ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ σε ενα ιστορικό σταυροδρόμι

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ
Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη εκλογική διαδικασία στην Κύπρο,οι προεδρικές εκλογές, ιστορικά, καθίστανται το κατεξοχήν πεδίο ιδεολογικής συσπείρωσης

Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη εκλογική διαδικασία στην Κύπρο, οι προεδρικές εκλογές, ιστορικά, καθίστανται το κατεξοχήν πεδίο ιδεολογικής συσπείρωσης και κινητοποίησης των μηχανισμών των δύο μεγάλων κομμάτων του τόπου (Δημοκρατικός Συναγερμός, ΑΚΕΛ). Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα και στον πρώτο γύρο της περασμένης Κυριακής όπου η υποψηφιότητα του ενδιάμεσου χώρου - καθώς και η προσέγγιση Νικόλα Παπαδόπουλου για ενοποίηση του κατακερματισμένου κέντρου, ηττήθηκε καθαρά παρά την πρώιμη προεκλογική της και την ιδεολογικοποίηση της «αλλαγής» με το αφήγημα του ΔΗΣΑΚΕΛ. Μια περιεκτική ακόμη ματιά στις εκλογές μέχρι στιγμής καταδεικνύει ότι η Κύπρος δεν ξεφεύγει από τις παθογένειες πολλών πολιτικών συστημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη: Καθιερωμένη, και σε άνοδο, η αποχή και αύξηση των ποσοστών του ΕΛΑΜ -όπως ακριβώς σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυρίως, όπου τα νέο-εθνικιστικά, ακροδεξιά/αντιμεταναστευτικά και νεοναζιστικά ιδεολογικά μορφώματα παρουσιάζουν σημαντική ενδυνάμωση. Ωστόσο αυτό που αξίζει ανάλυσης, ως βασικό ερώτημα, παραμένει το εξής: Ήταν οι προεδρικές εκλογές του 2018 μια νίκη του δικομματισμού στην Κύπρο, κι αν ναι, πώς αυτό θα λειτουργήσει τις επόμενες πενταετίες; Αν δε, το συνολικό ποσοστό που έλαβαν από κοινού, οι δύο υποψήφιοι που αναμετριούνται σήμερα (το 65.75%) δεν καθιστά θρίαμβο του δικομματισμού αλλά συντήρησή του, πώς η επόμενη πενταετία θα διαμορφώσει τις επιμέρους δυνάμεις του κυπριακού πολιτικού συστήματος;

 Αι γενεαί πάσαι

Όπως αναλύσαμε προ μηνών αναφερόμενοι στο ιδεολογικό προφίλ του καθενός εκ των υποψηφίων η πιθανή επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην εξουσία θα κλείσει έναν ιστορικό κύκλο μιας και λόγω ηλικίας το κλείσιμο της δεύτερης θητείας του κ. Αναστασιάδη θα συμπέσει με την ιστορική συγκυρία ενός «τελευταίου Προέδρου» που έζησε το Κυπριακό τουλάχιστον από τη δεκαετία του '70 - με πολιτικούς όρους. Οι επόμενοι υποψήφιοι τόσο των δύο κομμάτων όσο και μια νέα, το 2023, υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου ή μια που θα προκύψει από τις διεργασίες νέων αναδυόμενων δυνάμεων θα αποτελείται από μια γενιά πολιτικών που γεννήθηκαν ή μετά το 1974 ή την περίοδο του πραξικοπήματος και της εισβολής υπήρξαν άτομα πολύ νεαρής ηλικίας. Η πραγματικότητα αυτή εμπεριέχει δύο ποιοτικά στοιχεία σε σχέση με τον δικομματισμό στα οποία όμως ενυπάρχει μια διαφαινόμενη αντίθεση: α. Αυξάνει την επιμέρους ποιότητα του πολιτικού δυναμικού της χώρας μιας και δεν υπάρχουν οι βιωματικές αγκυλώσεις από μια πολύ ταραγμένη για τη νεότερη κυπριακή ιστορία περίοδο και παράλληλα β. Ενισχύει τα επιμέρους αφηγήματα των δύο μεγάλων κομμάτων (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) ως προς την ιστορική ευθύνη της Δεξιάς και της Αριστεράς στο πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα στις δύο ιστορικές περιόδους (πριν και μετά το 1974). Αν το 2023 έχουμε υποψηφίους από τα δύο μεγάλα κόμματα, «σαραντάρηδες» που θα κονταρομαχούν ακόμη περί… Μακαρίου και Γρίβα τότε, συνολικά, το δικομματικό σύστημα στην Κύπρο κάπου θα έχει… αποτύχει.

 Το ζητούμενο

Το 65.75% που έλαβαν Αναστασιάδης και Μαλάς την περασμένη Κυριακή δεν είναι θρίαμβος του δικομματισμού (ένα ποσοστό της τάξης του 80-85% θα ήταν) αλλά υπενθύμιση ότι τα δύο μεγάλα κόμματα του τόπου παραμένουν κυρίαρχα του παιχνιδιού διατηρώντας ένα αποτελεσματικό πλέγμα ιδεολογικών μηχανισμών, κινητοποίησης και πελατειακών σχέσεων που ακόμη παραμένει κραταιό. Η διεθνής εμπειρία δείχνει πως σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, το ΗΒ και, με επιμέρους χαρακτηριστικά, η Γερμανία και η Γαλλία, η πολιτική σταθερότητα συχνά είναι συνώνυμη με την εδραίωση του δικομματισμού. Το δε παράδειγμα της Γερμανίας, με μια δεύτερη θητεία της καγκελαρίου Μέρκελ σε σύμπραξη με το SPD, καταδεικνύει πως η συνεννόηση μεταξύ των δύο κομμάτων συμπεριλαμβάνει πάντα διαπραγμάτευση επί αρχών και μετριασμό των ακραίων φωνών, ένθεν κι ένθεν της ιδεολογικής κατανομής από τον συντηρητισμό π.χ. των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας μέχρι τις πλέον radical φωνές εντός των Σοσιαλδημοκρατών. Στη Κύπρο το σενάριο μιας ευρύτερης κυβέρνησης συνεργασίας παραμένει απομακρυσμένο με το αίσθημα της ενότητας να προβάλλεται, κυρίως, κοινοβουλευτικά ή σε περιόδους κρίσης όπου η πόλωση αντικαθίσταται από ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης της ε/κ κοινότητας λόγω του εθνικού προβλήματος. Ωστόσο τα επόμενα χρόνια το 65.75% είναι, νομοτελειακά, καταδικασμένο σε περαιτέρω συρρίκνωση αν δεν υπάρξει μια σοβαρή προσπάθεια εξωστρέφειας από τα δύο μεγάλα κόμματα. Από τον ΔΗΣΥ προκειμένου να εκσυγχρονιστεί περισσότερο προς την κατεύθυνση ενός φιλελεύθερου κεντροδεξιού κόμματος κι από το ΑΚΕΛ ώστε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με την ανένταχτη Αριστερά και τις προοδευτικές φωνές του τόπου. Αν τα επόμενα πέντε χρόνια τα δύο μεγάλα κόμματα δεν εργαστούν προκειμένου να απαλλαγούν από τα επιμέρους ιδεολογικά βαρίδια και τις αγκυλώσεις τους θα υποστούν περαιτέρω πιέσεις -ιδίως αν οι εξελίξεις και στο Κυπριακό καθιστούν τεκτονικές.

 Ο τρίτος πόλος και οι άλλοι

Η προσπάθεια του Νικόλα Παπαδόπουλου να ενώσει φυγόκεντρες δυνάμεις και να παίξει… hard ball στο Κυπριακό αποδείχτηκαν ανεπιτυχείς στην κάλπη. Όχι μόνο λόγω του ιδεολογικού κατακερματισμού του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου (εμφανείς αντιθέσεις ως προς το Κυπριακό, η αντίφαση της ακραίας συντήρησης στο Κυπριακό με «αριστερόστροφο» κοινωνικό πρόγραμμα κοκ) αλλά και λόγω των εσωτερικών συνθηκών στο ΔΗΚΟ (ανέκαθεν ένα προσωποπαγές κόμμα, ιστορικά «το κόμμα του Σπύρου» ή «το κόμμα του Τάσσου»). Διαβλέποντας όμως κανείς την κατανομή Γκάους του Κέντρου στην Κύπρο παρατηρεί συνεχείς ιδεολογικές μεταβλητές αλλά καμιά συγκέντρωση γύρω από τη… μέση τιμή της Κεντροαριστεράς ή της Σοσιαλδημοκρατίας. Κι αυτό θα αποτελέσει το βασικό πρόβλημα για τον κ. Παπαδόπουλο τα επόμενα πέντε χρόνια. Το αν θα κατορθώσει να συνθέσει, και κυρίως ιδεολογικά, μια ισορροπημένη και με βάθος εναλλακτική πρόταση στην πρωτοκαθεδρία του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ ή αν θα οδηγήσει τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο σε έναν ιστορικό θάνατο ή ακόμη χειρότερα σε ένα ιδιόρρυθμο… hibernation.

 Αντί επιλόγου

Πέραν του τι θα βγάλει η… τεννέκα σήμερα το ζητούμενο για τα επόμενα πέντε χρόνια είναι αν, ανεξαρτήτως έκβασης του Κυπριακού, το ισχύον πολιτικό σύστημα στην Κύπρο, με τις παθογένειές του, τα προβλήματά του αλλά και την καλά καθιερωμένη πλέον αντίληψη και ιστορική εμπέδωση της δημοκρατίας (σ.σ. δεν είμαστε η Σουηδία αλλά δεν κυνηγάμε και ο ένας τον άλλο με ένοπλες ομάδες όπως το 1972) θα εκσυγχρονιστεί, θα τολμήσει να μιλήσει ιδεολογικά με τον ίδιο του τον εαυτό και θα καταστεί αποτελεσματικό για τους ίδιους του τους πολίτες. Σε αυτή την κρίσιμη διαδικασία πέραν των τελευταίων τα δύο μεγάλα κόμματα του τόπου έχουν ιστορική ευθύνη.

 *Twitter: @JohnPikpas

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Καλιφόρνια : 44 νεκροί από τις πυρκαγιές- «Κάρβουνο» 6.500 σπίτια

Πολίτης News, 13.11.2018

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τουρκία: Γυναικολόγος ανάγκαζε ασθενείς να βλέπουν πορνό μαζί του

Πολίτης News, 13.11.2018

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Διευρύνεται με Τατσόπουλο- Πανούτσο η Νέα Δημοκρατία

Πολίτης News, 13.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή