Δεν Ξέρω... - Του Γιώργου Κασκάνη

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Εξαφανίσαμε τους εαυτούς μας μπροστά στις υπερφίαλες και συχνά αδιέξοδες γεωστρατηγικές αναλύσεις στις οποίες πιστέψαμε πως γίναμε ειδικοί.

Κι αν όλα πάνε στραβά; Κι αν δεν φτάσεις ποτέ στον στόχο που έθεσες; Κι αν στο τέλος του δρόμου έρθεις φάτσα με την αποτυχία; Θα ‘χεις τουλάχιστον προσπαθήσει. Θα ‘χεις αναλάβει προσωπικά εκείνο το βάρος που σου αναλογούσε και το οποίο ανακάτεψε τα μέσα σου μέχρι να βρει τη δική σου ισορροπία και προοπτική. Δεν το κάνουμε όλοι αυτό. Οι περισσότεροι επιλέγουν την ασφάλεια του δεδομένου. Στις ιδέες, στον χώρο, στις επιλογές. Αυτού του δεδομένου που τους έμαθαν από παιδιά. Κι έτσι καταλήγουν να ζουν τη ζωή του «καθοδηγητή» τους. Όχι τη δική τους.


Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος δεν πάει όσο θα θέλαμε μπροστά. Ίσως γι’ αυτό δεν σπάζουν τα στερεότυπα, δεν ανατρέπονται τα άσχημα, δεν βλέπουμε μια χαραμάδα ελπίδας. Γιατί εκχωρήσαμε τις ζωές μας σε άλλους. Σε αυτούς που πίστεψαν πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και που δεν έχουν άλλη αποστολή από του να παλεύουν με νύχια και με δόντια να την επιβεβαιώσουν. Κι όλοι εμείς γινόμαστε αναλώσιμα εργαλεία σε αυτή τη μεγάλη βιομηχανία. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πως η δική τους αλήθεια δεν διαμορφώθηκε με τη δική μας συμμετοχή.


Δεν ξέρω τι θα γίνει με το Κυπριακό. Εκείνο που ξέρω πια είναι πως δεν αποτελεί κομμάτι της δικής μας ζωής. Με τηλεοπτικό σίριαλ μοιάζει περισσότερο όπου ο καθένας ταυτίζεται με τον ένα ή τον άλλο πρωταγωνιστή. Κι όλο συζητούμε τις δικές τους ατάκες και τα σκαμπανεβάσματα ενός κουραστικού πια σεναρίου. Χωρίς δικό μας ρόλο, χωρίς δική μας συμμετοχή, χωρίς δικές μας αναζητήσεις. Όλα είναι τόσο δεδομένα που η προσωπική ανάμειξη, αγωνία, αμφισβήτηση, δεν χωράνε. Γι’ αυτό κι εξαφανίσαμε τους εαυτούς μας μπροστά στις υπερφίαλες και συχνά αδιέξοδες γεωστρατηγικές αναλύσεις στις οποίες πιστέψαμε πως γίναμε ειδικοί.


Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα γίνει. Εκείνο που ξέρω καλά είναι πως τα χώματα πασκίζουν ακόμα να κρατήσουν την παλιά τους μυρωδιά. Κουρασμένα όμως πια και ξεχασμένα από κείνους που υποτίθεται τα διεκδικούν. Οι άνθρωποι κάνουν χωνί τα τρεμάμενά τους χέρια για να διατηρήσουν εκείνη τη φλογίτσα της ελπίδας πως μπορούμε να πιάσουμε το νήμα ξανά από την αρχή. Όλα μοιάζουν να εξασθενούν. Στο τέλος θα κάνει ο καθένας τον απολογισμό του. Και θα μετρήσει πόσο έκανε κομμάτι της ζωής του όλη αυτή την προσπάθεια ή αν από το γραφείο και τον καναπέ αναπαρήγαγε κάτι που δεν ήταν δικό του. Κάτι που ποτέ δεν μπήκε στην οδυνηρή διαδικασία να το αμφισβητήσει για να ψάξει τη δική του αλήθεια...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 19:23 (τελευταία ενημέρωση 19:23)

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 16:33 (τελευταία ενημέρωση 16:33)

ΑΠΟΨΗ

Μέσα μας η ”μουχτάραινα”...Της Μαρίνας Κουμάστα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 16:04 (τελευταία ενημέρωση 16:04)

Επιστροφή
στην αρχή