Δεν είμαστε τόσο χαζοί, όχι. Αλλά το παλεύουμε!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Όσοι συντηρούν παραμύθια με «φίλες» χώρες και την πολιτική ανάγνωση στο όριο της νοητικής υστέρησης, μας κρατούν όπως μας χρειάζονται: αμπάλατους

Κάποια πράγματα σ’ αυτή τη χώρα δεν αλλάζουν ποτέ. Ποτέ όμως.

Να, χθες, έβλεπα να αναπαράγεται μαζικά η είδηση για τη σκληρή απάντηση του γραφείου του Ισραηλινού πρωθυπουργού στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και πιο συγκεκριμένα στο νέο παραλήρημα του τελευταίου με αφορμή τη νέα σύγκρουση για το Αλ Άκσα.

Πανηγυρικός ο τόνος των Κυπραίων! Ο Νετανιάχου ξεμπρόστιασε τον Ερντογάν, σχολίαζαν ακόμα και εκείνοι οι οποίοι στις πλείστες άλλες στιγμές βρίζουν το Ισραήλ και το παρομοιάζουν πότε με το Απαρτχάιντ και πότε με το Τρίτο Ράιχ.

Αυτοί που, παρενθετικά, όταν κάποιοι από εμάς επικρίνουμε μεν τις πρακτικές του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων, τον εποικισμό και γενικά τη σημερινή πορεία του στο Μεσανατολικό με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά, την ίδια ώρα λέμε και κάποιες αλήθειες που πρέπει να λέγονται, πέφτουν να μας φάνε ζωντανούς.

Διότι, ναι, το Ισραήλ είναι κατ’ αρχάς η μόνη κοσμική δημοκρατία στην περιοχή και όσοι θέλουν να δουν τι πραγματικά είναι πέραν του Μεσανατολικού θα διαπιστώσουν ότι αν και μετρά μόνο δώδεκα χρόνια ζωής περισσότερα από εμάς, είναι έτη φωτός μπροστά από εμάς σε πάμπολλα πράγματα.

Και ως κοινωνία και σε επίπεδο επιτευγμάτων, επιστημονικών και άλλων αλλά και στις αντιλήψεις για τις κοινωνικές ελευθερίες και στην κατοχύρωσή τους, την οργάνωση του κράτους, τη λογοδοσία και σε αμέτρητα άλλα πράγματα. Κλείνει η παρένθεση.

Αυτοί όλοι λοιπόν, χθες, πανηγύριζαν επειδή τα Ιεροσόλυμα έκραξαν τον Ερντογάν και μίλησαν για «κατοχή της βόρειας Κύπρου» και το ζήτημα των Κούρδων. Παρουσιάζοντάς το ως κάτι που έγινε λόγω ημών, μια στροφή αν θέλετε στη στάση του Ισραήλ έναντί μας μέχρι σήμερα!

Πέρα από τους πρόθυμους, συναδέλφους και άλλους, οι οποίοι ειδικά χθες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ασχολείται ο κόσμος με οτιδήποτε άλλο πέραν της επιστροφής των μαρωνιτικών χωριών στα κατεχόμενα και όλα τα άλλα που μπορεί να ακολουθήσουν, όλων αυτών οι οποίοι συντηρούσαν από το πρωί και το θρίλερ (!) των αποκαλύψεων των σημειώσεων (της πλευράς μας) στο Κραν Μοντανά, πέραν εκείνων, λοιπόν, το υπόλοιπο σκηνικό της ευφορίας για το «χαστούκι Νετανιάχου στον Ερντογάν» ήταν επιεικώς τραγικό.

Και φανέρωσε για άλλη μια φορά το πόσο ανιστόρητη, πρώτου επιπέδου, καφενειακή και επιπόλαια είναι η αντίληψή μας για τα πράγματα. Όχι γιατί δεν μπορούμε αλλά γιατί, πρώτον είμαστε προσκολλημένοι στο γελοίο εκείνο, μακαριακό αφήγημα των «φίλων χωρών» και των άλλων…

…και δεύτερον, διότι πλέον δεν παρακολουθούμε καν τις διεθνείς ειδήσεις. Εάν το κάναμε θα είχαμε δει τη μεγάλη εικόνα, στην οποία εμείς και η… κατοχή της βόρειας Κύπρου που ακούσαμε χθες, έχει ρόλο κομπάρσου.

Γιατί φυσικά ελάχιστοι ασχολήθηκαν εδώ να δουν πώς ξεκίνησε η νέα κρίση εκεί πάνω στο Όρος του Ναού, πώς μετατράπηκε αναπάντεχα σε μια παγκόσμια κρίση η οποία μπορούσε να βγει εκτός ελέγχου, γιατί το Ισραήλ υποχώρησε και φυσικά γιατί τα Ιεροσόλυμα δεν ήταν διατεθειμένα να αφήσουν την Τουρκία να αγγίξει έστω το ζήτημα.

Το Κουρδικό και η στάση του Ισραήλ σήμερα είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά, για την… κατοχή της Κύπρου, δεν μπορεί να ξεχάσαμε ότι προ μερικών εβδομάδων ο επικεφαλής του τομέα της ενέργειας του Ισραήλ επικροτούσε τις βόλτες του Μπαρμπαρός στην ΑΟΖ μας και τις έρευνες της Τουρκίας στην περιοχή και μιλούσε για «νότια Κύπρο».

Είχε επίσης πει ότι η λύση του Κυπριακού δεν είναι προϋπόθεση για να περάσει ο αγωγός Ισραήλ - Τουρκίας «ανατολικά της Κύπρου». Από την κατεχόμενη Κύπρο ναι. Τις δε προάλλες έκλεισε η συμφωνία για τον αγωγό και ανακοινώθηκε πως ο γαμπρός του Ταγίπ και αρμόδιος υπουργός της Τουρκίας θα πάει στο Ισραήλ. Το ξεχάσαμε άραγε και αυτό;

Αν αυτό λέει κάτι για τους Ισραηλινούς; Εξαρτάται. Όσοι τους θεωρούν τέρατα και βλέπουν αγωνιστές της λευτεριάς στο σκοτάδι της Χαμάς λ.χ., θα πουν πως ναι. Πως έπρεπε να το περιμέναμε κτλ. Εγώ λέω πως κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να το βλέπει -ακόμα έστω- έτσι.

Η προσέγγιση με το Ισραήλ έπρεπε να γίνει χρόνια πριν και διότι έχουμε να κερδίσουμε και να μάθουμε πολλά από αυτή την κοινωνία, έστω και εάν εμείς δεν μαθαίνουμε γενικώς ως κοινωνία από κανέναν, αφού τα ξέρουμε όλα.

Από εκεί και πέρα, το Ισραήλ κάνει τη δουλειά του και φροντίζει τα συμφέροντά του, όπως σε πολλές περιπτώσεις -και ειδικά εάν μιλάμε για την προσέγγιση των δύο χωρών- κάνουμε και εμείς. Και πολύ καλά κάνει.

Αυτό κάνουν όλες οι χώρες. Δεν υπάρχουν «φίλες χώρες». Υπάρχουν συμφέροντα. Πρέπει απλά να φροντίζεις τα δικά σου να συναντούν αυτά των άλλων, ειδικά όταν είσαι μικρός και έχεις, που εμείς δεν το έχουμε ούτε αυτό δυστυχώς μες στις φαντασιώσεις μας, μια επίγνωση των δυνατοτήτων σου.

Όσοι συντηρούν αυτό το παραμύθι με τις «φίλες», τα χαστούκια και το επίπεδο της πολιτικής ανάγνωσης κάτω από το όριο της νοητικής υστέρησης, καταφέρνουν ναι και να μας κρατούν αμπάλατους, όπως μας χρειάζονται και όπως είμαστε. Αλλά και να αποσπούν ενίοτε την προσοχή μας από πολύ σοβαρότερα πράγματα. Με τέτοια νούμερα και με άλλα.

Την ώρα που έκλεινα το κείμενο, ο Πρόεδρός μας αποφάσισε πως θα... κάνει χάρη στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ και δεν θα δημοσιοποιήσει τις σημειώσεις μας. Σόρι που θα γίνω κακός αλλά πρέπει. Στο Ισραήλ ποτέ μα ποτέ ένας Πρόεδρος δεν θα δούλευε τόσο προκλητικά τον κόσμο, δημόσια. Διότι δεν θα μπορούσε.

Αυτή είναι και η βασικότερη διαφορά μας από τους γείτονες. Το επίπεδο της δικής τους πολιτικής και άλλης, φοβάμαι, αντίληψης. Η τραγική δική μας, πάντα αποτέλεσμα επιλογής μας. Σαν να κάνουμε κάθε μέρα λοβοτομή, ένα πράγμα.

Σε αμέτρητα επίπεδα και εθελουσίως.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ο πιο δυνατός κρίκος (Του Παύλου Μ. Παύλου)

Πολίτης Sports, 16:51 (τελευταία ενημέρωση 16:51)

ΑΠΟΨΗ

Η Ευρώπη και ο σκουπιδότοπός μας

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 22.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Ένας τόπος ταφής στο Πικρό Νερό…

SEVGUL ULUDAG, 22.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή