Ένα τρυπάνι για τον εγκέφαλό μας

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Πώς καταντήσαμε έτσι; Ακόμα κι εμείς που επιλέξαμε επαγγέλματα τα οποία αφορούν την παροχή υπηρεσιών σε συνανθρώπους μας, πώς γίναμε τόσο απάνθρωποι;

Δεν θα ασχοληθώ με το τρυπάνι της ΑΟΖ και πόσο στάσιμοι είμαστε ως προς το να προλαμβάνουμε γεγονότα και να έχουμε ένα πλάνο άλφα ή βήτα. Ούτε θα γράψω για το «τουπέ» μας και την ψευδαίσθηση ότι είμαστε οι σπουδαιότεροι παίκτες της Μεσογείου, αυτό νομίζω το εξαργυρώνουμε στην παρούσα φάση με navtex, που δεν αφορούν, δυστυχώς, προειδοποιήσεις για καιρικές συνθήκες αλλά κάτι πιο βαθύ, πολλά μέτρα κάτω από τα θαλάσσια ύδατά μας, τα οποία θα τα πληρώσουμε πολύ ακριβά με πραγματικά πυρά, ίσως και με πολλά άλλα που προσπαθώ να τα αποκλείσω από τη σκέψη μου για να διατηρώ την ψυχραιμία μου...

Θα αναφερθώ, λοιπόν, σε ένα άλλο τρυπάνι, αυτό που χρειάζεται ο εγκέφαλός μας, μπας και ξυπνήσουμε και συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε ξεφύγει τελείως σε ό,τι αφορά τον επαγγελματισμό μας, τον σεβασμό προς τους συνανθρώπους μας και το φιλότιμό μας. Αυτήν την εβδομάδα ακούγαμε στις ειδήσεις προτάσεις όπως: «Ζευγάρι αλλοδαπών έφερε το τριών μηνών βρέφος στο νοσοκομείο 3 μέρες αφότου χτύπησε στο κεφάλι του….», «Μετανάστες ξεσηκώνονται για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους…». Συγγενείς ασθενούς: «Έπαθεν κόλπο γιατρέ». Απάντηση γιατρού: «Κόλπο έχουν μόνο οι γυναίκες…». Πόσο ρατσισμό και πόση έμμεση χολή βγάζουμε, λες και εμείς οι Κύπριοι έχουμε το αλάθητο; Αλήθεια, ποια ανάγκη είχαν οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ να αναφέρουν το «αλλοδαποί γονείς»; Αν ήταν Κύπριοι οι γονείς θα το ανέφεραν; Γιατί στ’ αλήθεια έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να μειώνουμε όλους τους ξένους που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας με εξαίρεση αυτούς που αγοράζουν τα σπίτια μας και τις επιχειρήσεις μας κατά καιρούς (Λιβανέζους, Γιουγκοσλάβους, Άγγλους, Ρώσους και Κινέζους); Αυτή η ανάγκη μας να μειώνουμε τους άλλους για να φαινόμαστε εμείς οι καλύτεροι, πόσο σύμπλεγμα κατωτερότητας κρύβει; Ποια δύναμη αντλούμε με το να έχουμε τους μετανάστες και τους ταλαίπωρους πρόσφυγες σε άθλιες συνθήκες; Ποιοι είμαστε εμείς για να καταδικάζουμε στον εξευτελισμό ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έχασαν τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους, ολόκληρη τη ζωή τους, τα όνειρά τους και την ελπίδα τους. Ποιοι είμαστε εμείς που δικαιούμαστε να τους βρίζουμε και να θέλουμε να τους πετάξουμε στη θάλασσα; Εμείς που την προσφυγιά τη νιώσαμε στο πετσί μας, εμείς που κοιμόμασταν στα τσαντίρια και περιμέναμε μια φέτα ψωμί στο σχολείο, εμείς που νιώσαμε την υγρασία του συνοικισμού και την ανοστιά του, εμείς που μεταναστεύσαμε και πλέναμε πιάτα για να επιβιώσουμε. Εμείς όλοι πώς χάσαμε κάθε ίχνος σεβασμού και φιλότιμου απέναντι στους συνανθρώπους μας;

Πώς καταντήσαμε έτσι; Ακόμα και εμείς όλοι που επιλέξαμε επαγγέλματα τα οποία αφορούν την παροχή υπηρεσιών σε συνανθρώπους μας, πώς γίναμε τόσο απάνθρωποι; Εμείς όλοι οι επαγγελματίες υγείας που ταχθήκαμε υπέρ του σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο, εμείς που πρώτοι οφείλουμε να τον αναγνωρίζουμε και να τον κατανοούμε πράττοντας ό,τι είναι εφικτό για να τον απαλύνουμε, δεν χάσαμε, μονάχα, τον επαγγελματισμό μας αλλά και το ήθος μας. Είδα το βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο με τον διάλογο του ασθενούς με τον γιατρό, πρώτα θύμωσα, μετά στεναχωρήθηκα και ύστερα ντράπηκα εκ μέρους του επαγγελματία υγείας για τον αντιεπαγγελματισμό και το ήθος του απέναντι στον ασθενή, τον άνθρωπο δηλαδή που βιώνει απώλεια του σθένους του, δηλαδή, της δύναμης του - σωματικής και ψυχικής. Τέτοιοι επαγγελματίες υγείας είναι που ζημιώνουν το κράτος με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, γιατί στο τέλος της ημέρας αυτός ο ασθενής δεν θα τύχει ορθής διάγνωσης και θα αναγκαστεί να επισκεφθεί ξανά και ξανά τις υπηρεσίες υγείας του κράτους. Τέτοια παραδείγματα και άλλα πολλά υπάρχουν χιλιάδες στον τομέα της υγείας σε αυτήν τη χώρα και εύχομαι σύντομα στο πλαίσιο του ΓεΣΥ να εξαλειφθούν για το καλό όλων μας.

Χάσαμε την ανθρωπιά μας και, δυστυχώς, ο μόνος τόπος που μπορεί να την εντοπίσει κανείς είναι μέσα στο έργο του Αδαμάντιου Διαμαντή «Ο κόσμος της Κύπρου» στο Λεβέντειο Μουσείο.

Ένα τρυπάνι εγκεφάλου χρειαζόμαστε, να τρυπήσει το μυαλό μας τόσο βαθιά, να βγάλει όλη τη βρομιά που έχει κατακλύσει το κεφάλι μας, να μας αφυπνίσει, να γίνουμε άνθρωποι σωστοί, μετρημένοι, με το φιλότιμο να κάθεται ανάμεσα στα φρύδια μας…


Επιστροφή
στην αρχή