Ευρωπαϊκή Ένωση: Το τέλος της αρχής (Του Κρίτωνα Διονυσίου)

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Με αυτή τη διαλεκτική προσέγγιση ο εκ των πατέρων της ΕΕ -τότε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας- Robert Schuman και οι συνοδοιπόροι του ξεκίνησαν τη στοχοθέτηση αλλά και την υλοποίηση του πολυπόθητου οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης

Ερυωπαϊκή Ένωση: Το τέλος της Αρχής.

 

Με αυτή τη διαλεκτική προσέγγιση ο εκ των πατέρων της ΕΕ -τότε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας- Robert Schuman και οι συνοδοιπόροι του ξεκίνησαν τη στοχοθέτηση αλλά και την υλοποίηση του πολυπόθητου οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Πρόκειται για μια πορεία δύσβατη την οποία πολλοί δεν κατανοούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν. Ιδιαίτερα μετά και την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας και την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, διάφορα ευρωσκεπτικιστικά και αντιευρωπαϊκά κόμματα σε όλα τα κράτη μέλη βρήκαν εύφορο έδαφος αλλά -για να είμαστε και ειλικρινείς- και εύλογες αιτίες για να πριμοδοτούν και να επιζητούν από διαρθρωτικές αλλαγές έως και διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τους τελευταίους μήνες στις περισσότερες χώρες της νότιας Ευρώπης παρατηρείται μεγάλο κύμα ανεργίας με την οικονομική, κοινωνική και κατ? επέκταση πολιτική κρίση να ταράζουν τα θεμέλια της ίδιας της ΕΕ καθώς και των ίδιων τα κρατών μελών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να σκεπάσει ίσους οι οποίοι θα μοιράζονται κοινές αξίες, όπως η αλληλεγγύη, οι δημοκρατικές διαδικασίες, η ειρήνη, η ισότητα και η ανεκτικότητα. Θεωρητικά αλλά και από νομικής απόψεως όλα αυτά έχουν θεσμοθετηθεί μέσα από διάφορες συνθήκες και συνέδρια της Ένωσης. Ας μην ξεχνούμε ότι δεν υπάρχει μια επίσημη γλώσσα εντός της αλλά 19 και κάθε μέλος έχει το δικαίωμα αρνησικυρίας σε κεφαλαιώδη ζητήματα που έρχονται προς ψήφιση. Επίσης έχει καταφέρει να φέρει πιο κοντά τους Ευρωπαίους μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων ανταλλαγής φοιτητών, μέσω της κοινής ευρωπαϊκής υπηκοότητας, των κοινών κανονισμών σε θέματα ανταγωνισμού, εργασίας και εσωτερικής αγοράς, απαλείφοντας και απαγορεύοντας οποιαδήποτε διάκριση που έχει σχέση με την εθνικότητα εντός της Ένωσης.

Ως Κύπρος αναμφίβολα αυξήσαμε τη διπλωματική μας ισχύ απέναντι στην Τουρκία με την ένταξή μας στην Ένωση και πετύχαμε πρόσβαση σε κοινοτικά κονδύλια που επέτρεψαν τη χρηματοδότηση σημαντικών έργων. Ωστόσο οι εξελίξεις και οι χειρισμοί της τελευταίας τετραετίας αποδεικνύουν ότι έχουν μετατρέψει την ΕΕ σε έναν δυσκίνητο οργανισμό, ανίκανο να παράγει κοινή εξωτερική πολιτική, καθώς και να διαφυλάσσει τη σταθερότητα εντός της.

 

Συγκεκριμένα η Γερμανία με τις πολιτικές λιτότητάς της, τη δέσμευση του δημόσιου πλούτου των δανειζόμενων χωρών με απώτερο σκοπό τον πολιτικό τους έλεγχο, καθώς και την αλαζονική στάση που επιδεικνύει στις αδύναμες οικονομικά χώρες έρχεται να δυναμιτίσει και να αθετήσει πλήρως μια βασική αρχή, αυτήν της αλληλεγγύης . Από την άλλη οι «αθώοι» λαοί του νότου, εκμεταλλευόμενοι τις πρόνοιες και τα οφέλη που παρέχει η Ένωση, δεν παρέλειψαν να κλέψουν, να «γελάσουν» στην κοινή κυπριακή και να ζουν επί δεκαετίες με δανεικά, χωρίς ταυτόχρονα να εξυγιάνουν τα δημοσιονομικά τους και να δημιουργήσουν ευνοϊκές συνθήκες ανταγωνισμού και εθνικής παραγωγής. Εκτός όμως από τους καρεκλοκένταυρους διεφθαρμένους πολιτικούς στον Νότο, ευθύνη φέρουν και οι αχόρταγοι διευθυντές και υπάλληλοι των τραπεζών που δημιούργησαν τις φούσκες δανείζοντας ασύστολα για να βγάζουν μπόνους και μίζες. Η όλη κατάσταση οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης και αλληλοεξόντωσης, συνοδευόμενο φυσικά από έλλειψη αυτοκριτικής, ευθυκρισίας και δραστικών/αποφασιστικών μέτρων από τους εν κρίσει Ευρωπαίους εταίρους.

 

Οι αιτίες της κρίσης

 

Βέβαια η παρούσα κατάσταση έχει πολλές βαθύτερες αιτίες και οπτικές που θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε γράφοντας βιβλία. Μπορούμε μόνο να σταθούμε στις βασικότερες αιτίες τις οποίες θα επιχειρήσω να αναλύσω στη συνέχεια: πέραν του ότι η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση σχεδιάστηκε με χαμηλό επίπεδο σύγκλισης σε δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές ανάμεσα στα κράτη μέλη, κυρίως δεν συνυπολόγισε το σενάριο της κρίσης χρέους σε ένα μόνο κράτος μέλος. Παραδείγματα εδώ προσφέρουν χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία και Ιρλανδία, που πρέπει να αντεπεξέλθουν σε δύσκολες εσωτερικές προκλήσεις, δημιουργώντας τρομακτικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις εντός τους. Κάθε περίπτωση φυσικά απαιτεί ξεχωριστή ανάλυση και ανταπόκριση, είναι όμως απαραίτητο το στοιχείο της αλληλεγγύης και της αποφασιστικότητας από την ευρωπαϊκή κοινότητα. Αυτή η κρίση απέδειξε ότι ο παρών μηχανισμός είναι ανεπαρκής για να διαφυλάξει τη δημοσιονομική πειθαρχεία και σύγκλιση ανάμεσά της. Έτσι λοιπόν η ΕΕ είναι απαραίτητο να αναζητήσει λύσεις προς αποφυγήν επόμενων χρηματοπιστωτικών αναταραχών στο μέλλον, που θα έχουν ως αιτία την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης και την ανολοκλήρωτη ενιαία αγορά με τις αποκλίνουσές τους εσωτερικές οικονομικές πολιτικές. Επιπρόσθετα η εποπτικότητα και οι ατσάλινοι κανονισμοί στον χρηματοπιστωτικό τομέα πρέπει να αποτελέσουν τη δαμόκλειο σπάθη σε επόμενες περιπέτειες, αφού θα κληθούν οι πολίτες της Ένωσης να πληρώσουν αδρά για τα ατοπήματα διάφορων χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Ας μην ξεχνούμε ότι η οικονομική κρίση του 2008 στις ΗΠΑ ξεκίνησε ακριβώς γιατί η εποπτικότητα είχε φτάσει στο ναδίρ. Πρέπει όμως να υπάρχει άμεση επικοινωνία και επεξήγηση των αποφάσεων στους ίδιους τους πολίτες της, ούτως ώστε να υπάρχει δημοκρατική νομιμότητα. Μοντέλα ελιτιστικά και γραφειοκρατικά όπως αυτά της σταλινικής Ρωσίας και νοοτροπίες τύπου «too big to fail» πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν. Οι νεοσύστατοι διακυβερνητικοί οργανισμοί τύπου τρόικας πρέπει να συμπεριληφθούν κάτω από τη στέγη του ευρωπαϊκού δικαίου και η λήψη των αποφάσεών τους πρέπει να συνοδεύεται από δημοκρατικό έλεγχο και κανονισμούς. Η εμβάθυνση της συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών στη λήψη αποφάσεων είναι επιτακτική. Επίσης η ίδια η δημοσιονομική ανεπάρκεια των κρατών μελών να αντεπεξέλθουν καθώς και η συνθήκη σταθερότητας πρέπει να εκσυγχρονιστούν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών ώστε να υπάρξει επιπλέον δημοσιονομική ικανότητα μέσω του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου, υπογραμμίζοντας την ενότητα και ακεραιότητα της ΕΕ. Η ΕΕ πρέπει να προχωρήσει επίσης σε άμεση εξέταση επιλογών και τρόπων για την αύξηση του προϋπολογισμού της, που θα της επιτρέψει να καθίσταται πιο ανεξάρτητη ως οντότητα από τις εισφορές των κρατών μελών.

 

Ανταγωνιστικότητα

 

Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία η Ένωση πρέπει να ωθήσει τα ανταγωνιστικά της προτερήματα για να συνεχίσει να είναι σημαντικός οικονομικός και πολιτικός παίκτης στο παγκόσμιο σκηνικό. Παρ? όλα αυτά ο αναρχοκαπιταλισμός δεν πρέπει να υιοθετηθεί για αυτόν τον σκοπό και το κοινωνικό της μοντέλο βασισμένο στις κοινωνικές παροχές και προστασία των ασθενέστερων ομάδων πρέπει να διατηρηθεί. Έτσι κύριο μέλημά της πρέπει να είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ανάπτυξης για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής για τις επόμενες γενιές. Επίσης πρέπει να διασφαλίσει την περιφερειακή ανάπτυξη αποφεύγοντας το άρρωστο μοντέλο πλούσιων βόρειων χωρών και των φτωχών νότιων, όπως αυτό της Κίνας και του Χονγκ Κονγκ. Οι κυριότεροι τρόποι για να το πετύχει πρέπει να είναι, μεταξύ άλλων, το ανάλογο νομικό πλαίσιο, η εκπαίδευση και η καινοτομία, καθώς και η διασφάλιση των επενδύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρουν πτυχία και διπλώματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της αγοράς, όμως ταυτόχρονα να μην τα καθιστά υποχείριά της.

  

Η πολιτική ένωση

 

Μια νέα αντιμετώπιση όσον αφορά τα προβλήματά της πρέπει να εφαρμοστεί, με τον λόγο να δίνεται στους πολίτες της και στα ισότιμα κράτη μέλη. Η βαθιά οικονομική ολοκλήρωση της Ένωσης απαιτεί και πολιτική ολοκλήρωση για να αποφευχθεί η ανάπτυξη οικονομικών ανισοτήτων και την αποκατάσταση του υγιούς ανταγωνισμού και συνακόλουθα της περιφερειακής οικονομικής ανάπτυξης. Η ΕΕ βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι μεταξύ διάλυσης με καταστροφικά αποτελέσματα και μιας πιο ολοκληρωμένης ένωσης μεταξύ ίσων. Το ευρωπαϊκό πείραμα συνεχίζεται. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί συμπολίτες μου διαβάζουν το πιο πάνω άρθρο καγχάζοντας και με δικαιολογημένη φοβία μετά από την επίκαιρη απόφαση του EUROGROUP για το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο. Εμείς οι ευρωπαϊστές αυτού του τόπου δεν φανταστήκαμε μια γερμανική ή ολιγαρχική Ευρώπη, δεν φανταστήκαμε ποτέ μια Γερμανία με σύνδρομα παγγερμανισμού αλλά και ούτε διστάσαμε ποτέ να κάνουμε μια αυτοκριτική εμείς οι ίδιοι. Δεν θα συναινέσουμε ποτέ σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ονειρευτήκαμε, αλλά ταυτόχρονα δεν θα σταματήσουμε να το διεκδικούμε. Ελπίζω να σας πρόσφερα τροφή σκέψης σε μια περίοδο όπου ο λαϊκισμός, η υστερία και οι απανταχού συνωμοσιολόγοι δίνουν ρεσιτάλ. Εν κατακλείδι, σας αφήνω με τη δήλωση του Ουίνστον Τσόρτσιλ μετά τη νίκη του στρατηγού Μοντγκόμερι επί των Γερμανών στο Ελ Αλαμέιν για προβληματισμό. «Αυτό δεν είναι το τέλος. Δεν είναι καν η αρχή του τέλους. Ίσως είναι το τέλος της αρχής». 

«Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί διαμιάς ,ούτε σε ένα συνολικό οικοδόμημα. Θα διαμορφωθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη?»

 Robert Schuman, 9 Μαΐου 1950


Κρίτωνας Διονυσίου

Φοιτητής Νομικής
Στέλεχος Πρωτοπορίας ΗΒ

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή