Για να μην γίνει το ΑΚΕΛ ΠΑΣΟΚ!

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το ΑΚΕΛ πάσχει από τη νέα «παιδική ασθένεια» της «Αριστεράς», του λεγόμενου ιδεολογήματος του ατομικού δικαιωματισμού...

Η πρώτη και κυρίαρχη πολιτική  παθογένεια του ΑΚΕΛ είναι ο εγκλωβισμός της συλλογικής του ηγεσίας σ’ αυτό που ονομάζεται στην Κοινωνιολογία «Groupthink». Aδυνατεί δηλαδή η ηγεσία του, λόγω κομματικής συστημικής νοοτροπίας, να αντιληφθεί τον εσωστρεφή προσδιορισμό της πολιτικής του συμπεριφοράς . Και ενώ έχει ορθά καθορίσει ως κυρίαρχο στόχο της πολιτικής του τη λύση του κυπριακού προβλήματος, επιλέγει λανθασμένα πολιτικά επιχειρήματα για να την αναδείξει.

Η πολιτική αυτή ανικανότητα, όπως έχω αναφέρει  στη στήλη αυτή και παλαιότερα, αποτελεί  το βασικό και στρατηγικού χαρακτήρα πρόβλημα της συλλογικής του ηγεσίας, με προεξάρχοντα  τον γενικό του γραμματέα «να αντιληφθούν» τις  συστηματικές  και διαχρονικές τους αμφιταλαντεύσεις για  την αναγκαιότητα παραγωγής  πολιτικής. Στη δημιουργία και ανάδειξη δηλαδή ανταγωνιστικών  αξιακών αποτελεσμάτων και κοινωνικής προοπτικής  που να το διαφοροποιεί από τη νεοφιλελεύθερη νεοκαπιταλιστική κοινωνικοοικονομική καταπίεση και όχι στην  προσαρμογή του στις αναγκαιότητες  του καπιταλιστικού κράτους  ως μια συστημική του παράμετρο, ως μηχανισμός  διαχείρισης νομιμοποιητικού χαρακτήρα της  ανισότητας , περιορίζοντάς το σε μια αφηρημένη κατ’ ουσία  διεκδίκηση  δικαιωμάτων. Πώς είναι δυνατόν η ηγεσία αυτή που στήριξε και  ετοίμασε 54 μνημονιακά νομοσχέδια από το 2012 και μέτρα λιτότητας από το 2011 να ασκεί αξιόπιστη κριτική στην κυβέρνηση Αναστασιάδη για την οικονομική της πολιτική, που ούτως ή άλλως  και αυτός και η παράταξή του ήταν θιασώτες τέτοιων πολιτικών, μέχρι του σημείου που απειλούσαν και με ποινική δίωξη τον τότε Πρόεδρο της «Αριστεράς»; Που όταν κάποιος μπει στον πειρασμό της σύγκρισης  μεταξύ της  προηγούμενης υπουργού Εργασίας με την παρούσα, ως προς αποτελεσματικότητα και την παραγωγή πολιτικής προς όφελος των δυσπραγούντων και όχι μόνο, την κερδίζει κατά κράτος η κ. Αιμιλιανίδου, η καλύτερη υπουργός, κατά την άποψή μου, της κυβέρνησης,  με διαφορά από τους υπόλοιπους.

Η «παιδική ασθένεια»

Το ΑΚΕΛ πάσχει από τη νέα «παιδική ασθένεια» της  «Αριστεράς», του λεγόμενου ιδεολογήματος του ατομικού δικαιωματισμού, που έτσι και αλλιώς  βρίσκεται και στον πυρήνα  της πολιτικής πλατφόρμας  κάθε αστικής φιλελεύθερης  παράταξης. Με άλλα λόγια, δεν διαφοροποιείται το ΑΚΕΛ από το πολιτικό σύστημα .Λέγοντας  αυτά,  δεν εννοώ  κοινωνικούς σε μία κατά βάση κουλτούρα με εκφασίζουσες τάσεις -κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο- ούτε  ριζοσπαστικές αλλαγές . Η πολιτική τραγωδία για το ΑΚΕΛ, ένα καθ’ έξιν αριστερό κόμμα, έγκειται στο γεγονός ότι η οικονομία αποτελεί την αχίλλειόν του πτέρνα . Η ανάδειξη του πολιτικού ανταγωνισμού , η διεκδίκησης  της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της ιστορικής της υπερηφάνειας , η άρνηση στη φοβική εσωστρέφεια και συστημική προσαρμογή προς τα προαπαιτούμενα της καθεστηκυίας τάξης  αποτελούν διαχρονικά αιτήματα  της Αριστεράς.  Στην παρούσα ιστορική συγκυρία αποτελούν αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την πολιτική επιβίωσή της στην κυπριακή πολιτεία.

Αν θέλει...

Αν το ΑΚΕΛ θέλει να ελπίζει όχι μόνο στη διαχρονική  πολιτική του παρουσία  στην κυπριακή ιστορία, αλλά και στην ενίσχυσή της, εκ των πραγμάτω  θα πρέπει να προσδώσει στις επικείμενες  προεδρικές εκλογές  δημοψηφισματικό  χαρακτήρα για την ειρήνευση στο νησί. Αιχμή του δόρατος  του πολιτικού του μηνύματος, η ανάδειξη της ιστορικής  παθογένειας της νεοεθνικιστικής λαίλαπας που απειλεί το νησί με νέες περιπέτειες, και  που τρέφεται από την ηγεμονική μήτρα της ΕΟΚΑ  από το 1955. Και που την αυτοεγκλωβίζει , περιορίζοντας  πολιτικά  πρωτοβουλίες και  αποτελεσματικές επικοινωνιακές δράσεις  τού πέραν της Αριστεράς  χώρου.  Αν το ΑΚΕΛ και ο υποψήφιός του δεν αντιληφθούν τη διαχρονική ομηροποίηση της  ιστορικής προοπτικής  του νησιού από το ηγεμονικό και καθεστωτικό αφήγημα της  ΕΟΚΑ (εδώ δεν αναφέρομαι στα νέα παιδιά της τότε εποχής , και όπου τα παιδιά της τότε αστικής τάξης έλαμψαν διά της απουσίας τους]  το οποίο ipso facto επιβάλλει τη διχοτόμηση, η προοπτική της  αποτυχίας τους  καθίσταται νομοτελειακή. Η ευρύτερη  κοινωνική  δυναμική πέριξ της Αριστεράς ουσιαστικά ζητεί και απαιτεί την  επαναδιεκδίκηση της  πολιτικής αξιοπρέπειάς της  ως  ιστορικού υποκειμένου συλλογικής άρθρωσης  των συμφερόντων των εργαζομένων, της μεσαίας τάξης και της αστικής αριστερής διανόησης. Για να καταστεί αυτό εφικτό προϋποθέτει έντονη πολιτική σύγκρουση και διαμέσου της δημόσιας αντιπαράθεσης  της ιστορικής μαρτυρίας, τη μετατροπή του ηγεμονικού αφηγήματος  της ΕΟΚΑ από πολιτικό σε ιστορικό. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2012 η διακυβέρνηση Χριστόφια και το ΑΚΕΛ παραδόθηκαν αμαχητί στην πολιτική της καμένης γης ,  φέρνοντας ενώπιον της Βουλής  54 μνημονικά νομοσχέδια  όταν ο Γερμανός  υπουργός  Οικονομικών δρ Schauble δήλωνε δημόσια ότι μνημόνιο θα υπογραφεί με τη νέα κυβέρνηση του Ν. Αναστασιαδη. Τότε είχα αρθρογραφήσει και είχα υποδείξει στην  ΑΚΕΛική ηγεσία ότι ο τότε Πρόεδρος θα έπρεπε να παραιτηθεί από τον Νοέμβριο του 2012, αφού η περαιτέρω παραμονή του δεν εξυπηρετούσε το καλώς νοούμενο συμφέρον του τόπου αλλά και την Αριστερά  γενικότερα. Σήμερα τα βρίσκουνε απέναντί τους . Αυτό συμβαίνει όταν ένα κόμμα της Αριστεράς μετατρέπεται σε συστημικό προμαχώνα. Ενήργησαν δηλαδή συστημικά, με όλες τις συνακόλουθες  αρνητικές συνέπειες για την κοινωνική προοπτική στο νησί, αλλά και για την προοπτική της διακοινοτικής συμφιλίωσης. Για πρώτη φορά η Αριστερά βρίσκεται προ του φάσματος του πολιτικού αποκλεισμού από τον πρώτο γύρο της  προεδρικής εκλογής του 2018. Και ενός κακού, μύρια έπονται.

 


Επιστροφή
στην αρχή