Δις εις τον αυτόν ποταμόν (Της Κατερίνας Στεφάνου)

ΑΠΟΨΗ /ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ

Δύο φορές δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι, έλεγε ο παππούς Ηράκλειτος. Πάντα χωρεί και ουδέν μένει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης.

Δύο φορές δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι, έλεγε ο παππούς Ηράκλειτος. Πάντα χωρεί και ουδέν μένει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης. Μια μπόρα ή η ξηρασία που προηγήθηκε, τα χόρτα στην όχθη που μπορεί να αλλάζουν τη δύναμη του νερού, το σημείο από το οποίο θα επιχειρήσεις τη διάβαση, ένας βράχος που κύλησε στην κοίτη, ακόμα και οι αντοχές που έχουν τα γόνατά σου, καθιστούν την κάθε απόπειρα διαφορετική από την προηγούμενη. Μπορεί πιο εύκολη, μπορεί πιο δύσκολη αλλά πάντως διαφορετική. Και επειδή ο κόσμος δεν δείχνει προτίμηση στις ελεγχόμενες συνθήκες εργαστηρίου αλλά αυτοσχεδιάζει ασταμάτητα, μας υποβάλλει διαρκώς σε νέες δοκιμασίες.


Η άκαρπη λήξη της διάσκεψης για την Κύπρο στο Κραν Μοντανά έβαλε ένα σημείο στίξης στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Αν πρόκειται για τελεία, ερωτηματικό ή αποσιωπητικά θα το μάθουμε εν καιρώ. Προφανώς η αποτυχία χρεώνεται στην αδιαλλαξία και τη λαιμαργία της Τουρκίας. Όσοι πιστεύουν ότι στην παρούσα φάση η διαπραγματευτική μας ομάδα προέβη σε οδυνηρές και αδικαιολόγητες παραχωρήσεις μπορούν να πάρουν μια ανάσα ανακούφισης. Προς το παρόν σωθήκαμε. Το παράδοξο είναι πως η ίδια ομάδα διατυπώνει την άποψη ότι κάθε φορά είμαστε και σε πιο δύσκολη θέση, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η όποια επόμενη φορά (αν και όταν) θα είναι δυσχερέστερη. Η ανακούφιση και το γεγονός της παράτασης του προβλήματος αποτελούν αντίφαση.


Η δεύτερη αντίφαση αφορά τη στάση μας απέναντι στον διάδικό μας, την Τουρκία. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτά που παγκοίνως αναγνωρίζονται ως αρετές στη διαπραγμάτευση και στους πολιτικούς στόχους, τη σταθερότητα και τη μεθοδικότητα για την επίτευξη του επιδιωκόμενου. Η τουρκική διπλωματία, με την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχασε μόνο στη μοιρασιά μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν μπορούμε να την κατηγορούμε γι’ αυτό. Αντίθετα θα έπρεπε να εξοπλιζόμαστε και να λειτουργούμε με αυτό το δεδομένο. Το να πιπιλίζουμε τα λεχθέντα του Νιχάτ Ερίμ και το 1956 δεν μας περιποιεί τιμή. Θα είχε κάποιο νόημα να εξετάζαμε τη στάση ενός εκάστου των ηγετών μας απέναντι στις τουρκικές επιδιώξεις. Αν κάποιος φταίει για τη διολίσθηση δεν μπορεί να είναι η σταθερότητα των στόχων του Ερίμ αλλά η αστοχία και η ερημιά μας.


Δεν θα βρεθούμε ξανά μπροστά στον ίδιο ποταμό. Η επόμενη φορά θα είναι διαφορετική, καλύτερη ή χειρότερη. Όσοι πιστεύουν ότι η πλευρά μας προδίδει σταδιακά τα ιδανικά μας δεν έχουν κανέναν λόγο να αναμένουν μια καλύτερη ευκαιρία. Ίσως είναι η ώρα να αρχίσουμε να τοποθετούμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο μιας νέας μονιμότητας. Καλή τύχη, λοιπόν, στους Κύπριους του βορρά και του νότου. Ευημερία και μακροημέρευση.

katerina.s@politis-news.com


Επιστροφή
στην αρχή