Ερντογάν ή τανκς;....(Του Διονύση Διονυσίου)

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Όποιος και αν είναι ο Ταγίπ Ερντογάν, η επιβίωση από το πραξικόπημα στην Τουρκία δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζεται με κάποια ανακούφιση.

Όποιος και αν είναι ο Ταγίπ Ερντογάν, η επιβίωση από το πραξικόπημα στην Τουρκία δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζεται με κάποια ανακούφιση. Η όποια δημοκρατική νομιμότητα υπάρχει σήμερα στην Τουρκία, δεν μπορεί να συγκριθεί με μια μιλιταριστική κυβέρνηση η οποία, αν κρίνουμε από τα πρώτα ανακοινωθέντα της, όμνυε πίστη σε έναν παρωχημένο Κεμαλισμό. Ο Ερντογάν επικράτησε. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι πώς θα αξιοποιήσει αυτή τη νίκη; Θα αναδειχθεί σε έναν απόλυτο δικτάτορα κρυβόμενος πίσω από τα εκατοντάδες στελέχη του ισλαμιστικού κόμματος ή θα υιοθετήσει μια πιο μετριοπαθή πολιτική. Μπορεί να κινηθεί και στις δύο πλευρές με άνεση.

Ο ακραίος

Αν στις επόμενες μέρες επιβεβαιωθούν οι ψίθυροι ότι αυτή η απόπειρα πραξικοπήματος είναι ένα ακόμα στημένο παιχνίδι, όπως αυτό που έπαιξε για να αιματοκυλίσει τους Κούρδους και να προσεταιρισθεί τους εθνικιστές με στόχο να κερδίσει ξανά την πλειοψηφία στη Βουλή, τότε τα πράγματα θα μπορούσαν να αποβούν όχι μόνο δύσκολα αλλά άκρως επικίνδυνα. Τα περί στημένου κυκλοφορούν ως συνεπακόλουθη ανάλυση στο αστείο πραξικόπημα, όπως αυτό εξελίχθηκε, αφού όπως ισχυρίζονται αρκετοί τουρκολόγοι και διπλωμάτες, οι κινήσεις αυτές δεν είναι χαρακτηριστικές του τουρκικού στρατού.
Εν τοιαύτη περιπτώσει το αποτυχημένο πραξικόπημα θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξέλιξη του ήδη αυταρχικού Ερντογάν σε έναν εκλελεγμένο δικτάτορα στα μέτρα περίπου του Βλαντίμιρ Πούτιν. Χωρίς αντιπολίτευση, χωρίς επικριτικά ΜΜΕ. Ήδη μια μεγάλη μερίδα του τουρκικού λαού τού δίνει αυτό το δικαίωμα αφού στάθηκε γενναία μπροστά στα τανκς, συνέλαβε στρατιωτικούς και τους εξευτέλισε φωτογραφίζοντάς τους γυμνούς. Σταθερός σύμμαχος του Ερντογάν σε αυτή την προσπάθεια είναι σίγουρα η θρησκευτική τάξη του ισλάμ στη χώρα. Οι μουεζίνηδες από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το πραξικόπημα δεν κρύφτηκαν στα τζαμιά τους αλλά ανέβηκαν στους μιναρέδες καλώντας από τα μεγάφωνα τον κόσμο να κατεβεί στους δρόμους.

Ο πιο ισχυρός σύμμαχος, βέβαια, του Ερντογάν σε τέτοιο σενάριο θα είναι η Αστυνομία. Την οποία, σε αντίθεση με τον στρατό, φαίνεται ότι όλα αυτά τα χρόνια έλεγξε πλήρως. Οι οπλισμένοι αστυνομικοί στάθηκαν απέναντι στον στρατό προτάσσοντας τα δικά τους όπλα με αποτέλεσμα ο στρατός να αρχίσει να υποχωρεί μετά τις 2 τα ξημερώματα. Η Αστυνομία μέχρι να ελέγξει πλήρως τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, μπορεί να εξελιχθεί στον στρατό του Ερντογάν, θέτοντας τις βάσεις ενός αστυνομικού κράτους.

Τέλος αναλύοντας κάποιες από τις δηλώσεις του κ. Ερτογάν, φαίνεται να στόχευσε ως κύριο αντίπαλο του τον Αμπτουλλάχ Γκιουλέν προϊδεάζοντας για επερχόμενες εκκαθαρίσεις. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια είτε θα επικρατήσει έχοντας τους πάντες εναντίον του ή θα αποβεί μεταβατικός. Όπως μεταβατικός υπήρξε και ο Γκορμπατσόφ όταν σώθηκε από το πραξικόπημα το 1992 για να τον διαδεχθεί σε λίγους μήνες ο Μπορίς Γιέλτσιν.

Ο μετριοπαθής

Από την άλλη, το αποτυχημένο πραξικόπημα θα μπορούσε να του δώσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε να αναδειχθεί σε έναν αποδεκτό Πρόεδρο για ολόκληρη την Τουρκία. Θα μπορούσε ακόμη να κερδίσει και αυτό το οποίο επιδιώκει εδώ και χρόνια. Δηλαδή να γίνει εκτελεστικός Πρόεδρος της χώρας με διευρυμένες εξουσίες. Για πολλούς λόγους:

* Ο τουρκικός λαός έδειξε δημοκρατικά αντανακλαστικά και βγήκε στους δρόμους για να ματαιώσει το πραξικόπημα μετά από δική του έκκληση. Στην αρχή βγήκαν τα στελέχη του AKP αλλά ακολούθησαν και άλλοι δημοκρατικοί Τούρκοι. Η επικοινωνιακή του ομάδα θα μπορούσε να τον αναδείξει έως και πατέρα της νεότερης Τουρκικής Δημοκρατίας.

* Η αντιπολίτευση από την πρώτη στιγμή καταδίκασε το πραξικόπημα και τάχθηκε -χωρίς να τον υποστηρίζει ονομαστικά- υπέρ της δημοκρατικής νομιμότητας. Ο Ερντογάν θα μπορούσε να κτίσει μια καινούργια σχέση εδώ με τους αντιπάλους του, κυρίως σε ό,τι αφορά εθνικά θέματα της Τουρκίας όπως το Κουρδικό και το Συριακό.

* Τα ΜΜΕ, πλην της κρατικής TRT η οποία καταλήφθηκε από τους πραξικοπηματίες, τάχθηκαν εναντίον του πραξικοπήματος και φιλοξένησαν τα διαγγέλματα του Ερντογάν. Το ίδιο έπραξαν και οι χιλιάδες χρήστες των social media κινητοποιώντας εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ερντογάν ουδέποτε είχε καλές σχέσεις με τον Τύπο, πλην του ελεγχόμενου φιλοκυβερνητικού. Αυτή η στάση των ΜΜΕ δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στον Ερντογάν να αλλάξει τη στάση του και να συμφιλιωθεί με τον Τύπο, ακόμα και με όσα Μέσα του ασκούν αντιπολίτευση, αφού κι αυτά θα έχουν να επιλέξουν «Ερντογάν ή τανκς».


* Η πιο σημαντική εξέλιξη βέβαια, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του στρατού, είναι ότι αυτός ο στρατός πλέον απαξιώθηκε για δύο λόγους: Πρώτον, διότι απέτυχε η επιχείρηση, χάνοντας έτσι την εικόνα του αήττητου. Δεύτερον, διότι οι πραξικοπηματίες για πρώτη φορά στην πολυτάραχη ιστορία των πραξικοπημάτων στη χώρα έβαψαν τα χέρια τους με αίμα Τούρκων πολιτών. Ίσως λοιπόν το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 να σημάνει ό,τι και για την Ελλάδα η 20ή Ιουλίου 1974. Η παντοκρατορία του στρατού τερματίζεται και οι στρατηγοί μένουν οριστικά και αμετάκλητα στα στρατόπεδά τους αναμένοντας εντολές από τους πολιτικούς.

Αν ο Ερντογάν αξιοποιήσει αυτά τα εσωτερικά δεδομένα σε συνδυασμό με τη χάραξη μιας μετριοπάθούς εξωτερικής πολιτικής -και έχει κάθε λόγο να το κάνει από τη στιγμή που η διεθνής κοινότητα τον στήριξε- τότε η Τουρκία μπορεί να αλλάξει πλήρως την εικόνα της. Και μαζί της και ο Ερντογάν.


Το Κυπριακό

Αν επικρατούσε το πραξικόπημα, είναι σαφές σε διπλωματικούς κύκλους στη Λευκωσία ότι σήμερα δεν θα μιλούσαμε για συνομιλίες στο Κυπριακό. Η τουρκοκυπριακή ηγεσία την Παρασκευή έμεινε ξάγρυπνη στο σύνολό της. Και αυτοί γνωρίζουν και εμείς γνωρίζουμε ότι με τους στρατιωτικούς στην εξουσία δεν υπάρχει περίπτωση συζήτησης για την εξεύρεση λύσης. Για τον τουρκικό στρατό «το Κυπριακό λύθηκε το 1974 διά της ειρηνευτικής επιχείρησης της Τουρκίας στην Κύπρο». Τώρα, χωρίς τον στρατό στη μέση που πάντα ήταν το μεγαλύτερο κώλυμα, ο Ταγίπ Ερντογάν, αν πραγματικά θέλει να προχωρήσει, δεν θα έχει καμιά δικαιολογία να μην το κάνει. Φτάνει βέβαια να αποφασίσει ότι θα ηγηθεί μιας νέας και δημοκρατικής Τουρκίας.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18:05 (τελευταία ενημέρωση 18:05)

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 16:47 (τελευταία ενημέρωση 16:47)

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 14:53 (τελευταία ενημέρωση 14:53)

Επιστροφή
στην αρχή