«Ένωσές τον;». Και άλλες ιστορίες #Pellotopos

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Σε μια χώρα κατοικούμενη από μονίμως ταραμένους, ο ισχυρισμός «εγώ ένωσά τον» εξετάζεται. Και επιβάλλεται να εξετάζεται!

Πάντα της υπερβολής! Έγινε ένας σεισμός στον κόλπο της Αττάλειας και στην Κύπρο -μια χώρα κατοικούμενη από μονίμως ταραμένους- τον ένιωσαν, λέει, όλοι. Όλοι! Πώς, άλλη ιστορία. Οι δε περιγραφές; Ένα βήμα πριν το Βαλπαραΐσο!

«Ένωσές τον;». Ήταν το άβολα οριακό ερώτημα το οποίο κυριαρχούσε στα χείλη των ιθαγενών του #Pellotopos.

Άβολο ήταν επίσης πως λίγες ώρες μετά την κόντρα Κυπριανού - Αβέρωφ για τη «φίλη» Ρωσία -η οποία όπως πολύ σωστά έγραψε χθες και ο Διονύσης έπρεπε να αφορά κυρίως τον εδώ ανεκδιήγητο πρέσβη της ο οποίος, θα προσέθετα, νομίζει ότι τον έστειλε ο δικτάτοράς του διοικητή σε Γκουλάγκ και εμείς είμαστε οι ζεκς του, που οικονομικά είμαστε-…

… μια κόντρα η οποία άγγιξε και το θέμα του Άκουγιου όπου χτίζουν οι Ρώσοι «φίλοι» μας πάνω σε σεισμικό ρήγμα, ο σεισμός σημειώθηκε ακριβώς σε εκείνη την περιοχή. Αλλά κανείς δεν άγγιξε τη «φίλη» χώρα. Στους κανονικούς ζεκς ήταν τουλάχιστον η διανόηση της εποχής.

Όχι τα βούρλα.

Τέλος πάντων. Εγώ... δεν τον ένωσα. Θα είμαι ειλικρινής. Έτρεχα στο γυμναστήριο. Μου το είπε ένας φίλος μετά. Δημόσιος υπάλληλος. Υποστήριζε κιόλας ότι σε διάφορες υπηρεσίες του Δημοσίου βγήκαν, λέει, στον δρόμο οι συνάδελφοί του.

Μαζικά λέει! Κοντέψαμε να τσακωθούμε. Πήγα να κάνω πλάκα. Τι το ήθελα. Του λέω, πας καλά ρε; Πόσους υπαλλήλους έχει στις εννιά το πρωί η όποια υπηρεσία του Δημοσίου;

Δεν με έφτανε κιόλας, το συνέχισα. Πιο πιθανό, του είπα, θα ήταν πολλοί να μην πήγαιναν καθόλου στο γραφείο, δεδομένης της ώρας που έγινε. Να έβαζαν «σίκλιβ». Είσαι μαλ… μου είπε. Πώς να το αντικρούσω; Αντικρούεται, μάνα μου;

Δεν ξέρω εάν όντως βγήκαν. Δεν το έψαξα καν. Αλλά εάν βγήκαν όντως, τη βλέπω την εικόνα. Στην Ελεγκτική επί παραδείγματι. Οι υπάλληλοι κάτω στον δρόμο και ο Παμμέγιστος πάνω στο παράθυρο σε ένα εξαιρετικά σπάνιο θέαμα: Να αφήνει για λίγο το twitter.

Και να βγάζει φωτογραφίες. «Εγκατάλειψη υπηρεσίας χωρίς άδεια». «Μα ήταν σεισμός, κύριε γενικέ». «Ναι; Έρευνα και εις βάρος του σεισμού!». Και αμέσως tweet. Ο δε λαός να ζητωκραυγάζει. «Τα βάζει και με τον Εγκέλαδο ο Οδυσσέας», να γράφουν τα σάιτ. (Οδυσ)Σάκηηηηη!

Γενεές δεκατέσσερις θα με περάσουν πάλι οι του fan club του νέου Μακάριου. Μ’ αρέσει.

Έτσι που λέτε. Όλοι τον ένιωσαν. Άστε που, το βλέπω να έρχεται. Φωτογραφίες με κάτι μικρές ρωγμές σε σχολικές εγκαταστάσεις και σχόλια ότι τις προκάλεσε ο σεισμός και είναι ακατάλληλα. Ένας λόγος ακόμα!...

Φεύγοντας από το γυμναστήριο και έχοντας μείνει χωρίς αυτοκίνητο πάλι, ο ταξιτζής μου είπε κάτι που θέλω να το μοιραστώ με τους πολλούς φίλους μου στην εκπαίδευση.

Μου έλεγε για τη σκηνή με τον Νικολαΐδη, τον αντιπρόεδρο της ΟΕΛΜΕΚ στον Τσουρούλλη τις προάλλες και αν και φαινόταν να είχε όλη την καλή διάθεση με τους εκπαιδευτικούς (αρχικά τουλάχιστον, όπως τόσος κόσμος), ομολόγησε ότι δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς απέμεινε να διεκδικούν (όπως ο περισσότερος κόσμος).

Και μου είπε το εξής: Αυτοί, εννοώντας τους εκπαιδευτικούς, όπως πάνε θα κάνουν τον κόσμο να συμπαθήσει τον Χαμπιαούρη! Ο οποίος αντιπαθητικός δεν είναι, αλλά το πρόβλημά του, του λέω εγώ, είναι πως δεν είναι και κάτι άλλο. Τίποτα δεν είναι. Συμφωνήσαμε. Για υπουργό δεν τον κόβεις σίγουρα.

Το μόνο βέβαιο είναι πως εάν οι εκπαιδευτικοί συνεχίσουν να εκπροσωπούνται δημόσια από τέτοιες περιπτώσεις σίγουρα όχι μόνο θα χάσουν και εμάς που επιμένουμε να βλέπουμε ότι μπορεί να βγει και κάτι μέσα από την αντίδρασή τους, αλλά και θα εξαγριώσουν εντελώς τον κόσμο.

Διότι, ειδικά όταν ο κόσμος δεν καταλαβαίνει γιατί συνεχίζεται αυτή η κρίση και οι διαμαρτυρόμενοι δεν φροντίζουν να του το εξηγήσουν, υφάκια όπως αυτό του αντιπροέδρου της ΟΕΛΜΕΚ ο οποίος ελλείψει απαντήσεων προσέβαλλε τον δημοσιογράφο, εκθέτοντας τον εαυτό του βέβαια και μόνο, θα καταφέρουν να διώξουν τον κόσμο.

Και δεν θα σχολιάσω φυσικά τις αναρτήσεις, με τις αθλιότητες τύπου «Χαμπιαούρογλου», τα φανατικά καλέσματα να μην επιτραπεί η είσοδος στον υπουργό Παιδείας στα σχολεία (!), ωσάν να του τα κοτσιάνιασε η θκεια του η Μαριτσού και όλα τα υπόλοιπα.

Κάποιος να τον μαζέψει.

Διότι είναι γεγονός πως χρειαζόμαστε λιγότερη τοξικότητα, περιορισμό των τοξικών φωνών και διάλογο με επιχειρήματα. Ειδικά τώρα που όλοι έχουν κουραστεί και το μομέντουμ μάλλον έχει χαθεί.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 15:14 (τελευταία ενημέρωση 15:14)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 13:48 (τελευταία ενημέρωση 13:48)

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή