Αιμ. Λεμονάρης: Ανέλεγκτη και ανεξέλεγκτη εξουσία

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ
Ένας τρόπος ελέγχου της δικαστικής εξουσίας θα ήταν η κριτική, αλλά την κριτική δεν την ανέχονται οι δικαστές, σημειώνει ο Αιμίλιος Λεμονάρης.

 

Ο Αιμίλιος Λεμονάρης, συνταξιούχος δικηγόρος με πείρα 40 χρόνων στα δικαστήρια, τονίζει ότι πρέπει οπωσδήποτε να εκσυγχρονιστεί το δικαστικό σύστημα, να εγκαταλειφθεί ο αναχρονισμός της επετηρίδας, να εφαρμόζονται αξιοκρατικά κριτήρια ανέλιξης με βάση την αξία εκάστου και όχι αποκλειστικά κατά αρχαιότητα, να θεσμοθετηθεί μία δομημένη διαδικασία αξιολόγησης του έργου των δικαστών και να σταματήσει η σημερινή κακώς νοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία των δικαστών (όχι όλων εννοείται).

Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει θεσμοθετημένη διαδικασία/αρχή, όπου ένας διάδικος ή δικηγόρος να μπορεί να υποβάλει παράπονο για τη συμπεριφορά ενός δικαστή οποιουδήποτε δικαστηρίου, και αυτό να εξετάζεται, ώστε να σταματήσει το ανεξέλεγκτο του συστήματος. Η δικαστική εξουσία, σημειώνει, στην οποία έχουν συγκεντρωθεί υπερεξουσίες, ελέγχει τις άλλες εξουσίες, η ίδια όμως δεν ελέγχεται από τίποτε και κανέναν ωσάν να είναι άριστη και αλάνθαστη. "Ε... δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ένας τρόπος ελέγχου θα ήταν η κριτική, αλλά την κριτική δεν την ανέχονται. Και από την άλλη η κοινωνία βλέπει του δικαστές σαν ιερά τέρατα" πρόσθεσε, μιλώντας στον "Πολίτη".

Πώς διορίζονται οι δικαστές;

Η απόλυτη εξουσία ανήκει στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο αποτελείται από τους 13 δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου. Παλιά, το '60, επί Αγγλοκρατίας και τα πρώτα χρόνια της Ανεξαρτησίας, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο αποτελείτο από δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τον γενικό εισαγγελέα, από αντιπρόσωπο του δικηγορικού σώματος, από εκπρόσωπο των κατώτερων δικαστών. Σήμερα δεν συμμετέχει κανένας, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο είναι οι 13 δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Οι νέοι δικαστές και οι προαγωγές των δικαστών εξαρτώνται από τους 13 δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Πιστεύω ότι χρειάζεται αλλαγή, να επανέλθουμε στο παλιό σύστημα. Δεν σημαίνει ότι επειδή είναι ανεξάρτητη η δικαστική εξουσία, πρέπει να κόβει και να ράβει, και να μην υπάρχει κανένας έλεγχος. Επίσης, στην Αγγλία για να γίνει κάποιος δικαστής, πρέπει να καταξιωθεί ως δικηγόρος, να ωριμάσει, να έχει μεγάλη πείρα, πρέπει να δείξει την αξία του στο δικηγορικό επάγγελμα και να τον καλέσουν και να τον παρακαλέσουν να γίνει δικαστής. Εκεί ο δικαστής έχει πρεστίζ, κύρος. Εδώ κάθονται πάνω στην έδρα πριν βγάλουν μουστάκι. Εδώ, κάποιοι -όχι όλοι- γίνονται δικαστές όχι επειδή έχουν αποδείξει την αξία τους, αλλά επειδή δεν βγάζουν το ψωμί τους ως δικηγόροι ή επειδή προέρχονται από γραφεία - τζάκια ή από το γραφείο του γενικού εισαγγελέα. Είναι κλειστό μαγαζί το δικαστικό σώμα. Και να σας πω την αλήθεια, στην Κύπρο οι δικαστές δικάζουν στερεότυπα, δεν είδα απόφαση που να είναι σταθμός, καινοτόμες αποφάσεις. Και τελευταίως βλέπω αποφάσεις με άδικα αποτελέσματα.

Τι προκαλεί όλη αυτή τη συμφόρηση στα δικαστήρια;

Πολλά πράγματα, να σας πω ένα-δυο. Δεν υπάρχει προεργασία για να εξοικονομείται χρόνος, διότι υπάρχουν υποθέσεις που είναι αβάσιμες. Παλιά, το δικαστήριο το εξέταζε αυτό και χωρίς χρονοτριβή, εάν μια υπόθεση ήταν αβάσιμη, απορριπτόταν από την αρχή. Σήμερα, και η πιο αβάσιμη υπόθεση δικάζεται. Και όλες οι υποθέσεις αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Το άλλο, στην Αγγλία, για να ασκήσω έφεση, πρέπει να μου δώσει άδεια είτε το Κατώτατο Δικαστήριο είτε το Ανώτατο. Εδώ, σε όποιον δεν αρέσει η απόφαση "τραβά" μιαν έφεση και όποιον πάρει ο χάρος. Για να κάνεις έφεση πρέπει να υπάρχει πραγματικός λόγος, πρέπει να είναι δικαιολογημένη η έφεση.

Οι σχέσεις δικαστή - δικηγόρου δεν παίζουν ρόλο;

Αυτό είναι το τρίτο σημείο στο οποίο ήθελα να αναφερθώ. Στις σχέσεις έδρας με το δικηγορικό σώμα. Πιστεύω ότι η συμβολή του δικηγόρου είναι πολύ σημαντική. Τελευταίως, βλέπουμε μια αλαζονεία εκ μέρους της έδρας, βλέπουν το δικηγόρο αφ' υψηλού, ότι ο δικηγόρος τους κάνει χαλάστρες. Όμως, εάν δεν βοηθήσει ο δικηγόρος να συμβιβαστεί μια υπόθεση, δεν θα συμβιβαστεί. Να σας πω μια πραγματική ιστορία. Τη δεκαετία του '50, οι Άγγλοι διόρισαν στην έδρα έναν νεαρό δικηγόρο με καλές σπουδές. Ο άνθρωπος προσπαθούσε πολύ, δούλευε μέρα νύχτα, αλλά πελάγωσε.

Μετά από λίγο καιρό ο πρόεδρος του Δικαστηρίου έμαθε τα νέα, και αποφάσισε να δικάσει αυτός τις υποθέσεις του νεαρού δικαστή για μια μέρα. Η πρώτη υπόθεση αφορούσε πολίτη που οδηγούσε το ποδήλατό του χωρίς πίσω φως. Ο δικηγόρος είπε "δεν παραδεχόμαστε κύριε πρόεδρε". Ο πρόεδρος του δικαστηρίου είπε "5 σελίνια πρόστιμο".

Αμέσως ο δικηγόρος απάντησε "Α... συγγνώμη, παραδεχόμαστε". Ο επόμενος κατηγορούμενος πήρε 10 σελίνια πρόστιμο, ο μεθεπόμενος 5 σελίνια κ.ο.κ... Σε ελάχιστο χρόνο ολοκληρώθηκαν όλες τις υποθέσεις. Λέει τότε ο πρόεδρος του δικαστηρίου στον νεαρό δικαστή "ορίστε, έχουμε ξεμπερδέψει, εσύ γιατί δεν τελειώνεις ποτέ". "Ε... μα κύριε πρόεδρε σήμερα παραδέχθηκαν όλοι, εμένα μου κάνουν ακροάσεις οι δικηγόροι". Με αυτό το παράδειγμα θέλω να πω, πως εάν ο δικαστής εκτιμά τον δικηγόρο και αναγνωρίζει τη συμβολή του, τότε θα βοηθήσει και ο δικηγόρος. Άμα πας κόντρα στον δικηγόρο, τότε θα σου κάνει ακροάσεις και δεν θα βγαίνεις από πάνω. Έτσι γίνεται σήμερα.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Μύρων Μ. Νικολάτος: Δεν είμαστε κλειστό κύκλωμα

Το Σύνταγμα λέει ότι ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζουν τον Πρόεδρο και τα μέλη των Ανωτάτων Δικαστηρίων.

06 / 09
Επιστροφή
στην αρχή