Δεν μας αξίζει άλλος πόνος, δεν μας πρέπει άλλο δάκρυ

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Βρέθηκαν, ως συνήθως, σε αυτήν την πολυήμερη διαδρομή και οι διάφοροι «σχολιαστές» και «αρθρογράφοι» που αναζήτησαν αλλότρια κίνητρα

Η απόφασή μας να αναδείξουμε, να ερευνήσουμε ή ακόμη και να ξαναθυμίσουμε εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων –τα πλείστα των οποίων παραμένουν ατιμώρητα– δεν ήταν εύκολη.

Μας βασάνισε εμάς πρωτίστως ο σκοπός αυτής της επίπονης προσπάθειας. Το εάν δηλαδή στο τέλος της ημέρας θα αναξέαμε μόνο πληγές τις οποίες οι δεκαετίες σιγά σιγά άρχισαν να επουλώνουν. Το εάν θα θυμίζαμε απλώς το μίσος και το αίμα που κατά καιρούς μας χώρισε σε αυτό τον τόπο. Ή και το εάν μέσα από τη δημοσίευση ή την αναδημοσίευση θα ξαναζούσε η οικογένεια το δράμα ότι ο πατέρας δεν γύρισε ποτέ, και η γυναίκα θα βίωνε ξανά τον απανωτό βιασμό της στην πιο τρυφερή της ηλικία.

Βρέθηκαν, ως συνήθως, σε αυτήν την πολυήμερη διαδρομή και οι διάφοροι «σχολιαστές» και «αρθρογράφοι» που αναζήτησαν αλλότρια κίνητρα. Διερωτήθηκαν πονηρά για το πού το πάει ο «Πολίτης» και πού αποσκοπεί. Κάποιοι μάλιστα ανακάλυψαν ότι όλη αυτή η προσπάθεια στοχεύει στο να εμπεδωθεί στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη ότι «κάμαμε και εμείς πολλά στους Τουρκοκύπριους».

Τίποτα από όλα αυτά. Φρονούμε ταπεινά ότι μέσα από τη γνώση του τι προηγήθηκε, του τι πόνος, πόσο αθώο αίμα και πόσο πικρό δάκρυ χύθηκε, μπορούμε να παραδειγματιστούμε και να κοιτάξουμε μπροστά για μια Κύπρο της ειρήνης και της συμφιλίωσης.

Σίγουρα δεν γνωρίζουμε εάν μετά από τόσα χρόνια μπορούν να αναζητηθούν και να λογοδοτήσουν οι ηθικοί αυτουργοί, οι ένοχοι και οι δράστες αυτών των εγκλημάτων. Σίγουρα δεν μπορούν όμως και να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να «κοκορεύονται» για τα κατορθώματά τους και το ευνομούμενο κράτος, η χώρα μέλος της ΕΕ, να σφυρίζει αδιάφορα.

Προτού φθάσουμε σε αυτό το υπό μορφή επιλόγου κείμενο, μας ξέμειναν δύο τρία πράγματα που δεν χώρεσαν στα ρεπορτάζ των προηγούμενων ημερών. Και θα ήταν παράλειψη να μην καταγραφούν. Ίσως να αποτελούν και την πεμπτουσία αυτής της πικρής γεύσης που μας έχουν αφήσει όλες αυτές οι ιστορίες:

  • Ένα από αυτά έχει να κάνει με τους εκτελεσθέντες της Τόχνης. Αρκετοί Τουρκοκύπριοι κατά τη σύλληψή τους κρατούσαν από εκείνες τις τσάντες για τα ψώνια του παντοπωλείου, της δεκαετίας του ’60 και του ’70 (με τον μουσαμά). Οι παλιότεροι σίγουρα τις θυμούνται. Εκτός από τα ανθρώπινα λείψανα βρέθηκαν και αυτές οι τσάντες κατά την ανασκαφή στη Γεράσα, όπως βρέθηκαν μέσα και τα κουκούτσια των ελιών και των σταφυλιών που είχαν βάλει στους δολοφονηθέντες για προσφάι οι γυναίκες, οι μανάδες και οι αδερφάδες τους. Δεν τα έφαγαν ποτέ.
  • Ένα δεύτερο, είναι ο κόμπος στον λαιμό και ο κρύος ιδρώτας του γράφοντος όταν άκουε τη μοναδική επιζήσασα του εγκλήματος στον Σύσκληπο να περιγράφει με βουρκωμένα μάτια, τα όσα τράβηξε την 3η Αυγούστου του 1974 στην ηλικία των 12 μόλις χρόνων. Και εκεί στην περιγραφή, όταν πια ο νεαρός Τούρκος υπολοχαγός την άρπαξε από τα κτήνη, ήρθε ακούσια –όπως σε μια σκληρή σκηνή ταινίας που θέλεις να περάσει από την οθόνη όσο πιο γρήγορα γίνεται– η ερώτηση εάν το μαρτύριο είχε τελειώσει. «Πες μου ότι αυτό ήταν. Δεν είχε άλλο», μονολόγησα.
  • Και ένα τρίτο έχει να κάμει με τις καταθέσεις των βιασθέντων –από Τούρκους στρατιώτες– ηλικιωμένων το 1974. Κάποιων παππούδων και γιαγιάδων μας οι οποίοι, είμαστε σίγουροι, ότι ποτέ δεν θα είχαν φανταστεί ότι η ζωή τούς επιφύλασσε τον σκληρότερο επίλογο. Αφορμή για την αναζήτηση αυτών των καταθέσεών τους αποτέλεσε η πληροφορία ότι υπήρχαν δύο τέτοιες περιπτώσεις βιασμών, ενός γέροντα 91 ετών και μίας γριάς 80 ετών από χωριά της Μεσαορίας. Αυτές τις δύο δεν κατέστη δυνατό να τις βρούμε. Αλλά και αυτές που βρήκαμε, υπήρξαν περιπτώσεις που δεν αντέξαμε καν να τις διαβάσουμε ώς το τέλος. Η κτηνωδία στο έπακρον!
  • Για φωτογραφία αυτού του κειμένου, θα δημοσιεύσουμε αυτήν που μας έστειλε από το Λονδίνο, πριν από μερικές μέρες, ο συμπατριώτης και καλός συνάδελφος Δώρος Παρτασίδης. Ο Δώρος απαθανάτισε με τη φωτογραφική του μηχανή, εν ώρα καθήκοντος, τον πατέρα Παντελή Ρωτό από το Νέο Χωρίο Κυθρέας να αγκαλιάζει και να φιλά την κορούλα του Μαρία το απόγευμα της 4ης Σεπτεμβρίου 1974. Το μωρό που επέζησε «λαχταρώντας ολογαίματο» πάνω στο άψυχο σώμα της μάνας του Σωτηρούς.

Καταληκτικά και επιγραμματικά: Δεν μας αξίζει άλλος πόνος. Δεν μας πρέπει άλλο αίμα και άλλο δάκρυ. Στο χέρι μας είναι!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Σπάζοντας τον κύκλο του αίματος

Η αντιμετώπιση των εγκλημάτων που διέπραξε η κάθε κοινότητα έναντι της άλλης είναι η μόνη οδός που δεν ακολουθήθηκε για να σπάσει ο κύκλος του αίματος

02 / 28
Επιστροφή
στην αρχή