Έτσι μεγαλώνουμε τα παιδιά μας

ΑΠΟΨΗ /ΝΗΦΑΛΙΑ
Την ημέρα της μητέρας την αφιερώνω κάθε χρόνο από την ημέρα που έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί στην ανεπάρκεια και την αδιαφορία του κράτους

Δυο υπέροχες ευχετήριες κάρτες φτιαγμένες με τα χέρια των παιδιών μου με τα πιο όμορφα λόγια αγάπης ήταν τα δώρα που πήρα την ημέρα της μάνας. Γεμάτες χρώματα, κόκκινες καρδούλες και λουλούδια. Και το «σ΄ αγαπώ» όσο πιο ανορθόγραφα μπορεί να γραφτεί από παιδάκια που μόλις άρχισαν να παίρνουν τις πρώτες βάσεις μάθησης στο σχολείο.

Είναι η στιγμή που δεν εκνευρίζεσαι για το λάθος, που δεν απαιτείς να πάρει το μολύβι για να ξαναγράψει σωστά τη λέξη, που δεν υποδεικνύεις με παρατεταμένο το δάκτυλο ότι αυτά που μαθαίνουμε τα εμπεδώνουμε και τα χρησιμοποιούμε σωστά σε κάθε στιγμή της ζωής μας και όχι μόνο στο διαγώνισμα του σχολείου. Παίρνεις ένα «σ’ αγαπώ» ανορθόγραφο και το βάζεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Και πιάνεις τον εαυτό σου να παρακαλά, να εύχεται όλη τους η πορεία σε αυτό τον κόσμο να είναι ρόδινη, όμορφη, χαρούμενη, ευτυχισμένη. Κι ας μην δώσει η ζωή τίποτε άλλο σε μένα.

Έχω δυο γιους. Με μόλις 17 μήνες διαφορά ο ένας από τον άλλο. Δύσκολα όλα τα χρόνια στο μεγάλωμά τους με τόσο μικρή διαφορά ηλικίας. Εκεί ξεδιπλώνεται όλη η ανεπάρκεια του κράτους να στηρίξει την εργαζόμενη μάνα, ή καλύτερα,  να στηρίξει την οικογένεια… για να μην υπάρχει σεξιστική διάκριση έναντι των αντρών. Καμία δομή, καμία παροχή, κανένα μέτρο δεν στοχεύει στην ενεργοποίηση εκείνων των μηχανισμών που να επιτρέπουν την απρόσκοπτη συμμετοχή των πολιτών στην αγορά εργασίας όταν απλά έχουν παιδιά. Τα οποία κάπου πρέπει να αφήσουν για να εργαστούν, κάπου πρέπει να εμπιστευτούν την ασφαλή τους παραμονή, αλλά και διαπαιδαγώγηση όσο εκείνοι θα πρέπει να εργάζονται για να τους παρέχουν τα απαραίτητα στη ζωή.  Και εκείνες ακόμα οι ελάχιστες δομές που υποτίθεται ότι υπάρχουν, είναι απόλυτα προσαρμοσμένες στις ανάγκες και τα ωράρια των δημοσίων υπαλλήλων.  Το δε βάσανο των ιδιωτικών μαθημάτων, ή φροντιστηρίων, ή ιδιαιτέρων ή της παραπαιδείας (όπως θέλετε ονομάστε το) «αδειάζει»  κυριολεκτικά τις ζωές γονέων, παππούδων και κυρίως παιδιών απλά και μόνο γιατί το δημόσιο σχολείο -είτε έχει, είτε όχι ευθύνη- δεν κατάφερε να πείσει ότι είναι αρκετό για να παρέχει ικανοποιητικές βάσεις στους μαθητές.

Αν είσαι τυχερός (που είμαι) έχεις τη μάνα σου. Λένε ότι «το παιδί του παιδιού σου είναι δυο φορές παιδί σου». Είναι αλήθεια. Απέραντη ευγνωμοσύνη. Χίλια ευχαριστώ είναι λίγα για το τι προσφέρει αυτή η γυναίκα. Που την κατάντησα μάνα ξανά στα χρόνια της σύνταξης. Τα χρόνια που υποτίθεται έπρεπε να ήταν ξεκούρασης, χαλάρωσης και χωρίς υποχρεώσεις.

Ντρέπομαι ρε μάνα και λυπάμαι που σ’ έχω τόσο πολύ ανάγκη. Και θυμώνω που δεν ντρέπεται κανένας άλλος από αυτούς που τους φορέσαμε κοστούμια, γραβάτες και ταγέρ για να μας εκπροσωπούν στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Αυτοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Είμαστε βλέπεις και ως κοινωνία υποτακτικοί. Δεν διεκδικούμε. «Συγγνώμη, αυτά διαθέτει το κατάστημα» μας λένε και μόνο «ευχαριστούμε» δεν απαντάμε. Κι ο μόνος λόγος για τον οποίο η κοινωνία συνεχίζει απρόσκοπτα χωρίς οικογενειακές τραγωδίες, είναι γιατί ο τόπος είναι μικρός και ο δεσμός της οικογένειας ακόμα ισχυρός.

Το ξέρω πως το κάνεις από αγάπη. Γελάς όταν σου λέω «ευχαριστώ». Λες και εννοείται πως είσαι ακόμα εκεί για μένα. Και ξέρω την έγνοια σου. Είναι η έγνοια του κάθε πολίτη που περνά το φράγμα της μέσης ηλικίας και αγγίζει την τρίτη. Γιατί αυτό το κράτος εξαντλεί το ανθρωποκεντρικό του πρόσωπο και στις παροχές και δομές του απέναντι στους ηλικιωμένους βασιζόμενο στην οικογενειακή συνοχή. Μην ανησυχείς. Εκεί θα είμαι! 

Κι αν νομίζετε ότι το Κράτος Πρόνοιας είναι πολυτέλεια (γιατί το ακούω και αυτό), τότε απλά δεν μπορεί κανένας να μας ονομάζει σύγχρονη κοινωνία και το «υποτακτικοί» που έγραψα προηγουμένως περιγράφοντας την διεκδικητική αδράνεια των πολιτών είναι και λίγο.  

Κάπως έτσι λοιπόν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Την ημέρα της μητέρας την αφιερώνω κάθε χρόνο από την ημέρα που έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί στην ανεπάρκεια, την αδιαφορία και την αναισθησία του κράτους.

 

 

 

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τίποτα δεν συμφωνήθηκε εως ότου συμφωνηθούν όλα

Πολίτης News, 15:45 (τελευταία ενημέρωση 15:45)

ΑΠΟΨΗ

Εκεί... στη Λήδρας - Του Γιώργου Κασκάνη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ, 12:35 (τελευταία ενημέρωση 12:35)

ΑΠΟΨΗ

Η «κόκκινη φάλαινα» του Κυπριακού

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 26.05.2017

Επιστροφή
στην αρχή