Έρωτας και ερωτηματικά! (Της Θεανώ Καλαβανά)

ΑΠΟΨΗ /ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Εν έτει 2017 έγινε είδηση ο έρωτας και ο γάμος του Παναγιώτη με τη Χατιτζέ, αυτών των δυο ανθρώπων που ζουν όμορφα κι αγαπημένα στο Ριζοκάρπασό μας.

Εν έτει 2017 έγινε είδηση ο έρωτας και ο γάμος του Παναγιώτη με τη Χατιτζέ, αυτών των δυο ανθρώπων που ζουν όμορφα κι αγαπημένα στο Ριζοκάρπασό μας. Σε μια ευρωπαϊκή χώρα, σ’ ένα σύγχρονο κράτος, θεωρείται είδηση ο έρωτας μιας Tουρκοκύπριας μ’ έναν Ελληνοκύπριο, λες και ζούμε ακόμα στη δεκαετία του ‘60. Προσωπικά γνωρίζω πολλά τέτοια ζευγάρια. Γνωρίζω, επίσης, πολλούς Ελληνοκύπριους που συμβιούν με ανθρώπους εντελώς διαφορετικής κουλτούρας και βιωμάτων. Ελληνοκύπριους παντρεμένους με Αγγλίδες, Ρωσίδες, Ουκρανές, Βουλγάρες, Φιλιππινέζες,  και άλλες τόσες Ελληνοκύπριες παντρεμένες με Γάλλους, Αμερικάνους, Αυστραλούς, Βραζιλιάνους, Ιταλούς. Εξ όσων γνωρίζω δεν αποτέλεσαν ποτέ είδηση, με εξαίρεση τον γάμο του Καρογιάν με την Ροντίκα, γιατί ο πρώτος θεωρείται δημόσιο πρόσωπο και, αν δεν απατώμαι, όταν παντρεύτηκαν ήταν αρχηγός κόμματος. Να μην πάω πιο πίσω στον γάμο του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ινδή, γνωστή σε όλους μας ως κ. Λίλα!

Τι το παράξενο δηλαδή έχουν αυτοί οι δυο άνθρωποι που ερωτεύθηκαν και έφτιαξαν την οικογένειά τους στο Ριζοκάρπασο; Γιατί αποτελούν είδηση στις ζωές μας; Γιατί προφανώς έχουν καθαρή τη συνείδησή τους, έχουν καθαρή καρδιά, έχουν συγχωρέσει, έχουν αφήσει το παρελθόν πίσω τους, κοιτάζουν μπροστά και γνωρίζουν τι θα πει αποδοχή και συνύπαρξη. Δεν έχουν σύνορα μέσα στο κεφάλι τους, ούτε χρειάζονται μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Επομένως, είναι πλέον είδηση σε αυτό το νησί όταν οι άνθρωποι έχουν αρετές και ανοιχτά μυαλά. Αυτό κι αν είναι κατάντια!

Πέραν των στερεοτύπων που μας διχάζουν το μυαλό, που δεν μας αφήνουν να απελευθερώσουμε ειλικρινά κι αυθόρμητα τα συναισθήματά μας, η αιτία του πιο πάνω ζητήματος εντοπίζεται να είναι καθαρά πολιτική. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με εικόνες εχθρών, «εχθρούς» που μένουν μια ανάσα μακριά μας, που ψωνίζουν στον ίδιο διάδρομο μ’ εμάς στις υπεραγορές, που κάνουν διακοπές στα ίδια ξενοδοχεία μαζί μας στη Λάρνακα, Λεμεσό και Πάφο. «Εχθροί» που συνταξιδεύουν δίπλα μας από τα αεροδρόμια της Λάρνακας και της Πάφου. «Εχθροί» με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινή κουλτούρα και ιστορία. Αμέτρητες ίδιες νοοτροπίες, μουσικά ακούσματα, χορούς, φαγητό και συμπεριφορές.

Οι πολιτικές και τα γεγονότα του '60 και εντεύθεν, όπως μας διδάχτηκαν τουλάχιστον στα σχολεία, πέρασαν στο πετσί μας το μίσος για τους Τουρκοκύπριους. Από το 2004 μας αναγκάζουν να αγαπήσουμε μισή πατρίδα, ενώ με μεγάλη ευκολία μοιράζουμε και μοιραζόμαστε τη γη μας με Άγγλους και Ρώσους, πουλάμε υπηκοότητες, ζούμε μαζί και ερωτευόμαστε ανθρώπους με κουλτούρα ερχόμενη από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Την ίδια ώρα, η ερειστική πολιτική του '60, που δυστυχώς συντηρείται από του πολιτικούς αυτού του νησιού ακόμα και σήμερα, γέμισε τις ψυχές μας μίσος για ανθρώπους που φάγαμε μαζί τους ψωμί και αλάτι, που ήπιαμε νερό από την ίδια βρύση.

Εκεί λοιπόν στο χωριό μου, το Ριζοκάρπασο, που δεν ήταν ποτέ μεικτό χωριό πριν την εισβολή, εκεί που οι Ριζοκαρπασίτες κράτησαν τη φλόγα της ελπίδας ζωντανή και δεν μας επέτρεψαν να απαρνηθούμε τη γη μας, εκεί ακριβώς ξέρουν να συγχωρούν, να συνυπάρχουν και να κοιτάζουν μπροστά. Ένα χωριό κυριολεκτικά στην άκρη αυτού του νησιού, χιλιόμετρα μακριά από τη σύγχρονη, με ευρωπαϊκό αέρα, πρωτεύουσα, μας υπέδειξε για ακόμα μια φορά ποιοι παραμένουν τελικά εγκλωβισμένοι σε νοοτροπίες του '60 και σε οδοφράγματα του μυαλού.

 


Επιστροφή
στην αρχή