Φταίει που το συμφώνησε, φταίει και που δεν άνοιξε!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Κατά τα άλλα, όταν είχα γράψει πως εάν κάποτε οι Τούρκοι μας πουν «φτάνει φεύγουμε», αυτοί θα φωνάζουν «όχι, δεν θα πάτε πουθενά...», είχαν θιχτεί!

«Σήμερα συμπληρώνονται 22 μήνες από την εξαγγελία Αναστασιάδη – Ακιντζί για άνοιγμα του οδοφράγματος Δερύνειας. Το οδόφραγμα παραμένει κλειστό».

Αβάσταχτος ο νταλγκάς στην ψυχή του Χρύση. Τον φαντάζομαι την ώρα που τουίταρε το πιο πάνω να δακρύζει με οργή για την καθυστέρηση.

Μιλάμε για τον Χρύση Παντελίδη. Τον εξ απορρήτων του Νικόλα, ναι. Γνωστότερο από το αλησμόνητο εκείνο βίντεο στο οποίο εξηγούσε σε προεκλογική συγκέντρωση ΔΗΚΟϊκών στην Πάφο «το ποιος είναι ο Σάββας Βέργας!». Πλέκοντας ένα ανεπανάληπτο εγκώμιο του ανδρός ο οποίος, λένε οι κακές γλώσσες, είχε «χαρίσει» την προεδρία τού ΔΗΚΟ στον Νικόλα με την κάλπη της Πάφου, λίγο καιρό πιο πριν.

Εξ ου και το εγκώμιο. Διότι οι πάντες στο κόμμα, αν και όχι μόνο, γνώριζαν –και τότε ναι- τι… ξημαρόβερκα ήταν ο Βέργας. Πάμε λίγο πίσω στον χρόνο, για να κατανοήσουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πολιτική γελοιότητα σ’ αυτή τη χώρα…

Στις 9 Ιουνίου 2015, ο Νικόλας Παπαδόπουλος κατακεραύνωνε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη (και) για το θέμα αυτό. Άλλωστε η εμμονή του από τότε που χάλασε η δουλειά με την πλωτή τον οδήγησε στο να τον κατηγορεί για τα πάντα - πλην του ότι ζει ακόμη.

Διαβάζουμε λοιπόν: «Αναφερόμενος στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, ο κ. Παπαδόπουλος επέκρινε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι αποδέχθηκε το άνοιγμα των οδοφραγμάτων της Δερύνειας και της Λεύκας που αποτελούσαν πάγια αιτήματα της τουρκοκυπριακής πλευράς. Ειδικά για το οδόφραγμα Δερύνειας, ο κ. Παπαδόπουλος είπε ότι αποτελεί μέτρο αποδόμησης, αφού με το άνοιγμά του θα αναπτυχθεί τουριστικά η κατεχόμενη περιοχή, θα διαμορφωθούν νέα δεδομένα επί του εδάφους και θα δημιουργηθούν πρόσθετα προβλήματα στις προσπάθειες για λύση».

Το ότι ο Νικόλας ήταν τραγικά αδιάβαστος, τόσο που να μην έχει μπει στον κόπο να δει για ποια περιοχή μιλάμε και ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για ανάπτυξη, αφού πρόκειται για το νότιο άκρο της περίκλειστης πόλης και μόνο με την επιστροφή της μπορεί να αντιληφθεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι απλώς μια λεπτομέρεια.

Ίσως απλώς το Βαρώσι να του είναι αχρείαστο στα πολιτικά του παιγνίδια και ως τέτοιο να το διέγραψε.

Άλλωστε, μιλάμε για τον μοναδικό Ελληνοκύπριο στα χρονικά ο οποίος απαξίωσε την απαίτηση των Βαρωσιωτών για επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου (και μαζί το ψήφισμα του ΟΗΕ που το απαιτεί, αμέσως και χωρίς όρους), λέγοντας από ραδιοφώνου ότι γίνεται πολύς ντόρος όταν η περιοχή αυτή είναι… μικρότερη από την αλυκή της Λάρνακας! Ή το ξεχάσαμε;

Τέτοια ξεφτίλα.

Και αξίζει να τη θυμηθούμε τώρα ξανά, διότι εύλογο είναι νομίζω το ερώτημα εάν υπάρχει Βαρωσιώτης ο οποίος θα ψήφιζε ποτέ αυτόν τον άνθρωπο για Πρόεδρο. Αν και εγώ θα έλεγα Κύπριος γενικά, με το... πολιτικό ήθος που επέδειξε αμέτρητες φορές μέχρι σήμερα. Όπως αμέτρητα είναι και τα ψέματα που λέει.

Λογικά, λοιπόν, απορεί κανείς για τον καημό του πρωτοπαλλήκαρού του, του Χρύση. Πέρα από το ότι είναι τραγικό, για να μην πω και κάτι άλλο –και φανερώνει πολύ εμμονική διάθεση-, το ότι μετράει τις μέρες και τους μήνες από το καθετί που κάνει ο Αναστασιάδης για να κάνει tweet. Είναι sad, δεν είναι;

Αλλά, επί της ουσίας, οι εξηγήσεις για το tweet αυτό δύο μπορεί να είναι. Είτε οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει και νομίζοντας ότι απευθύνονται (μόνο) σε ηλίθιους αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν ακόμη και αυτό το οποίο επέκριναν με τόση λύσσα, είτε το κατέγραψαν τάχα ως απόδειξη πως παρά τις δεσμεύσεις το θέμα του οδοφράγματος δεν προχωρά.

Σ’ αυτή την περίπτωση, η πολιτική εντιμότητα και καθαρότητα δεν θα επέβαλλε -με βάση τα περί «μέτρου αποδόμησης» του Νικόλα- να εκφράσουν χωρίς υπεκφυγές την ικανοποίησή τους που αποφύγαμε την «αποδόμηση» τάχα και να ζητήσουν να μην ανοίξει το οδόφραγμα;

Το μεσοβέζικο του πράγματος -εάν δεν μιλάμε για απλή πολιτική βλακεία- ίσως να αποδίδεται στις εκλογές και στην προσπάθειά τους να μασκαρευτούν ξανά ως «διεκδικητικοί», κρύβοντας επιμελώς την αλήθεια και την ξεκάθαρη προτίμησή τους στη διχοτόμηση παρά τη λύση.

Αυτήν που έκανε τον Χρύση, τον εκτελεστικό διευθυντή του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά και τον γιο του Τάσσου, τον Νικόλα, να φέρουν ως ομιλητή στο μνημόσυνό του έναν άγνωστο Έλληνα ακαδημαϊκό, ο οποίος όμως είναι ο μοναδικός στα χρονικά ο οποίος έχει πει ξεκάθαρα ότι προτιμά τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο!

Και ο οποίος ενώπιον όλων εκεί, των οπαδών τους και των ΜΜΕ, μας είπε να αφήσουμε τη λύση και να σταματήσουμε την προσπάθεια. Και πως εάν προσαρτηθούν τα κατεχόμενα στην Τουρκία -ως συνέπεια της μη λύσης- θα αντικρίσουμε την πραγματικότητα!

Τέτοια ξεφτίλα και αθλιότητα, πέρα από τη γενικότερη φαιδρότητα.

Όχι όμως του Συρίγου. Αυτός δεν αφορά κανέναν.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Γιατί οι Καταλανοί είναι λίγο Κυπραίοι

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 16.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Σε ψυχρό πόλεμο οι κοινότητες

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 16.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Δεν υπάρχει κανείς που λέει πεθαίνω Κύπρος μου

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 16.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή