Έξι Ε/κ «αγνοούμενοι» επιστρέφουν στις οικογένειές τους στο Μάσαρη…

ΑΠΟΨΗ /UNDERGROUND NOTES

Ο Σωτήρης Κολοβού είχε ταφεί στον Άγιο Θεόδωρο Λάρνακας μετά από κηδεία την Κυριακή 2 Απριλίου 2017 -ήταν μόλις 18 χρονών και ήταν από τη Χάρτζια…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com 

Τηλ: 99 966518

 

Οι έξι «αγνοούμενοι» Ελληνοκύπριοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ένα μέρος που ένας αναγνώστης μου είχε δείξει σε μένα και τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων στις 29 Ιανουαρίου 2013, δηλαδή πριν από τέσσερα χρόνια, είναι τώρα στη διαδικασία της επιστροφής προς τις οικογένειες τους για ταφή…

Έγιναν εκσκαφές από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων στο μέρος το οποίο μας είχε δείξει ο αναγνώστης μου και τα οστά έξι «αγνοούμενων» Ελληνοκυπρίων βρέθηκαν εκεί, στο χωριό Μάσαρη… Όλοι έχουν ταυτοποιηθεί από τη ΔΕΑ με εξετάσεις DNA και έχουν ξεκινήσει οι κηδείες τους -μοιραζόμαστε τον πόνο των συγγενών και ας αναπαυθούν όλοι εν ειρήνη τώρα… Είμαστε πολύ χαρούμενοι μαζί με τον αναγνώστη μου που συνέβαλε στην ανεύρεση του τόπου ταφής τους και διασφάλισε την επιστροφή τους -παρόλο που είναι τραγική και πολύ θλιβερή- στους συγγενείς τους για κατάλληλη ταφή…

Ο Σωτήρης Κολοβού είχε ταφεί στον Άγιο Θεόδωρο Λάρνακας μετά από κηδεία την Κυριακή 2 Απριλίου 2017 -ήταν μόλις 18 χρονών και ήταν από τη Χάρτζια… Ήταν υδραυλικός και είχε ξεκινήσει την υποχρεωτική του στρατιωτική θητεία τον Ιανουάριο του 1974… Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωσα από το facebook η μητέρα του ονομαζόταν Έλενα και ο πατέρας του Κυριάκος… Όμως δεν κατάφεραν να δουν τη μέρα της κηδείας του γιου τους, αφού ο Κυριάκος πέθανε το 2000 και η Έλενα το 2006… Περίμεναν για νέα από τον «αγνοούμενό» τους γιο όταν πέθαναν και έφυγαν από τη γη μας… Ας αναπαυθούν όλοι εν ειρήνη τώρα…

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, που μας έδωσαν κάποιοι Ελληνοκύπριοι αναγνώστες μας, η ομάδα αυτή συνελήφθη στην Κυρά σε έναν πορτοκαλεώνα. Κατ' ακρίβεια ήταν μια ομάδα οκτώ ατόμων, αλλά δύο από αυτούς είχαν πάει να ψάξουν για φαγητό για την ομάδα όταν τους είχαν πιάσει και πάρει στη Λευκωσία. Ο Φαίδωνας Φαίδωνος έγινε «αγνοούμενος» εκεί, ενώ ο μόνος που παρέμεινε ζωντανός, ο Αντρέας Σάββα, μεταφέρθηκε στην Τουρκία ως αιχμάλωτος πολέμου και επέστρεψε στην Κύπρο. Αυτοί που συνελήφθησαν στην Κυρά έγιναν «αγνοούμενοι» μέχρι που ο αναγνώστης μας μετά από χρόνια, τον Ιανουάριο του 2013, μας έδειξε τον τόπο ταφής τους. Και τα οστά τους βρέθηκαν εκεί που μας είχε δείξει…

Ο αναγνώστης μου ήταν αγόρι μόλις επτά χρονών τότε, και ταξίδευε με γαϊδούρι με τον παππού του… Περνώντας από το σημείο αυτό στο Μάσαρη, ο παππούς του σταμάτησε, κατέβηκε από το γαϊδούρι του και ένιωσε λύπη για τους έξι Ελληνοκύπριους που τους είχαν σκοτώσει και αφήσει εκεί…

«Δεν είναι καλό να τους αφήσουμε έτσι» είπε στον εγγονό του… «Ας προσπαθήσουμε να τους θάψουμε…»

Και προσπάθησε να τους θάψει εκεί…

Το επτάχρονο αγόρι κουβαλούσε το τραύμα αυτό σε όλη του τη ζωή μέχρι που μια μέρα μου τηλεφώνησε και μου είπε για αυτό και προθυμοποιήθηκε να μας δείξει… Πήγαμε μαζί με τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων και μας έδειξε το μέρος… Τον ευχαριστώ από το βάθος της καρδιάς μου για τη μεγάλη ανθρωπιά που έδειξε κάνοντας το αυτό… Εφόσον ο παππούς του είχε πεθάνει, κανένας άλλος εκτός από αυτόν δεν ήξερε εκείνο το μέρος… Αν δεν μοιραζόταν τις πληροφορίες αυτές μαζί μας, ίσως να μην ξέραμε ποτέ για αυτόν τον τόπο ταφής… Εκφράζω επίσης τις θερμές μου ευχαριστίες στην Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων που αποφάσισαν να σκάψουν στο μέρος που μας είχε δείξει ο αναγνώστης μου…

Οι άλλοι «αγνοούμενοι» Ελληνοκύπριοι, που είχαν βρεθεί και ταυτοποιηθεί και των οποίων οι κηδείες τους άρχισαν να πραγματοποιούνται, είναι:

*** Λουκάς Ταντίρης είχε γεννηθεί στην Τύμπου και η κηδεία του έγινε στην εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου στα Λατσιά την Κυριακή 23 Απριλίου 2017.

*** Παναγιώτης Αχιλλέως που γεννήθηκε το 1953 στην Πάνω Ζώδεια… Είναι ανάμεσα σε αυτούς που βρέθηκαν τα οστά τους στο Μάσαρη…

*** Σωτήρης Νικόλας Προκοπίου που γεννήθηκε το 1953 στην Κυπερούντα… Και αυτός κηδεύτηκε στην Κυπερούντα την Κυριακή 23 Απριλίου 2017.

*** Όταν έμαθα ότι ο Κυριάκος Επιφανίου ήταν σε αυτήν την ομάδα «αγνοουμένων» που βρέθηκαν στο Μάσαρη, έμεινα έκπληκτη. Ο παππούς του Νικόλας Επιφανίου ήταν επίσης «αγνοούμενος» από τον Στρογγυλό από το 1974… Έτσι και ο παππούς και ο εγγονός ήταν «αγνοούμενοι» από το 1974… Είχα πάρει συνέντευξη πριν από χρόνια από τον Κώστα Επιφανίου για τον «αγνοούμενο» πατέρα του, τον Νικόλα Επιφανίου -η οικογένεια ήταν από τη Βιτσάδα… Οι αναγνώστες μου βοήθησαν να βρούμε την ιστορία για εκείνους τους «αγνοούμενους» από τον Στρογγυλό και βοήθησαν να βρεθεί ο τόπος ταφής τους… Ευχαριστώ τους αναγνώστες μου που βοήθησαν να βρεθούν οι τόποι ταφής και του παππού και του εγγονού Επιφανίου… Ο παππούς Νικόλας Επιφανίου είχε κηδευτεί και ταφεί πρόσφατα… Ελπίζω να καταφέρω να παρευρεθώ στην κηδεία του Κυριάκου Επιφανίου αν μάθω πότε και πού θα πραγματοποιηθεί…

*** Στην ομάδα των έξι ήταν επίσης και ο Στυλιανός Κωνσταντή που είχε γεννηθεί στην Αργάκα της Πάφου… Η κηδεία του έγινε την Κυριακή 7 Μαΐου στην Αργάκα…

Μοιράζομαι τον πόνο των συγγενών και των έξι «αγνοούμενων» Ελληνοκυπρίων που ταυτοποιήθηκαν με εξετάσεις DNA…

Τώρα ο κάθε ένας τους θα έχει κατάλληλο τάφο, παρά να κείτεται σε μια ασημάδευτη τρύπα στους λόφους στο Μάσαρη…

Οι συγγενείς και οι φίλοι τους θα έχουν την ευκαιρία να επισκέπτονται τους τάφους τους και να τους βάζουν λουλούδια…

Ο αναγνώστης μου που ήταν εφτά χρονών όταν τους είδε να κείτονται εκεί στο Μάσαρη μου τηλεφώνησε τη στιγμή που είδε τις φωτογραφίες τους τις οποίες δημοσίευσα στη σελίδα μου στην εφημερίδα «Yeniduzen»…

«Δεν μπορούσα να συνέλθω», είπε… «Ένιωθα τόσο άσχημα… Όλο το τραύμα όλων αυτών των χρόνων που το κουβαλούσα μυστικό μέσα μου, βγήκε προς τα έξω… Ήμουν παιδί, μόλις εφτά χρονών… Και όταν είδα τις φωτογραφίες τους ένιωσα τόσο άσχημα -είναι τόσο νέοι κάποιοι από αυτούς, γιατί δεν τους άφησαν να φύγουν; Γιατί τους σκότωσαν; Δεν πήγα στη δουλειά μου σήμερα, ένιωθα τόσο άσχημα όταν είδα τα πρόσωπά τους στη σελίδα σου… Σε παρακαλώ στείλε τα συλλυπητήριά μου στις οικογένειές τους, πες τους ότι μοιράζομαι τον πόνο τους… Το έκανα από ανθρωπιά… Ήταν άνθρωποι… Κουβαλούσα μέσα μου για τόσα χρόνια εκείνο το τραύμα για το ότι τους είδα εκεί… Αν θέλουν, θέλω να συναντήσω τους συγγενείς αυτών των έξι Ελληνοκυπρίων και να τους πω πόσο λυπούμαι… Κουβαλώ τον ίδιο πόνο όπως και αυτοί…

Είμαστε πρόσφυγες του 1974 και εγκατασταθήκαμε στο Μάσαρη… Αυτό ήταν το 1974… Ο παππούς μου πέθανε λίγα χρόνια μετά το 1974… Ήταν ο μόνος που ήξερε εκτός από μένα… Αν δεν μιλούσα θα ήταν αδύνατο να βρεθεί ο τόπος αυτός…»


Επιστροφή
στην αρχή