Φόνοι και συγκαλύψεις χωρίς ενόχους

ΑΠΟΨΗ /Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τις ιστορίες του πόνου που προκάλεσαν ατιμώρητα μέχρι σήμερα εγκλήματα, αποπειράται να παρουσιάσει το φετινό καλοκαίρι η εφημερίδα μας σε ένα αφιέρωμα

Συμπληρώνοντας 44 χρόνια από την τουρκική εισβολή, 55 χρόνια από την πρώτη διχοτόμηση, και 60 χρόνια από τους πρώτους νεκρούς των δικοινοτικών συγκρούσεων, ο πόνος των Κυπρίων εξακολουθεί να είναι τόσο ανείπωτος όσο και αδικαίωτος. Η κατ’ εξακολούθηση αποτυχία των Κυπρίων να λύσουν το πρόβλημα της κατοχής-διχοτόμησης και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός από τη δεκαετία του 1960 είχε μία παράπλευρη απώλεια, που αφήνει εκτεθειμένες, όχι μόνο την κατοχική Τουρκία, αλλά και το νόμιμο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η από το 2006 επαναδραστηριοποίηση της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους, παρά τις κατά καιρούς επιτυχίες της, αποδίδει μέχρι σήμερα έργο που δεν μπορεί να ολοκληρώσει τον σκοπό της σύστασής της. Τα χρόνια περνούν και λιγοστεύουν οι καινούριοι μάρτυρες, στους οποίους από το 1990 είχαν δοθεί διαβεβαιώσεις από τον γενικό εισαγγελέα πως οι μαρτυρίες τους στη ΔΕΑ δεν θα χρησιμοποιούνταν εναντίον τους. Κυρίως, η Τουρκία εξακολουθεί να μην δίνει στοιχεία για τάφους Ε/Κ στο βόρειο μέρος της Κύπρου, που κατέχει παράνομα.

Το αποτέλεσμα είναι σήμερα από τους 1.510 Ε/Κ αγνοούμενους (σύμφωνα με τη ΔΕΑ), να έχουν εντοπιστεί και ταφεί 664 και σε σύνολο 492 T/K να έχουν εντοπιστεί, ταυτοποιηθεί και ταφεί 221. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΔΕΑ στην ολοκλήρωση του έργου της δείχνει πως η επιλογή της συλλογής μαρτυρίας μέσω της μη δίωξης ίσως να μην ήταν και η σοφότερη.


Οι αριθμοί των αγνοουμένων περιλαμβάνουν όμως διάφορα εγκλήματα. Και εγκλήματα πολέμου, όπως οι δολοφονίες αιχμαλώτων πολέμου, και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως οι βιασμοί και οι μαζικές δολοφονίες αμάχων, σε κάποιες μάλιστα φρικιαστικές περιπτώσεις γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων.
Έγκλημα είναι και η συγκάλυψη των εγκλημάτων, με τα μπαζώματα, τις μετακινήσεις χωμάτων και τις ανεγέρσεις κτηρίων στις οποίες επιδόθηκε ο τουρκικός στρατός μετά το 1974 στο βόρειο μέρος της χώρας.


Έγκλημα είναι και η κυνική στάση της κάθε αρμόδιας αρχής (εν προκειμένω Τουρκίας και Κύπρου) να μην διερευνήσουν τις συνθήκες εξαφάνισης και εν τέλει θανάτου πολιτών ή αιχμαλώτων. Και να μην οδηγήσουν τους υπεύθυνους για τα εγκλήματα αυτά ενώπιον της δικαιοσύνης.


Τις ιστορίες του πόνου που προκάλεσαν ατιμώρητα μέχρι σήμερα εγκλήματα, αποπειράται να παρουσιάσει το φετινό καλοκαίρι η εφημερίδα μας σε ένα αφιέρωμα για τα ατιμώρητα εγκλήματα του 1974, αλλά και του 1963-64, καθώς και για τις όποιες προσπάθειες έγιναν για τη διερεύνησή τους.


Επιστροφή
στην αρχή