Δημοκρατία, χαμένη στη μετάφραση

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι να μπει σε μια ανάλυση ή κρίση των θέσεων της κάθε πλευράς, οι οποίες δεν βρήκαν χώρο στον δημόσιο διάλογο

Αν κάτι μπορεί να αναδειχθεί μέσα από τη σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και δασκάλων τους δύο τελευταίους μήνες, πέραν των τεράστιων υπερβολών, είναι η επιβεβαίωση του πόσο λανθασμένα αντιλαμβανόμαστε σ’ αυτή τη χώρα τη σχέση των εργασιακών «κεκτημένων» με τη Δημοκρατία. Όλο το προηγούμενο διάστημα, με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε κάποιες αλλαγές στον χώρο της παιδείας, ακούσαμε και διαβάσαμε για ετσιθελικές ενέργειες, καθώς και για αντιδημοκρατικές και φασιστικές (εννοώντας προφανώς αυταρχικές) πρακτικές. Τέτοιες προσεγγίσεις δεν περιορίστηκαν στις αντιδράσεις στελεχών των συντεχνιών, με επιθέσεις που άγγιζαν τα όρια του bullying έναντι οποιουδήποτε έσπευσε να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των προθέσεων και στόχων τους, αλλά υιοθετήθηκαν και από μια μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης. Χαρακτηριστικό ήταν άρθρο του «Πολίτη» το οποίο χαρακτήριζε απαράδεκτο η κυβέρνηση να αποφασίζει και να επιβάλλει μέσω του Υπουργικού τη βούλησή της και ταύτιζε τέτοιες πρακτικές με τριτοκοσμικές χώρες.

Στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι να μπει σε μια ανάλυση ή κρίση των θέσεων της κάθε πλευράς, οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, δεν βρήκαν χώρο στον δημόσιο διάλογο. Ούτε να υπερασπιστεί μια κυβέρνηση που καθημερινά επιβεβαιώνει πόσο επικίνδυνη τείνει να καταστεί για τη χώρα. Ο όρος, όμως, δημοκρατία, ακόμα και σε μια χώρα με ξεχειλωμένη κάθε έννοια δικαίου όπως η δική μας, δεν χρήζει πολλών ερμηνειών, ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται αυθαίρετα. Αναφέρεται στο δικαίωμα του δήμου (του λαού δηλαδή) να κυβερνά τον εαυτό του. Στο τι η πλειοψηφία θεωρεί αποδεκτό ή ευεργετικό για την ίδια. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία αυτό διασφαλίζεται μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων του. Πώς μπορεί, λοιπόν, να χαρακτηρίζεται αντιδημοκρατικό (ή και φασιστικό) το να αποφασίζει η κυβέρνηση για ένα ζήτημα, όπως η παιδεία, αλλά να θεωρείται λίγο-πολύ προϋπόθεση για την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας εκβιαστικά να επιβάλλει τις θέσεις της μια μικρή ομάδα ανθρώπων (όπως γίνεται διαχρονικά) για κάτι που επηρεάζει το σύνολο της κοινωνίας; Ποιος είναι πιο αρμόδιος να εκφράσει τη βούληση του λαού; Η εκλεγμένη κυβέρνηση ή οι συντεχνιακοί; Ακόμα κι αν κάποιος δεχθεί ότι οι απόψεις της δεν απηχούν πάντοτε τις θέσεις της κοινωνίας, υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί σωστά τα «κεκτημένα» των εκπαιδευτικών και τάσσεται υπέρ της διατήρησής τους;

Αν όντως θεωρούμε απαραίτητο τον διάλογο με ομάδες πολιτών με ειδικό συμφέρον, εξ ου και χαρακτηρίζουμε αδιανόητο το γεγονός πως η κυβέρνηση προχώρησε σε μέτρα χωρίς πρώτα να διαβουλευτεί με τους δασκάλους, πώς μπορεί -τη στιγμή μάλιστα που όπως διατείνονται στόχος είναι η προστασία του δημόσιου σχολείου- από αυτό τον διάλογο να αποκλείεται η οργανωμένη ομάδα γονέων; Από εκείνους μάλιστα που θεωρούν αντιδημοκρατικό και αυταρχικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση πήρε αποφάσεις χωρίς πρώτα να διαβουλευτεί μαζί τους; Ή μήπως οι γονείς (ή η ευρύτερη κοινωνία) δεν έχουν έννομο συμφέρον; Η παιδεία τελικά αφορά μόνο τους δημόσιους δασκάλους; Κυρίως όμως, εφόσον δεν συμφωνήσουν και οι δύο πλευρές επιμείνουν στις θέσεις τους, δύναται η κυβέρνηση να προχωρήσει με μέτρα που θεωρεί αναγκαία ώστε να υπάρξει εξορθολογισμός στον χώρο της παιδείας ή θα πρέπει για μια ακόμα φορά να ενδώσει στα θέλω των συντεχνιών για να θεωρηθεί δημοκρατική η διαδικασία; Έχει ή όχι το δικαίωμα να συγκρουστεί με ομάδες συμφερόντων αν αυτό θεωρεί ότι επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον;

Έγραψαν κάποιοι ότι το κεκτημένο του διαλόγου με τις συντεχνίες (δημοσίων υπαλλήλων) πρέπει να διατηρηθεί καθώς είχε διαχρονικά ευεργετικά για τη χώρα αποτελέσματα. Αυτό, όμως, δείχνει η πορεία μας; Αυτό δείχνει η όλη εικόνα των συντεχνιακών σήμερα; Ξεχνούν ότι ο κύριος λόγος για όλες αυτές τις υπερβολές και την ασυδοσία, την οποία σχεδόν καθημερινά καταγράφουν, είναι η αποδοχή λίγο-πολύ ως αυτονόητου αυτού του αλισβερισιού μεταξύ πολιτικού συστήματος και συντεχνιών; Αυτής της λογικής δεν είναι αποτέλεσμα να θεωρείται σήμερα εργασιακό κεκτημένο το να πληρώνει το κράτος ώστε οι εκπρόσωποι αυτής της ομάδας ανθρώπων να προωθούν τα συντεχνιακά συμφέροντά τους, τα οποία τις περισσότερες φορές έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, στην προκειμένη του μαθητή και του φορολογούμενου; Ή, παλαιότερα, η εμμονή (και διασφάλιση) στην πλήρη απουσία αξιολόγησης, με αποτέλεσμα οι δάσκαλοι να μπαίνουν στα σχολεία χωρίς κανένα ουσιαστικά κριτήριο και να παραμένουν εκεί χωρίς αξιολόγηση μέχρι την αφυπηρέτησή τους; Πώς μπορεί να είναι πρακτική τριτοκοσμικού κράτους η επίκληση, από μέρους της κυβέρνησης, στη βελτίωσης μιας κατάστασης με δεδομένα προβληματικά αποτελέσματα (έστω κι αν τα κίνητρα και ο τρόπος αμφισβητούνται), αλλά όχι η εκβιαστική απαίτηση για διατήρηση απαράδεκτων και ανήθικων στρεβλώσεων;

Κανείς δεν τάσσεται εναντίον της διαβούλευσης με ομάδες ειδικών συμφερόντων πριν από τη λήψη κυβερνητικών αποφάσεων. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί προϋπόθεση σε μια δημοκρατία. Κυρίως όταν αυτή η διαβούλευση νομοτελειακά οδηγεί σε υιοθέτηση θέσεων που ξεκάθαρα κινούνται εναντίον των συμφερόντων της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ούτε μπορεί το δικαίωμα στη διαβούλευση να αφορά τις συντεχνίες των δημοσίων υπαλλήλων μόνο. Δημοκρατία δεν είναι το τι θεωρούν οι συντεχνίες ορθό. Όπως και ο φασισμός δεν περιορίζεται σε κυβερνητικές αποφάσεις. Κυρίως όταν αυτές σχεδόν πάντοτε -και με το αζημίωτο- προσαρμόζονται στα θέλω αυτών που σήμερα θυμήθηκαν τάχα τη δημοκρατία.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή