Διότι και αυτό το δούλεμά μας θέλει τον ηγέτη του

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Έτσι μπήκε και η ταφόπλακα. Πέντε χρόνια παρά κάτι, μπορούν πια απερίσπαστα να αφιερωθούν στις δουλειές. Γιατί νευριάζει; Μια νύχτα ήταν. Τελείωσε!

Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα, κακογερνάει κιόλας…

Μα, να τον ρωτήσει ο συνάδελφος εάν προέκυψε κάτι θετικό από το δείπνο και να του απαντήσει μες στα νεύρα πως εάν θεωρεί θετικό το ότι οι δύο πλευρές λένε πως τίποτα δεν άλλαξε, τότε ναι;

Δεν υπάρχει λόγος (και) για τέτοιες γαϊδουριές, Πρόεδρε. Έτσι δεν είναι;

Μπορεί, δεν λέω, να τσαντιστήκατε που έπρεπε να ανεβάσετε παράσταση προηγούμενης σεζόν (βλέπε, «Εγώ ο Πρόεδρος της λύσης»), αλλά τι να γίνει; Τα έχει και αυτά το αξίωμα, μην σας πω και το σανίδι το οποίο υπηρετείτε εδώ και δεκαετίες ευρύτερα.

Δεν είναι μόνο να πουλάει το σόι διαβατήρια, να ζείτε την dolce vita και να παίρνετε την εκπαίδευση στον Μεσαίωνα χέρι-χέρι με το τραγοσίναφο -το ένα χέρι, διότι το άλλο κάνει τις δουλειές σας…- ώστε να φτιάξετε μια νέα γενιά αμπάλατων Ουγκάνων, χειρότερη και πιο εύκολη στον έλεγχό της από κάθε άλλη που υπήρξε μέχρι σήμερα.

Έχει και υποχρεώσεις το θέατρο. Εμ, έτσι είναι Πρόεδρε.

Τέλος πάντων. Συζητούσα, που λέτε Πρόεδρε, με έναν Τουρκοκύπριο φίλο μου τις προάλλες και ήρθε η κουβέντα στη λύση.

Ποια λύση, του λέω, δεν υπάρχει λύση. Στο Κραν Μοντανά τελείωσε, τι δεν κατάλαβες; Δυστυχώς... Επιλέξαμε διχοτόμηση επί του εδάφους. Αφού χόντρυνε το παιγνίδι και στην ΑΟΖ, επιλέξαμε και εκεί τη διχοτόμηση και καθαρίσαμε.

Οι δικοί σας, συνέχισα, -θυμάστε που σας τα γράφαμε, Πρόεδρε, τότε στο Κραν Μοντανά;- για να πάνε πίσω στις συνομιλίες λένε πως δεν ξαναρχίζουμε από εκεί που μείναμε, ξεχνώντας πως εάν μείνουν τα πράγματα ως έχουν δεν θα υπάρχετε ως κοινότητα σε κάτι χρόνια.

Απορρίπτουν ήδη συνομιλίες ανοιχτού τέλους -εδώ συμφωνώ διότι έχουν και τα ανέκδοτα όρια ή πρέπει να έχουν- και ζητούν έναν τρόπο για να συμμετέχουν στη διαχείριση του αερίου. Εάν, του εξήγησα, οι δικοί μας δεν ήταν τόσο κουτοπόνηροι, θα το είχαν προτείνει οι ίδιοι ως μέρος των συνομιλιών εξ αρχής.

Αντί αυτού, παριστάνουν πια την αυτοκρατορία, οι χάφτες χάφτουν και πάλι τις ανοησίες που τους πουλούν περί «φίλων» και «συμμάχων» και μια καλή πρωία θα ξυπνήσουν με μια νέα κατοχή, αυτή τη φορά στη θάλασσα. Οι δε δικοί μας, θα τους δουλεύουν πάλι για νέους αγώνες, όταν οι ίδιοι θα έχουν οδηγήσει τα πράγματα στη διχοτόμηση της ΑΟΖ σιγά-σιγά.

Διότι αυτή είναι η επιλογή μας.

Μου λέει, καλά γιατί δεν θέλουν να μοιραστούν το αέριο μαζί μας και μας λένε τάχα ότι θα μας τα καταθέσουν μέχρι να λυθεί αφού δεν θα λυθεί ούτως ή άλλως; Έστω στο μερίδιο που μας αναλογεί, γιατί δεν θέλουν να το μοιραστούν;

Ευκολάκι αυτό, Πρόεδρε. Του λέω, από πού και ώς πού να θέλουν να το μοιραστούν μαζί σας; Εδώ δεν θέλουν να το μοιραστούν μαζί μας. Μαζί σας θα το μοιραστούν; (!) Με κοιτούσε απορημένος ο δύσμοιρος.

Παρόλο που εκείνοι παρακολουθούν απείρως περισσότερο τι γίνεται εδώ από ό,τι εμείς απέναντι, είναι τόσο απορροφημένοι ώρες-ώρες στο τι γίνεται στο μη αναγνωρισμένο (προς το παρόν) μόρφωμα, που δεν ξέρουν πολύ καλά πώς παίζεται το παιγνίδι στο αναγνωρισμένο μόρφωμα. Διότι κράτος δεν το λες.

Οπότε νομίζουν ότι όλα αυτά θα καταλήξουν στην ανάπτυξη, στην κοινωνική πρόνοια, στην εκπαίδευση, την υγεία κ.τ.λ. Δεν ξέρουν πως, εδώ στο μπουρδέλο, τα ψίχουλα είναι που καταλήγουν εκεί και πως το υπόλοιπο το τρώνε οι μπασμένοι, αυτοί που ξέρουν να κάνουν τις δουλειές και μαζί τα παλούκια τους χρυσά. Ακόμα και στους πιο δύσκολους καιρούς.

Όχι, δεν ονομάτισα κανέναν. Του είπα, 100-200 οικογένειες, πολιτικοί και άλλοι, συν κλασικά οι παπάδες.

Καλά, μου λέει, ο κόσμος δεν αντιδρά; Αμάν Πρόεδρε, το ρώτησε και σοβαρά, δεν ήταν πρέπον να γελάσω. Συγκρατήθηκα, δεν ξέρω και εγώ πώς. Νομίζω από φόβο μην μου βγει σε κλάμα τελικά.

Του λέω, ο κόσμος, το μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος, χάφτει πλέον τα πάντα. Είτε διότι δεν μπορεί αλλιώς, είτε διότι δεν θέλει πια να κάνει αλλιώς. Του λένε, είμαστε στην ανάπτυξη λ.χ., το χάφτει. Διότι φαντασιώνεται ότι θα πάμε ξανά στα χρόνια της φούσκας. Νομίζει. Ένα από τα πολλά.

Δεν αντιλαμβάνεται ότι πλέον έχουμε συνηθίσει απλώς να ζούμε ξανά με μισθούς του 1999 αλλά με τιμές 2018 και βάλε. Προτιμά την αυταπάτη. Και ούτε όταν πάει να δανειστεί γελοία ποσά για να αρχίσει κάτι και δεν τον δανείζουν θέλει να δει την πραγματική μας κατάσταση και κυρίως τις προοπτικές παρακάτω.

Ο κόσμος δεν βλέπει και δεν θέλει να δει την πραγματικότητα. Σε τίποτα. Είναι πιο αποκολλημένος από ποτέ από αυτήν. Και έχει επιλέξει σε μεγάλο βαθμό να το κάνει. Έχει συνηθίσει, έχει συμβιβαστεί και για να το κάνει ευκολότερο έχει θεωρήσει πως αυτό δεν είναι η πραγματικότητα μόνο, αλλά και η κανονικότητα. Εκούσια λοβοτομή ενίοτε.

Είναι ακριβώς όπως τον θέλουν. Φοβικός, αποκολλημένος από κάθε τι που χρειάζεται επαφή με το τι γίνεται γύρω του αλλά και κριτική σκέψη. Για αυτό χαίρεται με ό,τι του πετάνε, ειδικά εάν το νταβαντούρι σπάει και την αφόρητη μονοτονία του.

Από τα θαύματα μέχρι τα F16 του κάθε Καμ(μ)ένου που ήρθαν για δυο ώρες, μέχρι τις ιαχές ότι προχωρούμε ακάθεκτοι με το αέριο και δεν μας σταματά τίποτα, και από εκεί σε ό,τι μπορεί να θρέψει -και θρέφει- πανεύκολα το πιο χαρακτηριστικό πράγμα στο μυαλό μας: το άππωμα.

Όποιος ξέρει να παίζει με όλα αυτά στο μυαλό του Κυπραίου, του εξήγησα, την έκανε. Αλίμονο σε όποιον τολμά να τους λέει την αλήθεια.

Αυτό γινόταν διαχρονικά με μικρά διαλείμματα, αυτό γίνεται και πάλι. Η ίδια (αυτ)απάτη με νέα πρόσωπα.

Καλά δεν του τα είπα, Πρόεδρε; Σας ρωτώ, γιατί ξέρω πως εσείς με καταλαβαίνετε...

Μόνο μην νευριάζετε με τους συναδέλφους. Τη δουλειά τους κάνουν. Είναι και λίγο θράσος, μεταξύ μας, με τις μαλ… που χρειάστηκε να ακούσουν ακόμη και σε άγριες ώρες που είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν.

Χωρίς να πλουτίσει και κανείς τους. Έτσι Πρόεδρε;


Επιστροφή
στην αρχή