Ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος (Μέρος Ι)

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Δεν υπάρχει καλή λύση για τη Συρία και για τη Μέση Ανατολή γενικότερα, αφού, για τόσα χρόνια, δεν υπήρξε καν λύση: τον Μάιο του 2016 κλείνουν εκατό χρόνια από τη Συμφωνία Sykes-Picot.

Δεν υπάρχει καλή λύση για τη Συρία και για τη Μέση Ανατολή γενικότερα, αφού, για τόσα χρόνια, δεν υπήρξε καν λύση: τον Μάιο του 2016 κλείνουν εκατό χρόνια από τη Συμφωνία Sykes-Picot. Προσφάτως, η επονομαζόμενη αραβική άνοιξη ?την οποία όσοι αμφισβήτησαν θεωρήθηκαν πράκτορες αντιδραστικών δυνάμεων? εξελίχθηκε σε βαρύ χειμώνα.

 

Ήταν αναμενόμενο: όπου εμπλέκεται η θρησκοληψία, τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει. Έκτοτε, η Δύση αντιμετώπισε χωρίς καμιά αποφασιστικότητα, δηλαδή δεν αντιμετώπισε καθόλου, την περίπλοκη κατάσταση στον μουσουλμανικό κόσμο και στις μουσουλμανικές κοινότητες στο εσωτερικό τους: ο Βλαντίμιρ Πούτιν απεδείχθη πιο ενεργητικός.

 


 Οι ΗΠΑ, παρά την καλοήθη παρουσία του Τζον Κέρι, επιδεικνύουν αδράνεια: μολονότι πιλατεύουν τον κόσμο εδώ κι εκεί, δεν έχουν την τόλμη να διαρρήξουν ανίερες συμμαχίες: π.χ. με τη Σαουδική Αραβία, μια σκοταδιστική θεοκρατία που κυριαρχείται από πολυμελή βασική οικογένεια η οποία ορίζει τη διανομή του πετρελαίου και την κατανομή των τζαμιών στη Δύση.

 

Η άγαρμπη αμερικανική πολιτική στην περιοχή δεν είναι καινούργια: το πραξικόπημα του 1953 που ανέτρεψε το προοδευτικό καθεστώς του Μοσαντέχ και φύτεψε τον Σάχη ήταν το ορόσημο ενός ιστορικού συνεχούς που φτάνει μέχρι σήμερα.

 

 Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ υποστήριξαν το Ιράκ όταν επετέθη εναντίον του Ιράν (1980-1988), ενώ η διεθνής Αριστερά, για κάποιον λόγο που γνωρίζει μόνον η ίδια και που πιθανώς μπορεί να ερμηνεύσει η ψυχιατρική, υποστήριξε το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. Με τη σειρά τους, επί Τζορτζ Μπους και άλλων ηλιθίων, οι ΗΠΑ επετέθησαν στο Ιράκ ?το οποίο κάποτε ευνοούσαν? διότι δήθεν ο Σαντάμ Χουσεΐν ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει πυρηνικό πρόγραμμα.

 

 Η υπερτίμηση των εχθρών είναι, φυσικά, εξίσου επικίνδυνη με την υποτίμησή τους. Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι να συγχέεις το Ιράκ με το Ιράν...


 Ο Μπαράκ Ομπάμα, που, παρά τις καλές προθέσεις, δεν είναι παρά ένα πλάσμα των ΜΜΕ, επέδειξε ασυνέπεια και επιδόθηκε σε σειρά παραλογισμών. Όπως παλιότερα οι Βρετανοί μοίραζαν αλληλοσυγκρουόμενες υποσχέσεις σε Εβραίους και Παλαιστινίους, ο Ομπάμα μπερδεύτηκε ανάμεσα στο καθεστώς του ’σαντ στη Συρία (θα επανέλθω σ? αυτό το ζήτημα την προσεχή εβδομάδα), στην αντίθεση στον Πούτιν που επενέβη εναντίον των τζιχαντιστών της Αλ-Νόσρα και στην υιοθέτηση (κυριολεκτικά) των «μετριοπαθών ανταρτών» οι οποίοι, surprise, surprise, απεδείχθησαν καθοδηγούμενοι από την Αλ-Κάιντα.

 

 Δεν υπάρχουν «μετριοπαθείς» αντάρτες εξ ορισμού, όπως δεν υπάρχουν «μετριοπαθείς μουσουλμάνοι» εξ ορισμού. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν καταλαβαίνουν τίποτα από όσα συμβαίνουν μεταξύ σουνιτών και σιιτών, μεταξύ τζιχαντιστικών ομάδων και μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ισχύει ακόμα το δόγμα «εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» σαν να μην μας έχει οδηγήσει σε καταστροφές.


  Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι συνεπέστερος. Σκοπός του είναι να αναβαθμίσει τη Ρωσία από δευτεροκλασάτη ευρασιατική δύναμη σε πρωτοκλασάτη παγκόσμια. Ο σκοπός αυτός είναι νόμιμος. Τα μέσα όχι και τόσο: στη Γεωργία και στην Τσετσενία χρησιμοποίησε βία και, στη συνέχεια, προσάρτησε την Κριμαία. Στη δε Ουκρανία, έναν τόπο που έχει υποφέρει φρικτά από τους μπολσεβίκους, ακολουθεί πολιτική βίαιης επιβολής. Αλλά, στη Συρία, ο Πούτιν πράττει σωστά πλήττοντας την Αλ-Νόσρα και το ΙSIS για να σώσει τον ’σαντ που είναι πελάτης του. Αυτό έπρεπε να έχουν κάνει όλες οι δυτικές χώρες: μια κακή κυβέρνηση είναι καλύτερη από καθόλου κυβέρνηση ? απλή, παλιά διατύπωση του Τόμας Χομπς. Το χάος είναι χειρότερο από τη δεσποτεία.


 Φτάνουμε στη Γαλλία. Ο Μιτεράν, ο Σιράκ και ο Σαρκοζί έδειξαν σκανδαλώδη επιείκεια στη συμμορία ’σαντ (στον μπαμπά Χάφεζ και στον γιο Μπασάρ) που, μεταξύ άλλων, ήταν ύποπτη για τη δολοφονία του Γάλλου πρεσβευτή στον Λίβανο τo 1980, καθώς και του πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου το 1985. Στον πρόσφατο πόλεμο στη Συρία, όπου δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» πλευρά, ο Φρανσουά Ολάντ και ο Λοράν Φαμπιούς αποφάσισαν να γίνουν εχθροί του ’σαντ.

 

 Δεν μας εξήγησαν γιατί πήραν το μέρος των ανταρτών: προφανώς λόγω του αρχέγονου αριστερού αντανακλαστικού «η ανταρσία είναι κάτι καλό.» Οι αντάρτες δεν άργησαν να δείξουν πως ήταν βαρβαρότεροι του βασιλέως.


 Η εχθρική στάση των Γάλλων έναντι του ’σαντ δεν συνοδεύτηκε από εχθρική στάση έναντι της σαουδαραβικής ηγεσίας ή της Τουρκίας: αμφότερες αυτές οι χώρες ολισθαίνουν προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ενώ η εξωτερική τους πολιτική είναι εθνικιστική και αντιδυτική παρά τις διακηρύξεις περί του αντιθέτου.

 

(Η Τουρκία δεν συμπεριφέρεται ως μέλος του ΝΑΤΟ παρότι εισπράττει βοήθεια από την Ατλαντική Συμμαχία). Χωρίς να το συνειδητοποιεί καλά-καλά, η Γαλλία βάλθηκε να στηρίζει τους σουνίτες έναντι των σιιτών. Προσθέτω εδώ ότι οι Ευρωπαίοι ?κι εμείς οι απρόθυμοι Ευρωπαίοι? δεν έχουμε ιδέα για τις διαφορές ανάμεσα στις δύο αυτές ισλαμικές φράξιες. Πράγματι, το ζήτημα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον.


 Οι σουνιτικές χώρες (Σαουδική Αραβία, χώρες του Κόλπου, Τουρκία) χρηματοδοτούν, ανεπισήμως, το ISIS: η Eυρώπη συναγελάζεται με διπρόσωπους δολοφόνους. Στο μεταξύ, όπως έχουμε σχολιάσει ξανά και ξανά, οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες δεν δέχονται μετανάστες από το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία επειδή, μεταξύ άλλων, αυτές οι χώρες έχουν σιιτική πλειοψηφία. Τους δεχόμαστε εμείς με τα γνωστά αποτελέσματα. Τι πρέπει να γίνει επιτέλους;


 Κατ? αρχάς πρέπει να αποκτήσουμε σταθερούς και ειλικρινείς συμμάχους μπροστά στον ισλαμοφασισμό. Αν βρισκόμαστε σε πόλεμο, όπως παραδέχτηκε ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, χρειαζόμαστε πολεμική διπλωματία: θα ήταν εύλογο να συνεργαστούμε με τη Ρωσία η οποία βρίσκεται πιο κοντά στον πολιτισμό μας από οποιαδήποτε μουσουλμανική χώρα.

 

Κι αν καταφέρουμε να καταστείλουμε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ας αφήσουμε τους Σύρους να διαλέξουν μόνοι τους την τύχη τους. Ίσως χρειαστεί ένας παγκόσμιος πόλεμος, εφόσον δεν έχουμε πολλά να χάσουμε: αυτή η ειρήνη δεν είναι ειρήνη κι αυτή η διπλωματία δεν είναι διπλωματία ? είναι το αποτέλεσμα τόσο περίπλοκων παιχνιδιών που κανείς δεν ξέρει πια ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τα σιωπηλά δάκρυα της Δέσποινας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στην Φινλανδία τα παιδιά γελούσαν με την ψυχή τους...

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 21.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Κόντρες ταχύτητας: Αδιαφορία που σκοτώνει

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 21.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή