Φέρτε το άλογό μου ( Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Σε ένα άρθρο που είχε γράψει για μένα, είχε πει «εσύ θα γίνεις ήρωας». Γέλασα. Θεωρούσα ότι ένας συγγραφέας πρέπει να θυσιάζεται,όχι να γίνεται ήρωας.

Κάποτε βρισκόμασταν στο πεζοδρόμιο και κάποτε στο εστιατόριό του. Κάποτε ερχόταν στην εφημερίδα. Η συνομιλία μαζί του είχε πολύ κέφι. Πάντα γελούσε ακόμη και όταν μιλούσαμε για πολύ σοβαρά πράγματα. Λάτρευα ειδικά το γέλιο του. Άμα γελούσε, γελούσε για τα καλά, έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του. Ρωτούσαμε πάντα «τι θα γίνει αυτή η χώρα». Ξέραμε ότι δεν είδαμε καθόλου χαΐρι από όσους εκλέξαμε. Σκεφτόμασταν λύσεις, αναζητούσαμε διεξόδους. Από καιρού εις καιρόν έγραφε άρθρα στην εφημερίδα μας. Σε ένα άρθρο που είχε γράψει για μένα, είχε πει «εσύ θα γίνεις ήρωας». Γέλασα. Θεωρούσα ότι ένας συγγραφέας πρέπει να θυσιάζεται, όχι να γίνεται ήρωας. Κάποιος που βρισκόταν στο απέναντι στρατόπεδο και δεν συμφωνούσε ποτέ μαζί μας, μου είχε πει το εξής μια μέρα: «Εσείς τολμάτε να σκοτωθείτε, αλλά όχι να σκοτώσετε»! Ήταν προκλητικός, αλλά σωστός.


Όταν έθεσα υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2000, πήρε έναν κάμεραμαν και έναν σκηνοθέτη φίλο του και ήρθε στην εφημερίδα. «Είσαι υποψήφιος, ας γυρίσουμε μιαν προωθητική ταινία», είπε. Δεν δέχτηκα. Εκείνος θα ήταν και ο σκηνοθέτης της ταινίας και ο σεναριογράφος. Έστησαν στα γρήγορα στούντιο στο δωμάτιο. Το σκοτείνιασαν. Κρέμασαν μια λάμπα στο ταβάνι. Από κάτω τοποθέτησαν μια καρέκλα. Έγινε ένα πραγματικό κελί. Θα καθόμουν ως κρατούμενος κατά τη διάρκεια ανάκρισης σε αυτήν την καρέκλα. Και μια φωνή θα μου έλεγε «κατηγορούμενε σήκω». Αυτό ήταν το σενάριο του αγαπητού Μπαρίς Μπουρτζού. Έκανα αυτά που είπε. Μόλις φώναξε «κατηγορούμενε σήκω», πετάχτηκα πάνω. Και λέγοντας «μήπως εγώ είμαι ο κατηγορούμενος;» άρχισα να αραδιάζω ό,τι μου ερχόταν. «Μήπως εγώ οδήγησα τις τράπεζες σε χρεοκοπία; Μήπως εγώ ξέρανα τα εσπεριδοειδή; Μήπως εγώ άφησα το Βαρώσι να το τρώνε τα φίδια; Μήπως εγώ μοίρασα την Κύπρο;» Και άλλα πολλά. Ο Μπαρίς είχε σχεδιάσει ως εξής το φινάλε της ταινίας. Θα καθόμουν στο γραφείο και θα έλεγα: «Θέλουν να με σταματήσουν. Αλλά εγώ θα μιλώ πάντα. Φέρτε το άλογό μου!» Μου είχε φανεί πολύ γελοίο. Φέρτε το άλογό μου! Αλλά ο σεναριογράφος μας επέμεινε. Και δεν του χάλασα χατίρι. Προβλήθηκε και η δική μας ταινία στην τηλεόραση ανάμεσα στις προπαγανδιστικές ταινίες των υποψηφίων. Και πραγματικά προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν έβγαινα από το στούντιο του «Μπαϊράκ» μετά από μια συνέντευξη, τότε ήρθε ο Μπαρίς. Με τις πιτζάμες. Είχε παρακολουθήσει το πρόγραμμα από το σπίτι του και του άρεσε τόσο πολύ, λέει, που ήρθε να με συγχαρεί. Ήταν πολύ χαρούμενος. Θεωρούσε ότι είχαν αρχίσει να αλλάζουν τα πράγματα μέσα στην κοινότητά μας.


Η προωθητική ταινία που ετοιμάσαμε κατά την προεκλογική εκστρατεία σύντομα έγινε πραγματικότητα. Συνελήφθην και ρίχτηκα στο κελί. Αλλά δεν υπήρχε λάμπα πάνω από το κεφάλι μου. Το κελί ήταν σκοτεινό. Μου έστειλε νόστιμα σεφταλιά στο κελί από το εστιατόριό του. Για μακρό χρονικό διάστημα αφότου αφέθηκα ελεύθερος και επέστρεψα στην εφημερίδα, συνέχισε να μου στέλνει καθημερινά σπιτικά φαγητά.
Είχαμε υποσχεθεί ο ένας στον άλλο, μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, ότι μια μέρα θα πηγαίναμε μαζί στην Κακοπετριά. Θα παίρναμε και τον Ακιντζί. Επαινούσε συνεχώς την Κακοπετριά. Δεν έλαχε, δεν μπορέσαμε να πάμε. Μια μέρα που πήγα με άλλους φίλους, τον θυμόμουν συνεχώς. Στο πανεπιστήμιο, στο οποίο εισήλθε, λέγοντας ότι η μόρφωση δεν τελειώνει, έγραψε τη διατριβή του πάνω στις εγγυήσεις στην Κύπρο. Χάρισε και σ’ εμένα ένα αντίτυπο. Ήταν πολύ φιλόδοξος με τη διατριβή του. Θα την έδιδε και στον Ντενκτάς και στους άλλους πολιτικούς. Σίγουρα την έδωσε. Παρά το γεγονός ότι αναμείχθηκε τόσο με την πολιτική όπως εγώ, ουδέποτε του έλειπε το πνεύμα του ποιητή. Εισήλθε στην λογοτεχνία μας με τις ποιητικές του συλλογές.
Είναι και αυτή μια κυπριακή φιλία, όπως όλες τις φιλίες σε αυτό το νησί. Μια κυπριακή ιστορία όπως όλες οι ιστορίες. Διήρκεσε μέχρι την ημέρα των εκλογών. Και μετά από εκείνην τη μέρα κόπηκε το σχοινί. Ούτε εκείνος με είδε ξανά, ούτε εγώ τον είδα. Δεν συναντηθήκαμε πουθενά. Δεν τηλεφωνηθήκαμε έστω και μία φορά. Δεν πέρασε ξανά από την εφημερίδα. Σε μια συνέντευξή του αναφέρθηκε στην εφημερίδα μας, αποκαλώντας την ως «μια εφημερίδα» και αυτό δεν του άρμοζε καθόλου. Το εστιατόριό του ήταν κάτω από το δωμάτιο που καθόμουν στην εφημερίδα. Εκείνος έφτιαχνε σεφταλιά. Εγώ έβγαζα εφημερίδα. Εγώ ακόμα βγάζω εφημερίδα. Ενώ εκείνος βρίσκεται στο απέναντι προεδρικό μέγαρο, πάνω στα τείχη. Κάποτε μου έρχεται να του φωνάξω. Φέρτε το άλογό μου!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ανόητοι, περήφανοι και θρήσκοι

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 20.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Ο Μπωντλαίρ και το ντεσεβό του επιθεωρητή

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 20.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Προεδρικές εκλογές: Ποιον αντίπαλο δεν θέλει ο Αναστασιάδης;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 20.08.2017

Επιστροφή
στην αρχή