Δόξα και τιμή στο... ανυποχώρητο παρελθόν μας!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Αλωνίζουν οι Τούρκοι στην ΑΟΖ μας λόγω των δικών μας «υποχωρήσεων», αποφάνθηκε τώρα. Πάμε να θυμηθούμε λίγο εκείνη την... ανυποχώρητη εποχή; (!)

Εδώ που τα λέμε ένα δίκαιο το έχει.

Eίπε ο Ψευτονικόλας, χθες, ότι οι ασκήσεις των Τούρκων στην ΑΟΖ μας είναι αποτέλεσμα των «υποχωρήσεων» της πλευράς μας στο Κυπριακό.

Πριν προχωρήσουμε αξίζει να αναφέρουμε κάποιες από αυτές, διότι ο ίδιος μιλά για υποχωρήσεις αόριστα συνήθως. Όταν γίνεται συγκεκριμένος διαστρεβλώνει, του αποδεικνύουν ότι ψεύδεται αλλά προχωρεί ξεδιάντροπα στην επόμενη ψευτιά/διαστρέβλωση, χωρίς καν να απολογηθεί.

«Υποχωρήσεις» λοιπόν. Όπως, λ.χ., η αναλογία 4:1 με την οποία κλείδωσε η προστασία των πληθυσμιακών ισορροπιών, η αποχώρηση του 75% των κατοχικών στρατευμάτων από την πρώτη μέρα της λύσης και του υπόλοιπου σε 18 μήνες, σε ένα στρατόπεδο και υπό την εποπτεία της UNFICYP αντί διάσπαρτου σε διάφορα σημεία («agreed locations») όπως είχε προτείνει ο πατέρας του με ορίζοντα αποχώρησης 11 (έντεκα) χρόνων! Ναι, χρόνων. Όχι μηνών. 

Το Ψευτονικολούιν, σε κάθε τι αρνητικό καταλήγει ότι φταίει ο Αναστασιάδης λόγω της κλινικής πια εμμονής του με το deal που τους χάλασε -δες του Γραφείου τους- για την Πλωτή και το Φυσικό Αέριο. Τόσο τον μισεί που έλεγα και χθες στο ραδιόφωνο πως εάν δυσκολεύεται λ.χ. στην τουαλέτα και τον ρωτήσουν γιατί, κάποιον τρόπο θα βρει να πει πως έκανε κάτι ο Αναστασιάδης.

Εδώ, όμως, έχει ένα δίκαιο. Διότι όταν λέει πως οι κινήσεις των Τούρκων οφείλονται στις «υποχωρήσεις» του «μισώ τον μάμμα!» Αναστασιάδη, ο Νικόλας ανατρέχει εμμέσως στο παρελθόν.

Ας το κάνουμε λοιπόν και εμείς. Για να υπολογίσουμε το απροσμέτρητο σίγουρα βάθος της πολιτικής του διανοίας.

Ας πάμε λοιπόν στα χρόνια του πατέρα του τα οποία έχει ως πρότυπο.

Δεν είχαμε ασκήσεις των Τούρκων; Είχαμε.

Δεν είχαμε παραβιάσεις του FIR και του εναέριου χώρου μας; Συνεχώς.

Δεν είχαμε όλες τις προκλήσεις που πάντα έκανε η Τουρκία η οποία αμφισβητεί το κάθε τι που θα παρέπεμπε στο νόμιμο κράτος αντί στο ψευδοκράτος; Σταθερά.

Ποιο από αυτά που γίνονται σήμερα ως… αποτέλεσμα των «υποχωρήσεων» και της ανοχής μας -κατά τον «είμαι άξιος να κάνω τα πάντα αρκεί να βγω Πρόεδρος»- δεν είχε γίνει τότε; Όλα γίνονταν και γίνονται.

Με μερικές ίσως εξαιρέσεις. Αυτά που είχε ως αποτέλεσμα η ανυποχώρητη -τάχα- πολιτική τους όταν ο πατέρας του έφευγε κομπάζοντας για τις Βρυξέλλες ταΐζοντας κουτόχορτο τους οπαδούς του και γυρνούσε πίσω αγνώριστος επί παραδείγματι με τον Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής με τον οποίο νομιμοποίησε ντε φάκτο τη χρήση του αεροδρομίου της Τύμπου. Τόσο ανυποχώρητος.

Η ίδια πολιτική η οποία αναλωνόταν σε λεονταρισμούς εσωτερικής κατανάλωσης – γνωρίζοντας την αδυναμία του Κυπραίου σε ό,τι μπορεί να τον αππώσει και να τον κάνει να νιώσει ότι έχει τις όποιες δυνάμεις δεν έχει.

Αλλά και σε ειρωνείες του Τάσσου για τις όποιες διαφωνίες των εταίρων μας στο στιλ «και τι θα κάνουν, δεν θα με σερβίρουν στο δείπνο»; Ήταν η περίοδος όπου είχαμε γίνει όργανο της Αυστρίας, της Σλοβακίας και μερικών άλλων στα παιγνίδια τους με την Τουρκία. Μας χρησιμοποιούσαν και μας πετούσαν. Και νόμιζαν οι Ούγκανοι εδώ ότι κάναμε και συμμαχίες.

Αυτές μόνο οι χώρες και ο Τάσσος έκαναν κάτι: Τη δουλειά τους.

Ήταν επίσης η εποχή όπου τα αδιέξοδα στα οποία μας είχε οδηγήσει η προεδρία του πατέρα του -η οποία βασίστηκε σε μαγκιές του καφενέ, άρνηση αλλά και επιμελές παρασκηνιακό γλείψιμο εκεί όπου είχαμε φτύσει- και η οποία μάλλον αναμενόμενα έκλεισε με το αλήστου μνήμης «σπουδαία τα λάχανα», εκείνη λοιπόν η εποχή είχε οδηγήσει στη μετατροπή των επισκέψεων ξένων αξιωματούχων στο «Προεδρικό» των κατεχομένων σε... θεσμό.

Ήταν η ίδια πολιτική η οποία μεταξύ πολλών άλλων, οδήγησε και στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους στην Ισλαμική Διάσκεψη.

Μια πολιτική η οποία βασιζόταν στην ακαμψία, την άρνηση, την έλλειψη πολιτικού οράματος και στα παιγνίδια με την ψυχολογία ενός λαού τον οποίο οι ίδιοι είχαν διαιρέσει για να βασιλεύουν. Ώς εκεί έφταναν.

Αυτά που μας οδήγησαν στο να συναντούν τον Τάσσο μόνο κάτι τριτοκοσμικοί δικτάτορες όταν πήγαινε στη Νέα Υόρκη για τη ΓΣ του ΟΗΕ. Ή τα ξεχάσαμε;

Κόμπαζαν, πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έτρωγαν το ένα χαστούκι μετά το άλλο και ό,τι δεν μπορούσαν να αποκρύψουν ή να διαστρεβλώσουν, το παρουσίαζαν ως τιμωρία -τάχα- του λαού για το «Όχι» από έναν… πλανήτη κακών!

Τα πάντα για να μην έρθει η λύση η οποία θα τους έβγαζε εκτός παιγνιδιού. Την ώρα που η Τουρκία προκαλούσε αδιάλειπτα, δίνοντάς τους κι άλλα όπλα για να εξαπατούν τον λαό για τους φανταστικούς εχθρούς που έφτιαχναν στα πρόσωπα των πλείστων εκτός Κύπρου, αλλά και όσων διαφωνούσαν μαζί τους εντός.

Ανυποχώρητοι...! Στην εξαπάτηση και την κοροϊδία, σίγουρα. Εξ ου και η απουσία εισαγωγικών εδώ.

Ένα δίκαιο το έχει, λοιπόν. Αυτά που γίνονταν τότε, σήμερα δεν γίνονται.

Και ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε το μυαλό για να μην καταλήξουμε πάλι θύματα των ίδιων πολιτικών εξαπατήσεων. 


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η 18η Ιουλίου 2000 και η περίοδος που ακολούθησε

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:26 (τελευταία ενημέρωση 13:26)

ΑΠΟΨΗ

Οι σπαζοκεφαλιές των υποψηφίων

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 22.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Οφειλόμενη αναφορά τιμής στον Τ. Μητσόπουλο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 21.08.2017

Επιστροφή
στην αρχή