Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός. Ποιος όμως;

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Διότι, όντως, εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να συζητήσουμε ανοικτά και ποιος είναι αυτός...

Περισσότερο προβληματική από αυτό τον έντονο αντιαμερικανισμό που μας χαρακτηρίζει, ο οποίος και παράλογος είναι, και τα συμφέροντά μας δεν εξυπηρετεί, είναι αυτή η ακατανόητη λατρεία για τη Ρωσία. «Είμαι φιλορώσος και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό», έγραψε ένας φίλος στο facebook με αφορμή τα συμβάντα στη Συρία, και από κάτω έγινε ένας μικρός χαμός για τον ιμπεριαλισμό, τους φονιάδες των λαών και τη Ρωσία των αρχών. Αυτό δεν θα ήταν τόσο ενοχλητικό, θα ήταν και απολύτως διαχειρίσιμο, αν περιοριζόταν στην κοινωνία και το facebook. Ή στις τοποθετήσεις του πρώην Προέδρου (που καθημερινά λες και προσπαθεί να υπενθυμίζει πόσο καθοριστικό ήταν το πολιτικό του επίπεδο στην πορεία της χώρας), ο οποίος έγραψε πως «η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», και έψεξε τον Πούτιν για το γεγονός ότι δεν κατάλαβε πιο νωρίς με ποιους είχε να κάνει. Αυτή όμως η έλλειψη μέτρου, οι αυθαίρετες αναλύσεις, είναι ευδιάκριτα και σε πολιτικό επίπεδο, αλλά και σε μεγάλο αριθμό μέσων ενημέρωσης. Και κάνουν τον καθένα δικαιολογημένα να αμφισβητεί και την πολιτική αντίληψη και τις προθέσεις τους. 

Η επίθεση στη Συρία έγινε για μια ακόμα φορά αφορμή να μετρήσουν κάποιοι την ηθική τους μέσα από την ένταση της κριτικής τους προς τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους. Να αμφισβητήσουν την ηθική υπόσταση της ΕΕ, να θυμίσουν τις ευθύνες του ΝΑΤΟ στο Κυπριακό. Και να απαιτήσουν αλλαγή πλεύσης και συμμάχων. Δέκα μέρες μετά την πώληση από τη Ρωσία στην Τουρκία του αντιπυραυλικού συστήματος S-400, δέκα μέρες μετά που ρωσική κρατική εταιρεία αναλάμβανε την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Άκιουγιου λίγα μίλια από την Κύπρο. Δέκα μέρες μετά που (ως αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών) ο «Φ» εξηγούσε ότι «τα κράτη δεν έχουν φίλους αλλά συμφέροντα», αλλά διευκρίνιζε πως «η ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μας ενοχλεί… γιατί θεωρούμε τους Ρώσους- κι έτσι είναι- φίλους μας».

Η επίθεση αυτή- την οποία όλοι χαρακτήρισαν περιορισμένης έκτασης- ήταν αρκετή για να σβήσει την όποια σκιά πήγε να δημιουργηθεί από τις τελευταίες ενέργειες της Ρωσίας. Για τα οποίες αποταθήκαμε στην ΕΕ μάλιστα (που δέκα μέρες μετά θυμηθήκαμε ότι είναι οι φονιάδες των λαών). Επιβεβαιώνοντας πως καμμιά ενέργεια δεν φαντάζει ικανή να καταρρίψει αυτή τη βολική αφήγηση. Το ΑΚΕΛ ανακοίνωσε πως οι επιθέσεις φανερώνουν τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ. Ο Άριστος Μιχαηλίδης («Φιλελεύθερος»), διερωτώμενος αν οι εγκληματίες θα πρέπει να λογοδοτούν στον Τραμπ, έψεξε όσους Ε/Κ αναπαράγουν την επιχειρηματολογία Τραμπ που αυτοανακηρύχθηκε σε σερίφη της περιοχή, ενώ λίγες βδομάδες πριν δεν αντέδρασαν όταν η Τουρκία εισέβαλε σε ξένη χώρα». Ενώ ο Μιχάλης Ιγνατίου έγραψε πως η εποχή των πολλών στρατοπέδων έχει περάσει και ότι θα πρέπει επιτέλους να διαλέξουμε μεριά (υπονοώντας τους Ρώσους). 

Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να προσδώσει στην τελευταία επίθεση ηθική διάσταση- διότι δεν υπάρχει.  Είναι προφανές ότι παίζεται ένα παιχνίδι με τεράστια συμφέροντα στη χώρα και την περιοχή. Την ίδια όμως στιγμή δεν μπορεί κάποιος παρά να αναδείξει πόσο προβληματική και υποκριτική είναι αυτή η προσέγγιση. Διότι το Συριακό, οι ροές προσφύγων, οι απώλειες αμάχων, δεν ξεκίνησαν ως αποτέλεσμα των πρόσφατων επιθέσεων. Υπάρχει ένα καθεστώς που κατασφάζει τον λαό του και τον διώχνει από τη χώρα εδώ και χρόνια. Και αυτό το καθεστώς συντηρείται από τη στήριξη της Ρωσίας. Όπως δεν μπορεί παρά να αναδείξει και πόσο παράδοξη είναι η λογική όσων γράφουν ότι οι λαοί δεν έχουν φίλους, ενώ την ίδια όμως στιγμή δηλώνουν πως οι Ρώσοι είναι φίλοι μας και διαχρονικό στήριγμα. Αντιλαμβάνονται ότι οι λαοί έχουν συμφέροντα, και εντάσσουν στη λογική αυτή ενέργειες της Ρωσίας που ενοχλούν, απαιτούν όμως από τους Αμερικανούς να λειτουργούν ηθικά και όχι επιλεκτικά. Από τη στιγμή, όμως, που δεχόμαστε πως τα κράτη δεν έχουν φίλους αλλά συμφέροντα, δεν μπορεί να υπάρχουν χώρες αρχών, παρά μόνο δεδομένα που δημιουργούν τα συμφέροντα αυτά. Τα οποία δεν γίνεται να αγνοούμε, κυρίως όταν μας επηρεάζουν άμεσα.

Ο Τραμπ είναι αυτός που είναι. Eίναι όμως υπόλογος στους θεσμούς και ελέγχεται από μια αντιπολίτευση που τον ενοχλεί καθημερινά. Στη Ρωσία ο Πούτιν είναι οι θεσμοί και ελέγχει την αντιπολίτευση οδηγώντας την στη φυλακή. Όλοι αυτοί που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν το παιχνίδι που παίζει η Ρωσία, που τάχα αδυνατούν να αντιληφθούν ότι μια κυβέρνηση που δεν σέβεται τις βασικές αρχές στην ίδιά της τη χώρα δεν θα μπορούσε να ακολουθεί αρχές σε μια άλλη, και θυμήθηκαν πάλι ότι θα πρέπει να στραφούμε προς  τη Ρωσία, θα πρέπει να εξηγήσουν και τι έκανε μέχρι σήμερα για να δικαιολογείται μια τέτοια στροφή. Πέραν του μπλοκαρίσματος κάποιων προσπαθειών για λύση του Κυπριακού. Ποια στάση κράτησε έναντι της τουρκικής εισβολής στην ΑΟΖ μας; Δεν ήταν η Ρωσία των αρχών που με το «Barbaros» στην κυπριακή ΑΟΖ υπέγραφε συμφωνίες δισεκατομμυρίων με την Τουρκία; Που μίλησε για σύνορα στην Κύπρο; Ποια άλλη χώρα κάλεσε με τέτοια ευθύτητα την Κύπρο να απόσχει από μονομερείς ενέργειες στο θέμα του φυσικού αερίου;  Η Ρωσία του Πούτιν κτίζει πυρηνικό σταθμό λίγα χιλιόμετρα από την Κύπρο. Ο οποίος δεν μας ενοχλεί μόνο (όπως έγραψε ο «Φ»). Απειλεί με άμεσο τρόπο την ασφάλειά μας.

Ποιων οι ενέργειες απειλούν σε μεγαλύτερο βαθμό τη χώρα;  Αυτών που θεωρούν ότι τα συμφέροντά τους δεν τους επιτρέπουν μετωπική σύγκρουση με την Τουρκία, που δεν την πιέζουν για λύση, προσπαθούν να κρατούν ισορροπίες και κάποιες φορές επισκέπτονται τον Τ/Κ ηγέτη στο «προεδρικό»;  Ή αυτών που κτίζουν πυρηνικούς σταθμούς για την Τουρκία λίγα μίλια από την Κύπρο;

Διότι, όντως, εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να συζητήσουμε ανοικτά και ποιος είναι αυτός. Ποιοι με ενέργειές τους τον στηρίζουν και ποιου η μορφή είναι πιο επικίνδυνη και για τον κόσμο, κυρίως όμως για εμάς. 

antopoly@cytanet.com.cy


Επιστροφή
στην αρχή