Δημήτρης Χριστόφιας: Οριστικό διαζύγιο με την πραγματικότητα

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Μόνο ότι επέλεξε για υπουργό Οικονομικών τον Σιαρλή. Που δεν ήταν όμως δικό του. Τον είχε εισηγηθεί το κόμμα και ως κομματικός υπάκουσε

Οι μεγάλοι άντρες εμπιστεύονται μόνο την κρίση τους, το ίδιο δυστυχώς κάνουν και οι υπόλοιποι (Paul Valery) 

Για όσους απορούν ακόμα πώς έφτασε η χώρα στη χρεοκοπία και την απόλυτη απαξίωση, η τελευταία συνέντευξη του Δημήτρη Χριστόφια στο «Βέτο» θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστική. Ο άνθρωπος επί διακυβέρνησης του οποίου η χώρα βίωσε τη μεγαλύτερη τραγωδία από το 1974 και οδηγήθηκε στη χρεοκοπία, τέσσερα χρόνια μετά την απόσυρσή του δεν βρήκε ένα λάθος στα πέντε χρόνια που κυβέρνησε. Μόνο ότι επέλεξε για υπουργό Οικονομικών τον Σιαρλή. Που δεν ήταν όμως δικό του. Τον είχε εισηγηθεί το κόμμα και ως κομματικός υπάκουσε. Και γι’ αυτό κάνει την αυτοκριτική του, είπε.

Λάθη έγιναν, αλλά, απ’ όλους τους άλλους. Για την κατάρρευση της οικονομίας υπεύθυνη ήταν η παγκόσμια κρίση, η Βουλή που στερούσε έσοδα από το κράτος, και ο Ορφανίδης. Διερωτήθηκε μάλιστα πώς αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ακόμα τεθεί προ των ευθυνών του. Κατηγόρησε την ΕΚΤ ότι συνειδητά οδήγησε τη Λαϊκή στην κατάρρευση, («γιατί έδωσαν τόσον ELA σε μια τράπεζα που οδηγείτο στη χρεοκοπία;», διερωτήθηκε), αγνοώντας ότι η τράπεζα ήταν ουσιαστικά υπό κρατικό καθεστώς την περίοδο κατά την οποία άντλησε το μεγαλύτερο ποσοστό ρευστότητας. Και χαρακτήρισε κακόβουλη την κριτική που του γίνεται για τα δημοσιονομικά. Μπορεί να του πήρε 13 μήνες μετά τον αποκλεισμό μας από τις αγορές και 38 υποβαθμίσεις για να αποταθεί στην τρόικα, διπλασιάζοντας τις ανάγκες της χώρας, δεν ήταν όμως αυτό το πρόβλημα. Είναι ξεκάθαρο πλέον από τις εκθέσεις οίκων, είπε. Το πρόβλημα ήταν οι τράπεζες. 

Για το γεγονός ότι δεν κατάφερε να φτάσει σε λύση του Κυπριακού («που θα λυνόταν εάν επανεκλεγόταν ο Ταλάτ», αλλά επέλεξε τους τελευταίους τρεις μήνες να μην συζητά μαζί του), ευθύνεται ο Αναστασιάδης, ο οποίος τον πολέμησε «όπως ο διάολος το λιβάνι». Συγκυβερνούσε τότε με ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ, εξήγησε, επειδή όμως ήξερε τις θέσεις τους, αποτάθηκε στον νυν Πρόεδρο για στήριξη, και αυτός αρνήθηκε. Δεν ένιωσε μια, μικρή έστω, αμηχανία παραδεχόμενος ότι ενώ «θυσιάστηκε», όπως είπε, αναλαμβάνοντας την εξουσία σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα ώστε να λύσει το Κυπριακό, επέλεξε να συγκυβερνήσει με κόμματα πάνω στα οποία δεν μπορούσε να στηριχθεί για να το λύσει. Ούτε για το Μαρί είχε ευθύνη. Εμφανίστηκε μάλιστα πεπεισμένος ότι υπήρξε ξένος δάκτυλος. Υπήρχε άλλωστε κίνητρο, το οποίο ανέδειξε ερωτώμενος γιατί κάποιος να κάνει τέτοιο κακό στην Κύπρο: Οι ιμπεριαλιστές ήθελαν «να φύγει ένας κομουνιστής από την εξουσία. Είναι λίγο κίνητρο αυτό;», διερωτήθηκε. 

Όλοι οι Πρόεδροι υπέπεσαν σε λάθη. Ο Μακάριος δεν επικεντρώθηκε στην ανεξαρτησία, ο Βασιλείου ήταν φιλελεύθερος, ο Κληρίδης εγκλημάτησε με τον ενταφιασμό των ιδεών Γκάλι και φέρνοντας το σχέδιο Ανάν (αυτό που παραμονές του ΑΚΕΛικού «Όχι» δήλωνε ότι είχε περισσότερα καλά απ’ ό,τι κακά). Αυτός σε κανένα. Ούτε καν για τη στήριξη Παπαδόπουλου, όταν είχαμε φτάσει σε ακτίνα συμφωνίας, εκείνο το «άλλαξε ο άνθρωπος σιόρ», δεν είχε μια αυτοκριτική. Αν και εμφανίστηκε στενοχωρημένος από τις αποκαλύψεις Χατζηκωστή ότι ο Τάσσος είχε καλέσει αυτόν και τον Παπαφιλίππου πριν πάει στο Μπούργκενστοκ για να τους πει ότι θα τουμπάρει τη συμφωνία. Ο Κληρίδης εγκλημάτησε που ενταφίασε τις ιδέες Γκάλι, το ΑΚΕΛ που υπό την καθοδήγησή του στήριξε Τάσσο, έπραξε το σωστό.  Δήλωσε απογοητευμένος που τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση τον πολέμησαν. Αλλά και για το ότι το ΑΚΕΛ «διαχωρίστηκε από την κυβέρνηση». Και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Ιστορία θα τον δικαιώσει. «Ήδη δικαιώνομαι», είπε. 

Ένας ανίκανος ηγέτης είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος, έγραφε ο Stephen King. Δεν ήταν όμως αυτή η ξεκάθαρη ανικανότητα του ανδρός που οδήγησε τη χώρα στον πάτο. Αλλά η μη επίγνωση του επιπέδου του. Διότι αυτό τον έκανε να ενεργεί χωρίς να έχει αμφιβολίες, με μόνο εχέγγυο την μη ικανή του κρίση. Εξ ου και για μια πενταετία παρέδιδε -ως Πρόεδρος- μαθήματα οικονομίας στον ΥΠΟΙΚ και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες, για να αποφανθεί τελικώς -ως πολίτης- ότι δεν είναι οικονομολόγος και δεν μπορούσε άρα να τοποθετηθεί προφορικώς στις ερωτήσεις της Οικονομικής Επιτροπής. 

Θα ανέμενε κάποιος ότι αποστασιοποιημένος πλέον θα προχωρούσε σε μια νηφάλια ανάγνωση της διακυβέρνησής του. Αν το έκανε αυτό θα αντιλαμβανόταν ότι δεν χρειαζόταν η αντιπολίτευση ή τα ΜΜΕ για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση. Η δική του συνδρομή ήταν υπεραρκετή. Ότι το ΑΚΕΛ καθόλου τυχαία «δεν διαχωρίστηκε» από την προεδρία του. Αν μπορούσε θα αποστασιοποιείτο εντελώς. Και ότι δεν χρειάζεται η Ιστορία για να τον κρίνει, πόσω μάλλον για να τον δικαιώσει. Η προεδρία του αποτελεί μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που τα αποτελέσματά της δεν αφήνουν τίποτε στην κρίση της. 

Ούτε αυτό όμως δεν δείχνει ικανός να κάνει. Και είναι κρίμα διότι, ενώ βρίσκει ακόμα βήμα να εκφράζει τις απόψεις του, αντί να το αξιοποιήσει αν μη τι άλλο για την υστεροφημία του, συνεχίζει να γελοιοποιεί όσους τον ψήφισαν και τον στήριξαν. Κάθε φορά με χειρότερο τρόπο. Και επιβεβαιώνει πως τίποτε δεν είναι τυχαίο. Διότι δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος απλά αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, αλλά έναν άνθρωπο που αποδεικνύεται ανίκανος ακόμα και σήμερα να διαχειριστεί την απλή πραγματικότητα. Πώς θα μπορούσε η χώρα με αυτόν στο πηδάλιό της να είχε οδηγηθεί οπουδήποτε αλλού;

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή