Δεν μας πρέπει μοιρολόι σε τούτο το τόπο…

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Οι λέξεις φαίνεται πως έχασαν οριστικά το νόημα τους. Σαν απλοί θεατές σε ένα προδιαγεγραμμένο θάνατο. Γιατί η διχοτόμηση αυτό είναι...

Οι λέξεις φαίνεται πως έχασαν οριστικά το νόημα τους. Τα συναισθήματα πολλά. Είναι από τις φορές που βλέπεις το τέλος να έρχεται κι αναρωτιέσαι ποια η διαφορά του να κάτσεις για παράδειγμα στην ηλεκτρική καρέκλα ή να πέσεις στις ράγιες ενός τραίνου. Βλέπετε ο θάνατος έχει πολλές μορφές, κι αν και διαφορετικός δε παύει να είναι θάνατος. Γιατί η διχοτόμηση αυτό είναι, ένας αργός θάνατος. Σταματάς να υπάρχεις. Σταματάς να αναπνέεις. Σταματάς να βλέπεις, να μυρίζεσαι, να ερωτεύεσαι, να αγαπάς, όταν πεθαίνεις. Έτσι και τώρα. Κάθε πρόσφυγας που αντιλαμβάνεται το τέλος να έρχεται νιώθει νεκρός, νεκρός απο συναισθήματα.

Θυμάμαι το 2004 σαν χτες. Ήμουνα παιδάκι και γέρασα λέω κάποτε σε φίλους. Κι όμως θυμάμαι τα πάντα. Θυμάμαι τις αψιμαχίες, τα νεύρα, την ένταση. Διχασμός παντού. Και στη μέση για μια ακόμη φορά η μοίρα του κατακαημένου τούτου τόπου. Μεγαλώνοντας και περνώντας από διάφορα στάδια θεωρούσα ότι άργησα να καταλάβω τι σημαίνει να ζεις σε μια πατρίδα που χωρίζεται στα δύο. Έπρεπε να πάω στο χωριό της μάνας μου, τη Τύμπου για να καταλάβω πραγματικά τι σημαίνει για κάποιους να ζουν 40 χρόνια μακριά από τα σπίτια τους. Κάποιοι μέχρι σήμερα με λένε γραφική, άλλοι ονειροπόλα κι άλλοι απλά με παρηγορούν. Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο στο μυαλό μου είχα την απάντηση που θα ήθελα να δώσω στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ήθελα να του πω πολλά. Ήθελα να τον καλέσω στο συνοικισμό μας, να δει, να μιλήσει, να νιώσει έστω και στο ελάχιστο όσα νιώθουν άνθρωποι εδώ και μισό σχεδόν αιώνα. Σκεφτόμουν συχνά και το έλεγα και δυνατά σε συζητήσεις με φίλους ή συναδέλφους όταν μιλούσαμε για τον Πρόεδρο ο,τι δε γίνεται αυτός ο άνθρωπος που μιλούσε πριν 14 χρόνια με τόσο πάθος για τη λύση τώρα να άλλαξε τόσο. «Είσαι μικρή», ήταν η απάντηση. «Μπορεί και να είμαι», αποκρινόμουν, αλλά ένιωθα ότι αν δεν πιστεύεις στη φωτεινή πλευρά του ανθρώπου, είναι λες και δε του δίνεις την ευκαιρία να σου την δείξει.

Συνειδητά αποφάσισα να μην σχολιάσω όσα ο Πρόεδρος είπε. Έγραψα κι εγώ κι όλοι μας αρκετά. Τελικώς κατάλαβα ότι δεν του αξίζει. Γιατί ξέρω ότι μπορούσε, μπορούσε περισσότερα. Δεν ήθελε όμως. Και αυτό πιστέψτε με είναι το χειρότερο. Είναι αυτό που πονάει περισσότερο από όλα. Ότι μπορούσε μα δε το έπραξε. Δε μας πρέπει μοιρολόι γράφω στον τίτλο μου πιο πάνω. Και ξέρετε γιατί; Διότι 40 χρόνια μας κοροϊδεύουν. 40 χρόνια βολεύτηκαν στη κατοχή. Ναι κι ο Αναστασιάδης, κι ο Χριστόφιας και όλοι. Κάνω ιδιαίτερη αναφορά στους δύο επειδή αυτοί είχαν όλες τις προοπτικές να το πετύχουν. Κάποιοι φανερά, κάποιοι κρυφά, όμως όλοι απέτυχαν. Όλοι είχαν ένα κοινό παρονομαστή. Εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τον πόθο του πρόσφυγα, το πόνο της μάνας του αγνοούμενου, τη θέληση μας για επιστροφή. Ήξεραν όμως το τέλος. Ίσως τελικά να το ξέραμε κι εμείς. Ίσως απλά να δειλιάσαμε ακόμα μια φορά. Όπως πριν 14 χρόνια, που οι Τουρκοκύπριοι ήταν στους δρόμους κι εμείς προτιμήσαμε τον καναπέ μας. Όπως πριν ένα χρόνο που μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά πάλι σωπάσαμε. Όπως πάντα. Ίσως να μας αξίζει η διχοτόμηση αφού δεν μάθαμε από τα λάθη μας και από το 1960 ως σήμερα απλά περιμένουμε, περιμένουμε και θα περιμένουμε. Και οι γονείς μας φεύγουν, τα παιδιά ξέχασαν κι ας αναγράφει ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» στα τετράδια τους. Ξεχάσαμε όλοι μας. Μη μοιρολογάτε. Κάντε μονάχα μια κηδεία μεγαλοπρεπή όπως αξίζει σε τούτο το πανέμορφο τόπο. Και για μνημόσυνο μη πάτε κόλλυβα στην Εκκλησία. Παρακαλάτε τον Απόστολο Αντρέα να φωτίσει τους επόμενους αφού εμείς φανήκαμε ανίκανοι. 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 15:04 (τελευταία ενημέρωση 15:04)

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Μια κλωστή... Της Θεανώς Καλαβανά

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 09:17 (τελευταία ενημέρωση 09:17)

Επιστροφή
στην αρχή