Eίναι δυνατόν να προσπεράσαμε το «όχι» τους; Είναι; (!!)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Για πρώτη φορά μια ξεκάθαρη άρνηση της Τ/κ πλευράς δεν σχολιάστηκε καν. Και η εξήγηση για αυτό είναι το καλύτερο αλλά και το πιο τραγικό. Για όλους!

Ιστορική ήταν η χθεσινή μέρα στις συνομιλίες για το Κυπριακό. Ιστορική! Αυτή είναι η λέξη.

Και ειλικρινά το βρίσκω απίστευτο που ειδικά αυτή η μέρα πέρασε απαρατήρητη. Εντελώς ασυγχώρητο επίσης…

Για πρώτη φορά από τότε που μπορώ να θυμηθώ, μια άρνηση της άλλης πλευράς δεν σχολιάστηκε, δεν δαιμονοποιήθηκε, δεν χρησιμοποιήθηκε καν για να γίνουν υποδείξεις σε όσους στη δική μας πλευρά θέλουμε λύση για το πόσο… λάθος έχουμε και για το ότι, ορίστε, ποιοι είναι οι απέναντι, «το πραγματικό τους πρόσωπο» κ.τ.λ.

Έστω και εάν οι υποδείξεις γίνονται από ανθρώπους το πραγματικό πρόσωπο των οποίων –πίσω από τη μάσκα του γκράντε πατριώτη– είναι το να κουβαλούν εδώ τους Συρίγους κάθε λογής για να πείσουν τον κόσμο ότι είναι καλύτερη η λύση δύο κρατών και ότι δεν πρέπει να φοβάται ούτε και την προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία!

Η οποία προσάρτηση το μόνο που θα επηρεάσει θετικά στη δική μας πλευρά είναι τις πολιτικές αλλά και τις άλλες καριέρες αυτών που τους κουβαλούν εδώ.

Για πρώτη φορά, λοιπόν, μια άρνηση της άλλης πλευράς όχι μόνο δεν εξετάστηκε νηφάλια, όπως δεν εξετάζεται και κάθε άλλη θέση της άλλης πλευράς η οποία δεν μας αρέσει αλλά, αυτή τη φορά, η άρνηση αφέθηκε να περάσει και εντελώς ασχολίαστη.

Ούτε καν το γνωστό… ποδοσφαιρικό μας modus operandi δεν καταγράφηκε. Με βάση το οποίο, εάν η άλλη πλευρά θέτει στη διαπραγμάτευση απαιτήσεις που εμείς κρίνουμε μη αποδεκτές –όπως εκείνη τις κρίνει συμφέρουσες, αλλά αυτό δεν θέλουμε καν να το ακούσουμε– οι απαιτήσεις αυτές λοιπόν είναι a priori ένδειξη κακοβουλίας, σχεδίου εναντίον μας και (αυτό)δικαίωση των ακραίων ανάμεσά μας και των επαγγελματιών του Κυπριακού στην πολιτική.

Για πρώτη φορά χθες, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, η άλλη πλευρά είπε «όχι» (σ.σ. λέξη που αγαπάμε σ’ αυτό το νησί όπως και όλες τις άλλες που προδιαγράφουν κάτι αρνητικό) στην επιδιαιτησία στις συνομιλίες.

Ο Μουσταφά Ακιντζί, αυτός ο Τουρκοκύπριος ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ξυπνά στον Νικόλα και τα υπόλοιπα βαποράκια του εδώ γραφείου της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής όσα δεν τους ξυπνά ο Σερντάρ Ντενκτάς και όλοι οι υπόλοιποι του είδους του στην άλλη κοινότητα, ο Ακιντζί, λοιπόν, δήλωσε πως ο ίδιος ζήτησε να μην υπάρξει επιδιαιτησία.

Δήλωση Ακιντζί με αρνητικό πρόσημο! «Να μην...». Αφέθηκε να περάσει όμως απαρατήρητη. Για πρώτη –επαναλαμβάνω– φορά. Γιατί; Διότι η άρνηση αυτή «ενώνει» πλέον τις δύο πλευρές αφού ούτε εμείς δεν θέλουμε επιδιαιτησία. Θέλουμε τον ΟΗΕ, αλλά να του λέμε εμείς τι θα κάνει.

Εμείς, επίσης, δεν θέλουμε ούτε και χρονοδιαγράμματα. Διότι θα είναι ασφυκτικά, λέει. Και στο κάτω-κάτω, ποιος βιάζεται; Δύο χρόνια ξαναμιλούμε τώρα, σαράντα χρόνια σύνολο, χρόνος πολύς.

Σημειωτέον ότι, μέχρι σήμερα, οι συνήθεις ύποπτοι κατηγορούσαν τον Ακιντζί ότι επιδιώκει επιδιαιτησία. Η οποία επίσης είναι κάτι δαιμονικό. Ένα σχέδιο, μια πλεκτάνη του ΟΗΕ για να μας λύσει ένα πρόβλημα που εμείς θέλουμε, όσοι θέλουμε ή έστω (Πρόεδρε) λέμε ότι θέλουμε, να λύσουμε μόνοι μας.

Όταν δεν δημιουργούμε τεχνητές κρίσεις και οι Ε/Κ και οι Τ/Κ. Τον κατηγορούσαν, λοιπόν, ότι μαζί με άλλον έναν «πιασμένο» εκπρόσωπο του ΟΗΕ (σ.σ. όλοι οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ είναι «πιασμένοι», εάν όχι και πράκτορες κατά τους συνήθεις υπόπτους, και ως τέτοιοι πρέπει να αντικαθίστανται 5-6 μέρες μετά που θα αναλάβουν…), τον κατηγορούσαν λοιπόν τον Ακιντζί πως μαζί με τον Άιντε προωθούσαν την επιδιαιτησία.

Τώρα που είπε πως δεν τη θέλει, δεν είπαν τίποτα. Ούτε καλό ούτε κακό. Την ίδια στάση, βεβαίως, τήρησαν και οι υπόλοιποι αφού για πρώτη φορά, όπως είπαμε και πριν, υπήρξε κάτι που μας ένωσε απόλυτα, Ε/Κ και Τ/Κ: το λάου-λάου. Με το πάσο μας να το λύσουμε, χωρίς πιέσεις και με τον ΟΗΕ, εάν γίνεται σε ρόλο μπάτλερ. Να τους φτιάχνει ποτά, καφέ κ.τ.λ.

Ήταν λοιπόν μια μέρα ιστορική. Όχι μόνο διότι για πρώτη φορά δεν λιντσάραμε τον Ακιντζί για κάτι αρνητικό που είπε –έστω και αν και εμείς το λέμε, έχει ξανασυμβεί και αυτό–, αλλά και για έναν πρόσθετο λόγο.

Ήταν η μέρα που εγώ κατάλαβα πως σ’ αυτό το νησί δεν χρειάζεται κανένας Άιντε, κανένας πρώην ΥΠΕΞ και κανένας διπλωμάτης για να μας λύσει το Κυπριακό.

Ένας καλός ψυχίατρος είναι που χρειάζεται.

Αλλά και πάλι, χλομό…


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τι απομένει λοιπόν; Μόνο εκλογές

Πολίτης News, 18.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Δύο χωριστά κράτη κάτω από τη στέγη της ΕΕ;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 18.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Παλινδρόμηση στο παρελθόν (του Γιώργου Πανταγιά)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΑΓΙΑΣ, 16.08.2017

Επιστροφή
στην αρχή