Ένα σχολικό θεατράκι (Ενός καταϊδρωμένου καθηγητή)

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ
Ηθοποιός 2: Σε γραφείο με θκυο Ρωσσίδες να τον χαϊδεύκουν λάγνα στο στήθος. Έχει πάντα γελούι παράξενο, κάτι μεταξύ ηλίθιου ή κάποιου με αιμορροΐδες.

Πρώτος ηθοποιός. Ντυμένος στα μαύρα, με πλούσιο γένι. Μιλά αργά. Μυρίζει λιβάνι.

«Τέκνα μου σας την έκατσα. Εγώ τζ’αι η παρέα μου»… σκέφτεται ο αρχιερέας μια νύχτα ονείρωξης. «Ούλλοι νομίζουν πως απεργείτε για τις λίρες. Τούτον ήθελα. Ευχαριστώ σε Θεέ μου»… ακολουθεί μια μεγαλοπρεπής κλανιά τζ'αι ροχαλητό.

Ηθοποιός δύο.

Σε ένα γραφείο με θκυο Ρωσσίδες να τον χαϊδεύκουν λάγνα στο στήθος. Έχει πάντα ένα γελούι παράξενο, κάτι μεταξύ ηλίθιου ή κάποιου που τον ταλαιπωρούν χρόνιες αιμορροΐδες.

«Επιτυχία πρώτη και μεγάλη. Ο κόσμος με αγαπά παραπάνω. Κατάφερα να φκάλω ασπροπρόσωπο τον μάστρο. Θα μείνω στην ιστορία. Ούλλοι θα με θυμούνται σαν εκείνον… τον πρώτο… τον αγωνιστή που κατάφερε να τα βάλει με το κατεστημένο». - Αλλά επειδή ο θεατής ξέρει πως ο νους του έν' λλίος, δεν τον πολυπαίρνει στα σοβαρά.

Ξαφνικά πετάγεται μέσα μια μάνα με τρία κοπελλούθκια και με μια τσέντα σχολική 30 κιλά τζ’αι αρκέφκει να τους διά πουπάνω τσιριλλώντας… «Τζ'αι πού θα τους αφήκω τωρά τούτους ρεεεε». Τα δύο παιδιά που τους κρατά το χέρι είναι παντελώς αδιάφορα για τη σκηνή, μοιάζουν να μην την ακούν καν... Κρατούν στο χέρι τους που ένα τάμπλετ τζ’αι παίζουν μηχανικά ένα παιχνίδι που σκοτώνεις ζόμπι.

Η σκηνή εδώ μαυρίζει… και ακούγεται ένα κουδούνι. Ντρριιιιιιιιιιν. Όταν τα φώτα ανάβουν, μπροστά στον θεατή απλώνεται ένα χωράφι. Σόπες αναμμένες αναγκάζουν τους θεατές να βγάλουν τις φανέλλες τους. Οι γυναίκες οι επίσημα ντυμένες ξεκουμπώνουν προσεκτικά τη δαντελωτή τους φανελίτσα προσπαθώντας να μην τις δει κανένας. Μέσα στο χωράφι γίνεται μια παρέλαση από μικρούς σκελετούς κρατώντας ελληνικές σημαίες. Είναι τα φαντάσματα όσων σκοτώσαμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η κοινωνία η ντυμένη στην προσποίηση.

Σε κάποια στιγμή, δύο μικρά σκελετάκια πλησιάζουν τους θεατές... « Ποιοι είναι αυτοί;» λέει ο ένας. «Οι γονείς μας», απαντά ο άλλος. Δεν βλέπουν κανέναν στα μάτια. Αφού είναι νεκροί.

Ξαφνικά μπαίνουν στη σκηνή οι δύο πρώτοι πρωταγωνιστές κρατώντας από μία χειροβομβίδα. «Πίσω ρεεεεε», φωνάζει ο ένας με το γελάκι. «Για το όνομα του Θεού παιδιά μου, επιστρέψετε στη στάνη του Θεού», λέει πιο σοβαρά ο δεύτερος.

Όλα τα παιδιά-σκελετοί φοβισμένα τρέχουν γύρω-γύρω και εξαφανίζονται. Τα δύο παιδιά που μίλησαν πριν στους θεατές τρέχουν προς το κοινό και φωνάζουν τρομαγμένα… «Όχι, όχι πίσω σ’ αυτούς, βοηθήστε μας». Το κοινό τα χάνει. - «Τι γίνεται εδώ;» σκέφτεται η κυρία Πόπη που της είπαν πως ο γιος της θα παίξει την «Κυρία Ντορεμί». Όπως πάντα βιάζεται να κρίνει. Σαράντα χρονών τζ’αι η τελευταία φορά που μίλησε για σεξ ήταν το 1998.

Στη σκηνή εμφανίζεται ξαφνικά μέσα σε καπνούς η κυρία Ντορεμί. Την καταλαβαίνεις από το ντύσιμό της. Κρατά και το βιβλίο με το όνομά της πάνω. «Θέλω να ησυχάσω»… αργοψιθυρίζει. «θέλω να πάω σπίτι μου».

Ξαναμπουκάρουν στη σκηνή οι δύο πρώτοι και πάνε από πάνω της σιγοτραγουδώντας δύο λέξεις με κλειστά τα μάτια τους, αλλά με χαμόγελο ευτυχίας χαζό. «Θαααα μείειειεινειιιιις… Θαααα μείειειεινειιιιις». Η κυρία Ντορεμί βάζει τα κλάματα. Οι δύο την τραβούν απ' τα μπράτσα και τη βάζουν σε ένα τεράστιο κουτί.

Η σκηνή κλείνει. Περνούν 5 λεπτά για να ανοίξει. Οι θεατές βαρκούνται αφόρητα. «Τι γίνεται γαμώ το;» σκέφτεται μια επιφανής κριτικός θεάτρου.

Στην κριτική της για το έργο έγραφε…

«Κανένας δεν καταλάβαινε απολύτως τίποτα. Το σενάριο ήταν καταστροφικό, αφήνοντάς σε συνέχεια με ένα τεράστιο γιατί. Η μουσική από το faust cantata του Schnittke μάλλον αταίριαστη και θλιβερή. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν».

Τζ'αι μάλλον τώρα που το σκέφτομαι θα έχει δίκιο. Γιατί πίσω που τες κλειστές πόρτες θέλεις μόνο να καταλαβαίνεις, να φεύκεις με κάποια ικανοποίηση πως η ώρα σου δεν πήγε χαμένη. Να επιστρέφεις στη βασική σου ιδέα - αν έχεις. Και για τα σχολεία δεν έχει κανένας μια βασική ιδέα. Μάλλον ο τόπος θέλει να πληρώνεις για να μάθουν τα παιθκιά σου. Έτσι πιστεύκει η κυρία Σοφία που τον γιο της στέλνει τον ιδιωτικό σχολείο για να μεν πκιερώνει τα ιδιαίτερα. Έτσι τζ’ι αλλιώς μπαίνει σπίτι στις 6 τζ’αι δεν έσ'ει κάποιον να κουβαλά τον Γιάννο της στα ιδιαίτερα. Νομίζω τζ’αι τούτη έσ'ει δίκιο.

Πραγματικά το έργο δεν θα τελειώσει ποτέ, ούτε θέλει κάποιος να τελειώσει. Μπορεί κιόλας να μην πρέπει, μιας και η μάθηση είναι συνεχής και δυναμική, μα πάλε εν πιστεύκω να σκέφτεται κανένας που τούτους έτσι. Ούτε συνδέεται τίποτε στον νου τους με τον πολιτισμό. Η γερμανική κυβέρνηση στα μέσα του '80 έστειλε σε ένα γαλλικό φεστιβάλ, που ζήτησε ένα συγκρότημα που τη Γερμανία που να εκφράζει τον γερμανικό πολιτισμό, τους Einsturzende Neubauten. Άκου τους για να καταλάβεις. Εμείς τραγουδούμε το χρυσοπράσινο φύλλο εγκλωβισμένοι στο φόρεμα της κυρίας Ντορεμί. Την ίδια ώρα μπροστά μου σηκώνεται ένας ουρανοξύστης με ρωσσικά ρεψίματα που το χαβιάρι. Εμείς νιώθουμε τυχεροί σαν βλαμμένοι. Μέσα στις μάντρες μας. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι οριστικά, παρέτα καλύτερα. Ειδικά όταν αυτό το κάτι είναι τόσο μουχλιασμένο. Η κυπριακή παιδεία συναντά το μέλλον της. Και αυτό είναι γεμάτο τρύπες και καπνούς.

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή