Ένα καθυστερημένο «Like» κόντρα στις αισθήσεις...

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Απλές σκέψεις και προβληματισμοί μετά από έναν απογευματινό καφέ και ένα καθυστερημένο «Like»… που δεν έλεγε να φτάσει στον προορισμό του

Βλέπει, ξαναβλέπει την οθόνη του i-κινητού της. Το βλέμμα κολλάει… και το πρόσωπο σκοτεινιάζει. Φανερή η αγωνία. Τα «ουφ» αυξάνονται εν είδει προπόνησης για τοκετό! Όπως φάνηκε στην πορεία όμως είχαμε και τοκετό...

Είναι λογικό λοιπόν να σου περνά η σκέψη ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει.Ο δείκτης υπακούει ξανά στη σκέψη, συνεργάζεται με τα μάτια και καταλήγει στο ίδιο σημείο, στην οθόνη. Αρχίζει διαδρομές, πάνω-κάτω, δεξιά -αριστερά.  Εξάλλου, είναι το πιο καλογυμνασμένο δάχτυλο… έχει αντοχές, χάρη στην ψηφιακή δύναμη!

Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη φορά… αποφάσισα να ρωτήσω τι τρέχει. Κάτι τέτοιες στιγμές συμπεριφέρεσαι αμήχανα, γιατί η λογική σού στέλνει το μήνυμα πως θα ακούσεις κάτι σοβαρό, στο οποίο θα πρέπει να αντιτείνεις ένα λόγο παρηγοριάς-στήριξης.

«Τι έπαθες;», ρωτάω, προσεκτικά και φειδωλά με τις λέξεις.

«Τίποτε, τίποτε… απλώς περιμένω ένα συγκεκριμένο άτομο να μου κάνει λάικ. Έχει από το πρωί που πόσταρα τη φωτογραφία, και ενώ κάνει λάικ σε άλλα ποστ, αγνοεί το δικό μου».

Ενός λεπτού σιγή… ή μάλλον κάτι σαν το «No comment» του Εuronews, όπου η φωνή υποχωρεί στη δύναμη της εικόνας για λίγα δευτερόλεπτα. Λαμβάνω την πληροφορία, τη βάζω στον επεξεργαστή και συνεχίζω την κουβέντα. Το θετικό είναι ότι χαλάρωσα λίγο γιατί δεν άκουσα κάτι «σοβαρό», όπως ανέμενα.

Έτσι, επικεντρώθηκα στο ασύλληπτο δράμα της στιγμής. «Αλήθκεια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μου έκαμε λάικ ακόμα! Μέχρι και ο τάδε… που δεν μπαίνει συχνά facebook, μου έκανε λάικ». Η δυσκολία και η απελπισία κορυφώνονται.

Τι λόγο να πω σε μια τέτοια έντονη αγωνία! Παρέμεινα σχετικά ψύχραιμος σε αυτό το ιλιγγιώδες υψόμετρο… Προτίμησα να ακούσω σιωπηλά και στωικά τη γλυκιά, κατά τα άλλα, νεαρή κυρία. Κλείδωσα την αποθήκη της ειρωνείας μου κι έδειξα πρωτοφανή συμπάθεια στη στιγμή. Κόντρα στην τετράγωνη λογική που λέμε. Τότε το τρίτο άτομο στην παρέα προσπάθησε να δώσει νέο ερέθισμα.

«Είναι για να απορείς, πώς λειτουργούν κάποια άτομα. Αφού βλέπω ότι πριν από ένα λεπτό ήταν ενεργός, μήπως σε μπλόκαρε και δεν βλέπει τα ποστ που κάνεις;». Η ανάλυση των δεδομένων επιβαλλόταν για να προκύψει ένα παρηγορητικό… πόρισμα επιτέλους. Μέχρι που πήρε τον λόγο η πρωταγωνίστρια για να πει: «Πάλι δεν θα κλείσω μάτι απόψε… γιατί συμπεριφέρεται έτσι;».

Μεγάλα και ανοικτά ερωτήματα που κλείνουν μια από τις απελπισίες του ψηφιοποιημένου… σύγχρονου ανθρώπου. Θα μου πείτε: «σιγά, τι έγινε με το να κάθονται δύο φίλες σε ένα καφέ και για σχεδόν σαράντα λεπτά να αναζητούν την αιτία για το λάικ που δεν ερχόταν».

Μεταφέρω αυτό το στιγμιότυπο-που δεν είναι σπάνιο- χωρίς να στοχεύω στη σύνταξη αφοριστικού κειμένου για το facebook και όλα τα συν αυτώ μέσα κοινωνικής δικτύωσης (;) social media, γιατί και ο γράφων δεν αποτελεί εξαίρεση του κανόνος.

Κοινότυπο ως αχρείαστο να αναφέρουμε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η δύναμη πυρός της σύγχρονης επικοινωνίας, έστω κι αν θέτουμε στη σειρά πολλά, «όμως». Έναν προβληματισμό θέτω μόνο για την αφαιρετική ιδιότητα των εφαρμογών επικοινωνίας: Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι ζήτημα μιας οποιασδήποτε εφαρμογής; Μήπως η έκφραση του κάθε ανθρώπου επιβάλλεται να ακολουθεί τον νέο καταστατικό χάρτη, που διαμορφώνουν τα μέσα δικτύωσης; Γιατί πρέπει να «αρέσω»; Σε ποιον; Και πρέπει να «αρέσω» μαζικά… και με αριθμό που να το αποδεικνύει!

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε ένα πολυσύχναστο καφέ κάντε μια γρήγορη πανοραμική ακτινογραφία και θα καταλάβετε. Σίγουρα, θα διαπιστώσετε ότι πρωταγωνιστής γίνεται ο δείκτης του δεξιού χεριού, και ενίοτε ο αριστερός σε πιο χαμηλά ποσοστά.

Και ενώ η παρέα, το ζευγάρι κτλ. έχουν βρεθεί να χαλαρώσουν λίγο μετά από μια έντονη μέρα στη δουλειά, ξεκλέβοντας λίγο χρόνο να εκφράσουν πέντε σκέψεις τους, ο χρόνος ολοένα λιγοστεύει, όπως και οι λέξεις, η έκφραση, οι αισθήσεις και τα συναισθήματα. Η απόσταση ανάμεσα στο ακούω και το νιώθω σταδιακά γίνεται αγεφύρωτη. Το λάικ αναδεικνύεται σε κριτήριο χαρακτηρισμού των επιλογών ενός ατόμου. Ένα λάικ δημιουργεί ένα νέο άγραφο κώδικα δόμησης και αποδόμησης μιας προσωπικότητας. Ένα λανθασμένο λάικ μπορεί να αποβεί μοιραίο… κόντρα στο μέλλον του ατόμου…

Η έκφραση και το ξεδίπλωμα των συναισθημάτων περιορίζονται σε ανολοκλήρωτες και ελλιπείς προτάσεις. Η επικοινωνία αποκτά συνθηματικό χαρακτήρα, λες και ακούς τίτλους ειδήσεων σε ενάμισι λεπτό. Ριγμένες λέξεις στην ατμόσφαιρα… χωρίς σύνδεση αιτίου και αιτιατού.

Δεν προλαβαίνει ο άνθρωπος να επικοινωνήσει με τον εαυτό του, πόσο μάλλον με τον δίπλα του. Μήπως η απουσία εσωτερικού διαλόγου και κάθε μορφής ενδοσκοπικής ανάλυσης δεν είναι συνδεδεμένη με τον εξωτερικό διάλογο;

Ο διάλογος της ψυχής με τον εαυτό της κατά τη σωκρατική προσέγγιση έχει μετατραπεί σε εγωιστικό μονόλογο πατώντας σε ένα ισχυρό «θέλω» χωρίς διαπραγμάτευση. Πίσω λοιπόν από το δράμα ενός λάικ που δεν έφθανε στον προορισμό του… υπάρχουν πολλά σημαινόμενα σε συνάρτηση και με το νέο «ψηφιακό» λεξιλόγιο.

Κι όσο το λάικ αργούσε, τόσο ο διάλογος μπερδευόταν με επιφωνήματα…   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή