Επιλεκτικά «ιστορημένοι» και κυρίως ανήθικοι. Αυτό.

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Αυτή η ντροπιαστική μισή μας αλήθεια είναι συνειδητή επιλογή μας. Αυτή κρατά την κρίση και τη λογική μας στο σκοτάδι. Και αυτό ακριβώς μας αξίζει.

...Ο ίδιος είχε πληγωθεί και αισθανόταν κρύο. Κάτι ζεστό, ανέφερε, έτρεχε στο πρόσωπό του, αλλά κρατήθηκε και δεν πήρε ανάσα, ήταν το αίμα από το κεφάλι αυτού που έπεσε πάνω του. «Ακούω έναν και λέει ‘αν υπάρχει κάποιος που κουνιέται να τον πυροβολήσεις στο κεφάλι’. Έμεινα εκεί, κρατούσα την αναπνοή μου. Ακούω ήχο σφαίρας, μάλλον κάποιους πυροβόλησαν. Ακούω τον έναν να λέει ’έλα να πάρουμε τα ρολόγια απ’ τα χέρια των πεθαμένων’ και ο άλλος απαντά ’άστα, να φύγουμε, να μην μας δει κανείς’».

Τη διάβασα τρεις φορές. Μια συνέντευξη που με ξάφνιασε και είμαι βέβαιος πως όσοι τη διαβάσατε, θα νιώθετε το ίδιο. Όχι μόνο γιατί προήλθε από το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων -πράγμα πρωτοφανές- αλλά και γιατί η Ραλλή Παπαγεωργίου, η συνάδελφος στην οποία οφείλεται αυτό το σημαντικό βήμα του ΚΥΠΕ, επέλεξε να μεταφέρει τη μαρτυρία όπως την εξασφάλισε, χωρίς να προσθέσει κάτι δικό της, κάτι που αναμφίβολα θα έβγαζε ένα συγκινητικό αποτέλεσμα με ακόμη πιο πολλούς επαίνους για την ίδια.

Σεβάστηκε τη μαρτυρία η οποία, ούτως ή άλλως, δεν χρειαζόταν τις προσθήκες κανενός. Και αυτή η διαπίστωση είναι νομίζω ο πιο ξεκάθαρος έπαινος. Αν δεν διαβάσατε αυτή τη συνέντευξη του Σουάτ Καφαντάρ, 62 χρονών σήμερα, του μοναδικού επιζήσαντα της σφαγής της Τόχνης, πρέπει να το κάνετε.

Δεν είναι απλά μια ιστορία. Είναι ένα κομμάτι που λείπει από τον καθένα μας. Είτε το θέλουμε, είτε όχι. Και θα συνεχίσει να λείπει, είτε το θέλουμε είτε όχι, όσο εμείς το αγνοούμε. Κρατώντας τη λογική και την κρίση μας στο σκοτάδι. Το απόλυτο σκοτάδι. Το μονόπλευρο και το απέραντο.

Εγώ από αυτό το σκοτάδι επέλεξα να βγω πριν από χρόνια. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν όμως λυτρωτικό. Και για αυτό είναι που, τώρα πια, έχω και την πολυτέλεια να λυπάμαι και να ντρέπομαι πολύ όταν διαβάζω στο κείμενο αποσπάσματα όπως το πιο κάτω.

«Ε/Κ από τα γύρω χωριά, αλλά και μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ από την Τόχνη, είπε, στις 13 Αυγούστου μάζεψαν όλους τους άνδρες άνω των 13 ετών στο ε/κ δημοτικό σχολείο της κοινότητας. Ο Σουάτ θυμάται δύο ονόματα συγχωριανών του, ... και ... (αναφέρθηκε στο πρώτο τους όνομα), οι οποίοι έχουν πεθάνει, είπε, και οι οποίοι ήταν εκεί στο σχολείο». Ογδόντα πέντε άνθρωποι. Εκτελέστηκαν όλοι. 

Στην Κύπρο του 2017, τα ονόματα δεν μπορούν να ειπωθούν, όχι γιατί η Ραλλή ή το ΚΥΠΕ δεν τολμούν αλλά γιατί εμείς όλοι δεν μπορέσαμε ποτέ να φροντίσουμε ώστε οι μαρτυρίες να τεθούν δημόσια σε επιτροπές αλήθειας και έτσι η αλήθεια να λάμψει. Και αυτά τα «δικά μας» αποβράσματα να εκτεθούν εν ζωή ή μετά θάνατον. Για μαζικά εγκλήματα, όπως αυτά τα οποία στη συνέχεια τα πλήρωσαν αθώοι και τα βίωσαν άλλοι Καφαντάρ, όπως ο Πέτρος Σουππουρής.

Δεν είναι πολιτικό το θέμα. Εδώ είναι το λάθος. Είναι βαθιά κοινωνικό και ιστορικό. Δεν παίζει κανένας συμψηφισμός. Κανένας. Έχει να κάνει με το σκοτάδι που έλεγα πριν, πρώτιστα αυτό, αλλά και τη συνειδητή επιλογή μας, μένοντας στο σκοτάδι αυτό να μπορούμε να δούμε μόνο τη μισή αλήθεια και τη μισή μας Ιστορία.

Να ξέρουμε τους 83 στην Άσσια και το Παλαίκυθρο αλλά να αγνοούμε επιδεικτικά τα αποκεφαλισμένα και μισοκαμένα στη βιασύνη των βασανιστών, βιαστών και δολοφόνων τους 126 πτώματα ακόμα και παιδιών Τ/Κ στον σκουπιδότοπο στη Μαράθα ή τους νεκρούς στην Αλόα και τον Σανταλάρη.

Γιατί, δυστυχώς, δεν είμαστε καν ανιστόρητοι από σύμπτωση. Είναι επιλογή μας να είμαστε τέτοιοι γιατί νομίζουμε πως είναι πολιτικό το να δούμε το άλλο μισό. Δεν είναι όμως. Είναι υποχρέωσή μας να το κάνουμε αν δεν θέλουμε να είμαστε ανήθικοι άνθρωποι.

Προσέξτε με λίγο, σας παρακαλώ: ΑΝΗΘΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Και μέχρι να το κάνουμε αυτό είμαστε. Και εμείς και εκείνοι στην άλλη κοινότητα που δεν το κάνουν.

Το ίδιο, εάν μιλάμε για μας, και για τη λίστα του ΥΠΕΞ μας, με τις οικογένειες των Τ/Κ -πάλι και τα παιδιά μαζί- που αγνοούνται από το 1963 σε πηγάδια. Σε μη εμπόλεμες συνθήκες, αν και αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Αθώοι άνθρωποι που σφαγιάστηκαν. Αθώοι άνθρωποι. Τι δεν καταλαβαίνουμε; Αυτό. Τίποτα άλλο.

Φοβόμαστε. Φοβόμαστε να ακούσουμε τις μαρτυρίες του όποιου Καφαντάρ γιατί νομίζουμε ότι κάτι θα σπάσει μέσα μας. Ότι κάπου θα χάσουμε το δίκαιό μας. Έτσι μας έμαθαν.

Όμως κανένας φόνος κανενός αθώου ανθρώπου δεν έχει την όποια σχέση με το δίκαιο. Ποτέ δεν είχε.

Το δίκαιο, θέλει θάρρος να μπορείς να κοιτάς την αλήθεια και να λες, «αυτό το κακό αναλογεί σε μας» πριν πεις «κι αυτό το κακό αναλογεί σε σας». Όταν το κάνεις και μόνο τότε είναι που λυτρώνεσαι. Όταν το κάνεις και μόνο τότε είναι που βρίσκεις απέναντί σου συγγενείς θυμάτων να μαλακώνουν και να σου λένε, ας κοιτάξουμε μπροστά, αντί σε σένα να βλέπουν κάτι που μισούν.

Είτε Τ/Κ είναι είτε Ε/Κ. Μόνο τότε είναι που μπορείς να καταλάβεις πώς μπορούν άνθρωποι σαν τον Σουάτ Καφαντάρ ή τον Πέτρο Σουππουρή να συγχωρούν.

Το πώς μπορεί ο Σουάτ, όταν τον ρωτούν άλλοι Τ/Κ γιατί θέλει λύση με τους Ε/Κ, να απαντά πως εάν ένας σκότωσε, δεν φταίνε όλοι. «Το έκανε ένας, γιατί να τους θεωρώ όλους κακούς;».

Διαβάστε την λοιπόν τη συνέντευξη. Έβαλα το link δίπλα από το κείμενο, στο Σχετικά Άρθρα για ευκολία. Δεν αφαιρεί, προσθέτει η επίγνωση της Ιστορίας. Ακόμα και εκείνης που πονά, αν και δεν θα έπρεπε. Γιατί τα εγκλήματα πολέμου δεν έχουν εθνικότητα, σε τίποτα δεν διαφέρουν και με τίποτα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Όποιος κι αν τα έχει κάνει. Είναι πάντα, μα πάντα, το ίδιο πράγμα.

Εγκλήματα ενάντια σ’ αυτό που είμαστε ή θα έπρεπε να ήμασταν: άνθρωποι.

Και που όσο παραμένουμε στο σκοτάδι και την ανηθικότητα τής από επιλογή μισής μας Ιστορίας, δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 16:10 (τελευταία ενημέρωση 16:10)

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 16:09 (τελευταία ενημέρωση 16:09)

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 13:10 (τελευταία ενημέρωση 13:10)

Επιστροφή
στην αρχή