να είναι πιο προσεκτικός στις επιλογές του. Γιατί με τέτοια αξιώματα δεν δικαιούται να παίζει κανείς.

Από αυτή την άποψη, η επιλογή του κυρίου Κώστα Κληρίδη κρίνεται άκρως διδακτική.

Και αυτό τουλάχιστον θα πρέπει, με μια δόση πικρού έστω χιούμορ, να το… πιστώσουμε σε εκείνον που την έκανε.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 14:35 (τελευταία ενημέρωση 14:35)

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 13:26 (τελευταία ενημέρωση 13:26)

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή