«Γενίτσαροι», γενίτσουροι και το κόστος της σιωπής

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Διότι ο τοξικός μουλάς της Πάφου είναι αυτό που είναι. Το ποιοι του επιτρέπουν να ξεδιπλώνει τα ελλειμμάτά του είναι το ζήτημα. Και δεν είναι λίγοι.

Γενίτσαρους αποκάλεσε ο Μουλάς Πάφου εκπαιδευτικούς αλλά και τον Σύνδεσμο Ανθρωπιστών, οι οποίοι προέβησαν σε καταγγελία στο Υπουργείο Παιδείας, στην επίτροπο Διοικήσεως και την επίτροπο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, με αφορμή τη διενέργεια μέσα σε σχολείο και εν ώρα του μαθήματος «εξομολογήσεων» σε παιδιά.

Αξίζει να σημειωθεί πως, πέρσι, στο ίδιο σχολείο και όταν συνέβη κάτι παρόμοιο υπήρξαν περιστατικά παιδιών που οδηγήθηκαν στην «εξομολόγηση» χωρίς να έχουν ερωτηθεί καν και να έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τους οι γονείς τους.

Ο τύπος αυτός, ο Πάφου -πρώην Αρσινόης- Γεώργιος, διακρίνεται για την ακρότητα και τη μοχθηρία του λόγου του από την εποχή της Εκκλησιαστικής Κρίσης, την πρόσληψη ψευδομαρτύρων και όλα τα άλλα εμετικά και απίστευτα που είχαν συμβεί τότε.

Όσοι τα ζήσαμε -και εγώ είχα την... τύχη να κάνω και το συγκεκριμένο ρεπορτάζ- μπορούμε άνετα να σας διαβεβαιώσουμε πως τέτοια βρομιά πολύ λίγες φορές έχουμε συναντήσει. Και στο επάγγελμά μας βλέπουμε πολλά.

Είναι επίσης ο άνθρωπος ο οποίος, ακραία και γραφικά κινούμενος και στα πολιτικά, πάντα δε στο ίδιο πλαίσιο αγάπης χριστιανικής και απλόχερης, είχε προβεί σε μια εμετική και ανήθικη επίθεση ενάντια στον Πρόεδρο της χώρας, την ώρα που εκείνος βρισκόταν σε μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις των συνομιλιών.

Σε επίπεδο πλυσταριού αλλοτινών εποχών μεν, αλλά πλήρως αρμόζον στη διαγωγή του διαχρονικά, είχε πει το εξής: «Λέγεται από πολλούς ότι το πάθος του ποτού οδήγησε τον Πρόεδρο, στις μεταμεσονύχτιες ώρες, στην απροϋπόθετη αποδοχή όλων των όρων του κατακτητή. Δεν συμμερίζομαι αυτήν την εκδοχή γιατί παρών στο δείπνο ήταν και ο διαπραγματευτής της πλευράς μας, ο οποίος ούτε παραιτήθηκε ούτε καν διαμαρτυρήθηκε».

Μιλώντας φυσικά για πάθη, πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως το πάθος του Πάφου για το εδώ παράρτημα της νεοναζιστικής συμμορίας των Αθηνών είναι τόσο μεγάλο που, μπροστά του, οι ίδιοι μοιάζουν με… κεντροδεξιούς. Δεν συμμερίζομαι όμως αυτήν την εκδοχή γιατί, εάν τους είχε ξεπεράσει τόσο, θα τον ζήλευαν. Και αυτοί δεν μπορούν να τα κρύψουν αυτά.

Ωστόσο, σήμερα επιτρέψτε μου να πω και το εξής: Ο συγκεκριμένος είναι αυτός που είναι. Και πλέον όσοι τον παρακολουθούμε χρόνια δεν έχουμε καμία αμφιβολία ως προς το τι πρέπει να περιμένουμε.

Όμως, εδώ, μιλάμε για σχολεία. Για τα οποία υπάρχει ένα αρμόδιο υπουργείο, το οποίο με τη σειρά του θα έπρεπε να είναι το πρώτο που να είχε αντιδράσει, όχι μόνο στο ίδιο το συμβάν και έναντι του πώς αλωνίζουν διάφοροι τέτοιοι μέσα σε κοσμικά με βάση το Σύνταγμα σχολεία…

… αλλά, κυρίως, στην πρόκληση του τύπου αυτού -πέρα από την προσβλητική αναφορά σε γενίτσαρους- να πει δημόσια και από τηλεοράσεως πως όσοι γονείς διαφωνούν με τα όσα συμβαίνουν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά, λέει, σχολεία!

Με άλλα λόγια, οι φορολογούμενοι γονιοί οι οποίοι διαφωνούν με το να οδηγούνται τα παιδιά τους εν αγνοία τους σε «εξομολογήσεις» εν ώρα μαθήματος και να χρησιμοποιείται και η κοπάνα ως δέλεαρ για να θέλουν να πάνε εκεί τα παιδιά -αντί όσοι θέλουν να τα στείλουν το απόγευμα στο κατηχητικό λ.χ.- αυτοί λοιπόν οι γονιοί, εάν δεν γουστάρουν να οδηγούνται σε «εξομολογήσεις» τα παιδιά τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από την ιδιωτική εκπαίδευση, η οποία δεν είναι στις δυνατότητες των πλείστων, αλλά και να ήταν δεν θα έπρεπε να το συζητάμε έτσι.

Διότι ο φορολογούμενος γονιός, εκτός από όλα όσα πληρώνει, πληρώνει και για να μαζεύονται πάρα πολλά έξτρα εκατομμύρια τον χρόνο ώστε να επιδοτεί τον αφορολόγητο τράουλλο για τα όσα δεν καταβάλλει και φυσικά για το σκάνδαλο με τους μισθούς των κληρικών «της υπαίθρου». Πλέον το 80% των κληρικών.

Το Υπουργείο Παιδείας, εάν φυσικά δεν περνούσε μια από τις πιο τραγικές και αναξιοπρεπείς περιόδους της ιστορίας του, θα έπρεπε να είχε αντιδράσει αμέσως στη φασίζουσα διατύπωση του Πάφου και στο θράσος χιλίων πιθήκων που επέδειξε έναντι των φορολογούμενων γονιών οι οποίοι διαφωνούν με αυτές τις μεθοδεύσεις.

Και οι οποίοι, φαντάζομαι, θεωρούνται από τα νοσηρά μυαλά ανάμεσά μας… γενίτσαροι διότι δεν εκχωρούν στον κάθε άσχετο το δικαίωμα να αποφασίζει τι κάνουν και τι δεν κάνουν τα παιδιά τους. Στον εκπρόσωπο μάλιστα, αν μιλάμε για γενίτσαρους χωρίς ντροπή, μιας Εκκλησίας η οποία υπήρξε ο πιο πιστός δούλος και φοροεισπράκτορας της Πύλης και των σουλτάνων για αιώνες ολόκληρους. Πάντα με το αζημίωτο. Μην πάω και στα πρόσφατα με τα δύο κράτη του άλλου, του γελοίου.

Όμως, δυστυχώς, το Υπουργείο Παιδείας, στις μέρες του άλλοτε θρονικού επιτρόπου της Αρχιεπισκοπής, είναι τραγικό και θλιβερό όσο ποτέ άλλοτε. Ειδικά όταν πρόκειται για θέματα που έχουν να κάνουν με τον σκοταδισμό της Εκκλησίας ΛΤΔ και τα τρομακτικά ξεχειλωμένα όρια παρέμβασής της στα της -κοσμικής κατά τα άλλα- δημόσιας εκπαίδευσης.

Οι δε γονείς που δεν αντιδρούν με τον φόβο του διαβόητου πλέον... «στιγματισμού», που μας καταδιώκει σ’ αυτήν τη χώρα και μας διευκολύνει να κρύφκουμεν για να περάσουμεν, παίρνουν κι αυτοί αυτό ακριβώς που τους αξίζει. Διότι όσο δεν αντιδράς δεν δικαιούσαι να έχεις παράπονο.

Σκληρό; Η ζωή είναι από μόνη της. Τι να κάνουμε.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Άλλαξε ο άδρωπος σιόρ;...Της Κατερίνας Ηλιάδη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ, 12:15 (τελευταία ενημέρωση 12:15)

ΑΠΟΨΗ

Πως η χρήση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων επηρεάζει το ηλεκτρικό σύστημα;

Πολίτης News, 12:08 (τελευταία ενημέρωση 12:08)

ΑΠΟΨΗ

«Δεν με κόφτει ρε κουμπάρε. Εγώ να είμαι καλά…» (Του Χρίστου Λαζανιά)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΖΑΝΙΑΣ, 11:49 (τελευταία ενημέρωση 11:49)

Επιστροφή
στην αρχή