Δικαιολόγηση ψήφου. Η μεγαλύτερη τραγική εικόνα

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Ξεκινώ απ' εκεί που έμεινε η συζήτηση στο Debate της Τετάρτης. Από τη μικρή εικόνα. Επιχειρώντας να συνθέσω τη μεγάλη...

Ξεκινώ απ' εκεί που έμεινε η συζήτηση στο Debate της Τετάρτης. Από τη μικρή εικόνα. Επιχειρώντας να συνθέσω τη μεγάλη. Και ίσως προς το τέλος να ζωγραφίσω μία ακόμα μεγαλύτερη.

Προσπαθώντας, λένε,  ο Νίκος Αναστασιάδης να διαφύγει από το Μοντ Πελεράν χρησιμοποίησε το όνομα του Άντρου Κυπριανού για να πεισθεί ο Ακιντζί να επανέλθει. Ο γ.γ. του ΑΚΕΛ έχει εν μέρει δίκαιο να διαμαρτύρεται. Στην πραγματικότητα όμως, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης χρησιμοποίησε και άλλα ονόματα, όπως αυτό του κ. Κοτζιά.

Στο Κραν Μοντανά ο Πρόεδρος έκανε πίσω; Είχε τη δυνατότητα, λένε, αν ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει σε λύση, να εκθέσει τουλάχιστον την Τουρκία για την αδιαλλαξία της. Και σε αυτή την παρατήρηση, έχω την εντύπωση ότι ο Τουμάζος Τσιελεπής έχει δίκαιο. Ο Πρόεδρος, εν ολίγοις, στον τελευταίο γύρο των διαπραγματεύσεων μπορούσε να κάνει περισσότερα. Αυτό το παραδέχονται και οι πιο στενοί του άνθρωποι.

Στο Κραν Μοντανά βέβαια ο Νίκος Αναστασιάδης δεν είχε μαζί του μερικούς τεχνοκράτες και τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου. Κουβαλούσε στην πλάτη του την ευθύνη για όλους εμάς τους Ελληνοκυπρίους. Προσωπικά διαφωνώ με τον χειρισμό που έκανε. Κατανοώ ωστόσο και τη δική του ευθύνη απέναντι σε όλους τους ψηφοφόρους που διαφωνούν. Που δεν είναι ενημερωμένοι και φοβούνται. Που διαμαρτύρονται γιατί δεν εμπιστεύονται ή ζητούν κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που προδιαγράφεται ως συμφωνία τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά το 2004. Είμαι σίγουρος ότι αν ο κ. Αναστασιάδης φοβόταν λιγότερο και εμπιστευόταν περισσότερο θα είχε καλύτερους ψηφοφόρους. Και θα ήταν ταυτόχρονα και ο ίδιος σήμερα καλύτερος υποψήφιος.

Η ερώτησή μου

Κρατώ τη διαφωνία μου και προχωρώ: Αν εκλεγεί ένας Πρόεδρος της Αριστεράς θα αλλάξει αυτό το σκηνικό; Εν ολίγοις να το θέσω ευθέως: Μπορεί ο Σταύρος Μαλάς να λύσει τους επόμενους 6-8 μήνες ή τα επόμενα 2 χρόνια το Κυπριακό; Είμαι σίγουρος ότι ούτε ο Σταύρος Μαλάς μπορεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν ξέρω αν μπορεί να δώσει και ο πρώην Πρόεδρός μας ο Δημήτρης Χριστόφιας. Ο οποίος το 2003 μας υπέδειξε να ψηφίσουμε τον Τάσσο Παπαδόπουλο «γιατί άλλαξε σιόρ» και έναν χρόνο μετά αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει στο βροντερό ΟΧΙ του φοβερού Απρίλη του 2004. Τότε όλοι δείξαμε κατανόηση, παρότι η περιρρέουσα που έστησε με τον Τάσσο μάς κατέταξε στους προδότες που τα παίρναμε από την Unops. Απέραντη θα έλεγα ήταν η κατανόηση, αφού ο Δημήτρης Χριστόφιας, όχι μόνο δεν έφαγε το ξύλο της αρκούδας που τρώει από μας σήμερα ο Αναστασιάδης, αλλά  επιπλέον εξελέγη και Πρόεδρος το 2008. Προσφωνήθηκε μάλιστα και ως ο «Πρόεδρος Λύσης». Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μας πει σήμερα; Γιατί δεν κατάφερε να κλειδώσει στην παρουσία του Μπαν Κι- μουν τις συγκλίσεις του στην εσωτερική πτυχή του Κυπριακού με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ το 2010; Γιατί δεν το έλυσε; Διότι το ΑΚΕΛ έμεινε μόνο του στο Κυπριακό, απαντούν όλοι οι αριστεροί φίλοι. Οπότε λογικά θα πρέπει να απαντήσουν και σήμερα στο ίδιο ερώτημα. Ο κ. Μαλάς, αν επιχειρήσει να λύσει το Κυπριακό, πόσο μόνος θα είναι; Βεβαίως -και είμαι σίγουρος γι' αυτό- κάποιοι θα σπεύσουν συναισθηματικά να απαντήσουν: Οφείλει ο ΔΗΣΥ να σταθεί δίπλα στον κ. Μαλά όπως στάθηκε ο Άντρος Κυπριανού στον Νίκο Αναστασιάδη. Σέβομαι απέραντα τον Άντρο Κυπριανού γι' αυτό. Τα πράγματα βέβαια δεν πρέπει να εξετάζονται συναισθηματικά και στατικά, αλλά δυναμικά.  

Η στρατηγική

Οι πολίτες –και μιλώ για εκείνη την ομάδα σκεπτόμενων που πάντα αποφασίζει ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος- εν τη σοφία τους την περασμένη βδομάδα επινόησαν μία καταπληκτική στρατηγική ώστε να διασώσουν το ΑΚΕΛ, τιμώντας τη συνεπή του στάση στο Κυπριακό. Οι πολίτες, αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι απέκλεισαν τον Νικόλα. Ένα το κρατούμενο. Αυτή την Κυριακή καλούμαστε να διασώσουμε τις ελάχιστες πιθανότητες που έχουν απομείνει ώστε να σωθεί η διαδικασία στο Κυπριακό. Όλοι θα θέλαμε αναμφίβολα στη διαχείριση του Κυπριακού να πρυτανεύσουν οι καθαρές θέσεις του ΑΚΕΛ που υιοθέτησε ο κ. Μαλάς. Από την άλλη, βέβαια, κάθε εκλογή είναι από τη φύση της δυναμική. Θα υπάρξουν ανακατατάξεις την επομένη της εκλογής Μαλά:

  • Πρώτον, ο Νίκος Αναστασιάδης θα πάει σπίτι του, οπότε το πολιτικό του κεφάλαιο και η ικανότητά του –ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙ- να διαχειρίζεται τη λαϊκή συντηρητική Δεξιά χάνεται. Και αυτοί ψηφίζουν στα δημοψηφίσματα, όπως όλοι γνωρίζουμε.
  • Δεύτερον, και ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα πάει σπίτι του. Οπότε χάνεται και ο τελευταίος ρεαλιστής ηγέτης της Δεξιάς που ξεκάθαρα επιδιώκει λύση ομοσπονδίας.
  • Τρίτον, στην ηγεσία του ΔΗΣΥ, του μεγαλύτερου κόμματος της Κύπρου, θα αναρριχηθούν στελέχη (π.χ. Χάρης Γεωργιάδης ή Νίκος Χριστοδουλίδης) της νεορεαλιστικής σχολής η οποία, χωρίς ιστορικές παραστάσεις στο Κυπριακό, με καθαρά τεχνοκρατική - οικονομική προσέγγιση για τον πρώτο και εθνικιστική για τον δεύτερο, είναι λογικό να κινηθούν προς λεγόμενες καθαρές λύσεις. Λύσεις δύο κρατών.
  • Αυτού του τύπου η ηγεσία στον ΔΗΣΥ αναγκαστικά θα απελευθερώσει και το στρατόπεδο του Ενδιάμεσου, ο οποίος καλύπτεται σήμερα υποκριτικά πίσω από τη διατήρηση του status quo για να εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη.
  • Την ίδια στιγμή δικαιώνεται πλήρως η πολιτική του ΕΛΑΜ και εμπεδώνεται ως trendy δόγμα ο αδιέξοδός του εθνικισμός.
  • Οι τάσεις αυτές θα κατακλύσουν την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα και σταδιακά θα περιθωριοποιήσουν την Αριστερά.

Γιατί διαφορετικά;

Γιατί να μην ενισχυθεί περαιτέρω η Αριστερά, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί; Γιατί να μην μπορέσει να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στον νεορεαλισμό και τον εθνικισμό; Δεν θέλω να ακουστώ κυνικός, αλλά δεν φτάνει και δεν αρκεί μια σωστή θέση στο Κυπριακό ώστε να μπορέσει η Αριστερά να κυριαρχήσει στη χώρα μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι δεν έχει αφήγημα στην οικονομία. Σήμερα ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο, πολυσύνθετο καπιταλιστικό σύστημα. Πρόκειται για ένα τέρας πολυπλοκότητας το οποίο η naïve κυβέρνηση Χριστόφια επιχείρησε να δαμάσει από το 2008 έως το 2013. Το σύστημα την καταβρόχθισε αμάσητη.

Το ΑΚΕΛ δεν έχει αφήγημα γιατί αρνήθηκε πεισματικά να αλλάξει και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα των καιρών. Ο διαλεκτικός υλισμός του Μαρξ κινήθηκε στη λογική της φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Ηράκλειτου: «Ουκ αν δις εις τον αυτόν ποταμόν αν εκβαίης». Όλα δηλαδή αλλάζουν και εμείς αλλάζουμε για να προσαρμοστούμε. Στην πράξη, όλοι οι κομουνιστές έμειναν να κραδαίνουν τη βίβλο του Λένιν, όπως επιχειρεί σήμερα και ο τελευταίος παπάς να εξηγήσει τον κόσμο μέσα από την Καινή Διαθήκη.

Σε έναν κόσμο όπου επιχειρείται να καθοριστεί μια νέα σχέση παγκόσμιας οικονομίας, πολυεθνικών οργανισμών και εθνικών κρατών. Σε μια εποχή όπου επιχειρείται να καθοριστεί η σχέση παγκοσμιοποίησης έθνους κράτους, εθνικών ταυτοτήτων, πολυπολιτισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, η Αριστερά της Κύπρου επιχειρεί να επιβιώσει μέσα από επιδόματα και τσεκούδκια. Διεθνώς η Αριστερά δεν έχει ούτε πολιτικό ούτε οικονομικό αφήγημα. Νομοτελειακά ούτε το ΑΚΕΛ, το οποίο είναι ίσως το μοναδικό κομουνιστικό κόμμα σε ολόκληρη την ΕΕ που του δόθηκε μια πραγματική ευκαιρία να κυβερνήσει. Ούτε καν ένα ΓΕΣΥ δεν μπόρεσε να φέρει όταν κυβερνούσε! Οπότε, ας μην καιγόμαστε να κυβερνήσει. Ας παραμείνει ισχυρός ρυθμιστής για να εμπλουτίζει με τις ευαισθησίες του τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο. Έως ότου μπορέσει να αλλάξει. Αν μπορέσει ποτέ να αλλάξει. 

Η μεγαλύτερη τραγική εικόνα

Στον δεύτερο γύρο καταφέραμε ως πολίτες να αποκλείσουμε το χείριστο. Αλλά σαφέστατα και δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τους δύο μονομάχους που απέμειναν. Αν επικεντρωθούμε στην πραγματικά μεγαλύτερη εικόνα, θα αντιληφθούμε ότι καλούμαστε να αποφασίσουμε και πάλιν το μη χείρον:

  • Δηλαδή να ψηφίσουμε αυτόν που πιστεύουμε ότι θα μας πει τα λιγότερα ψέματα.
  • Να ψηφίσουμε αυτόν που έχει λιγότερο μεσσιανισμό και αγκυλώσεις στη σκέψη του.
  • Να ψηφίσουμε τους λιγότερο κλέφτες, τους λιγότερο παγαπόντες, τους λιγότερο πολιτικάντηδες, τους λιγότερο ανίκανους.

Οδεύουμε σήμερα στην κάλπη χωρίς να έχουμε μπροστά μας την επιλογή που θα θέλαμε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και θλιβερότερη εικόνα που διαγράφεται για τη χώρα μας. Θα ήθελα να σκέφτομαι ότι σήμερα ψηφίζουμε με βάση αυτά τα τραγικά διλήμματα για τελευταία φορά. Αξίζουμε ως λαός να έχουμε ενώπιόν μας καλύτερες επιλογές. Μέχρι τότε, σήμερα ψηφίζω Νίκο Αναστασιάδη. Αν εκλεγεί, δεν σκοπεύω να του δώσω συγχαρητήρια. Απεναντίας, σταθερά θα είμαι, όσο πιο δίκαια μπορώ, κριτικός απέναντί του.   

 

 


Επιστροφή
στην αρχή