Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Μακάρι να μπορούσαμε να λέγαμε «δεν μας νοιάζουν τα τείχη σας». Δεν μπορέσαμε να το πούμε. Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη. Ανοίγουμε πόρτες.

Μακάρι να μπορούσαμε να λέγαμε «δεν μας νοιάζουν τα τείχη σας». Δεν μπορέσαμε να το πούμε. Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη. Ανοίγουμε πόρτες. Ανοίγουμε πόρτες για να μην γκρεμίσουμε τα τείχη. Τις ανοίγουμε με την ελπίδα ότι μια μέρα θα τις γκρεμίσουμε και αυτές. Αν εκείνοι που τις ανοίγουν το κάνουν με άλλη πρόθεση, δεν είναι δικοί μας. Από τη μια χαιρόμαστε και από την άλλη λυπούμαστε για το άνοιγμα των πυλών. Λυπούμαστε διότι φοβόμαστε ότι τσιμέντωσαν τον διαχωρισμό. Χαρά και ανησυχία μαζί. Άνοιξαν τις πρώτες μας πύλες αφού μας άφησαν 39 χρόνια χωρίς ανάσα. Όταν τα παιδιά που γεννήθηκαν το 1974 πάτησαν τα 39 τους χρόνια. Πλέον δεν ήταν παιδιά. Είχαν σπίτι, οικογένεια. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μισή πατρίδα.

Κοίταζαν από μακριά το άλλο μισό. Όταν το κοίταζαν έβλεπαν μιαν τεράστια σημαία πάνω στα βουνά. Μια αξέχαστη ημερομηνία: 23 Απριλίου 2003. Τι ενθουσιασμός, τι αγωνία, τι συνωστισμός ήταν εκείνος. Ζήσαμε και αυτή τη στιγμή. Ήρθαν μαζικά στην πύλη. Από τις τέσσερις μεριές. Με ταυτότητα και διαβατήριο στο άλλο μισό της πατρίδας. Όσοι το θεώρησαν προσβολή αυτό δεν πέρασαν καθόλου. Κοίταξαν με έκπληξη και ακόμα και με οργή εκείνους που περνούσαν. Εκείνοι που δεν περνούσαν ήταν κυρίως Ελληνοκύπριοι. Κάποιοι δεν πέρασαν από φόβο. Κάποιοι δεν μπορούσαν να χωνέψουν το γεγονός ότι θα περνούσαν στο άλλο μισό της πατρίδας τους με διαβατήριο. Κάποιοι επειδή δεν ήθελαν να πατήσουν το πόδι τους σε αυτά τα εδάφη ενόσω δεν απαλλάσσονταν από την κατοχή. Αλλά πολλοί Ελληνοκύπριοι δεν έδωσαν σημασία σε όλα αυτά και πέρασαν. Για τους δε Τουρκοκύπριους, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα να περάσουν από την κατεχόμενη περιοχή στην ελεύθερη.


Άλλαξε μήπως η ζωή όταν άνοιξαν οι πύλες; Βεβαίως άλλαξαν πάρα πολλά. Αλλά δεν κλονίστηκε το στάτους κβο, μάλιστα εδραιώθηκε πιο πολύ. Ενισχύθηκαν τα δύο κράτη. Αποδυναμώθηκε η αντίσταση εναντίον του κατακτητή. Όλοι άρχισαν να αποδέχονται την παρούσα κατάσταση. Σύντομα απογοητεύτηκαν και όσοι είχαν εναποθέσει τις ελπίδες του στην ΕΕ μετά την πλήρη ένταξη της Κύπρου το 2004. Τέλειωσε η εποχή της ελπίδας, άρχισε η εποχή της απελπισίας. Έκαναν λάθος και όσοι θεωρούσαν ότι η μη λύση οφειλόταν στον Ραούφ Ντενκτάς και στον Τάσσο Παπαδόπουλο. Και αυτή η έλλειψη διορατικότητας ωφέλησε πολύ τον κατακτητή. Το άνοιγμα των πυλών έκανε πιο πολύ ευτυχισμένους τους Τουρκοκύπριους. Απέκτησαν κυπριακό διαβατήριο και ταυτότητα. Απαλλάχτηκαν από τις ψηλές τιμές στον βορρά. Βρήκαν την ευκαιρία για περισσότερες υπηρεσίες υγείας.


Υπήρχε τείχος και στο Βερολίνο. Ένα τείχος που μοίραζε στα δύο τη Γερμανία, σε ανατολική και δυτική. Κτίστηκε το 1961. Γκρεμίστηκε το 1989. Και στις δύο πλευρές του τείχους ζούσαν Γερμανοί. Η Ανατολική Γερμανία ήταν σοσιαλιστική, η Δυτική Γερμανία καπιταλιστική. Κανένας δεν διέφευγε από το τείχος προς την ανατολή. Όσοι έφευγαν πήγαιναν από την ανατολή προς τη δύση. Αν μπορούσαν να φύγουν φυσικά. Σε εκείνο το τείχος πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν πάρα πολλοί εκ μέρους των στρατιωτών καθώς προσπαθούσαν να φύγουν. Οι Γερμανοί δεν έκαναν όπως εμείς. Δεν άνοιξαν πόρτες. Δεν επέτρεψαν τις ελεύθερες διελεύσεις. Φοβόντουσαν ότι αν άνοιγαν τις πόρτες όλοι οι ανατολικοί θα κατέφευγαν στη Δύση. Οι Ανατολικογερμανοί που πέρασαν στη Δύση μετά το γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν τελείως διαφορετικό κόσμο εκεί. Δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.


Με αυτό παρομοιάζω το άνοιγμα των πυλών στην Κύπρο. Ό,τι ήταν η διέλευση των Ανατολικογερμανών στη δύση, έτσι ήταν και η διέλευση των Τουρκοκυπρίων από τον βορρά στον νότο. «Πηγαινοερχόμαστε στην Ευρώπη», λένε πολλοί. Βλέπουν εκεί το περιβάλλον που δεν μπορούν να δουν στον βορρά. Όταν δεν συναντούν κανένα σκουπίδι ακόμα και στους ορεινούς δρόμους, ρωτάει ο ένας τον άλλον «εμείς γιατί δεν είμαστε έτσι;» Ειδικά όταν πάνε σε χωριά στον νότο, δεν μπορούν να σταματήσουν να μιλούν γι’ αυτά. Όταν έπαψε η ελπίδα για λύση, στον βορρά αυξήθηκε η επιθυμία για εγκατάσταση στον νότο. Ειδικά αν ο Ταγίπ Ερντογάν, που λέγεται ότι θα μείνει στην εξουσία μέχρι να πεθάνει, μεταφέρει τις εκεί πρακτικές και, το σημαντικότερο, τον θρησκευτικό φανατισμό στην Κύπρο, νομίζω ότι θα αυξηθεί πιο πολύ ο αριθμός εκείνων που θα εγκαθίστανται στον νότο. Έτσι είναι. Ποιος άλλωστε θέλει να ζει κάτω από τη διοίκηση ενός φασίστα δικτάτορα;


Οι πύλες το 2003 δεν άνοιξαν με πρωτοβουλία του λαού. Αν ήθελαν οι κρατούντες, δεν θα τις άνοιγαν. Τι θα κάναμε αν δεν τις άνοιγαν; Θα μπορούσαμε να γκρεμίσουμε τον κόσμο πάνω στο κεφάλι τους; Πέστε μου. Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάναμε εκτός από μερικά ανακοινωθέντα και μερικές εκδηλώσεις ειρήνης; Αν λέτε ότι θα κάναμε, τότε κοπιάστε να το κάνουμε αυτό και για τη λύση. Να δούμε, θα μας ακούσουν και θα βρουν λύση; Ελάτε να το κάνουμε για το Βαρώσι. Μήπως θα μας φοβηθούν και θα ανοίξουν το Βαρώσι; Να το κάνουμε για την άρση των σημαιών στα βουνά που δεν ωφελούν σε τίποτε άλλο εκτός από την υποδαύλιση του μίσους και της εχθρότητας. Να δούμε, θα τις σηκώσουν; Ανοίξαμε άλλες δύο πύλες. Ωραία. Αλλά κοιτάξτε λίγο και τις πύλες που κλείνουν!


Επιστροφή
στην αρχή