Χαμένοι στην «ελληνικότητά» μας

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Υπάρχει ένας τεράστιος μηχανισμός, που συστηματικά προάγει τον αρρωστημένο εθνικισμό, καθιστώντας τον ταυτόσημο με τον πατριωτισμό

Όσοι απορούν γιατί οδηγηθήκαμε στο '63 και το '74, κάνουν αναλύσεις, αναζητούν απαντήσεις σε επιμέρους λάθη και ενέργειες, διερωτώνται αν τελικά μπορούμε κάποτε να φτάσουμε σε λύση ή να γίνουμε κάποια στιγμή κανονικό κράτος, δεν έχουν παρά να δουν το τελευταίο δεκαήμερο. Το οποίο απαντά σε κάθε ένα από αυτά τα ερωτήματα, κυρίως στο τελευταίο. Διότι, σ’ ένα κανονικό κράτος, ποτέ ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δεν θα γινόταν αφορμή για να μετρήσει ο καθένας τον πατριωτισμό του. Προβάλλοντας μάλιστα ως απόδειξη πατριωτισμού τη στήριξη όχι της δικής του Εθνικής αλλά της Εθνικής που αγωνιζόταν εναντίον της δικής του.

Το εύκολο θα ήταν κάποιος να επικεντρωθεί στην ανάρτηση του σωματείου του ΑΠΟΕΛ στον επίσημο λογαριασμό του, στην οποία εξέφρασε τη στήριξή του στο Έθνος, απέναντι στην «ομάδα της Κύπρου», αναδεικνύοντας τη γελοιότητα της συγκεκριμένης τοποθέτησης. Να πει πως, όταν η διοίκηση ενός σωματείου δηλώνει ότι δεν στηρίζει την Εθνική στην οποία αγωνίζονται οι παίκτες της αλλά τους αντιπάλους τους, αν μη τι άλλο καταντά γραφική. Να διερωτηθεί γιατί όταν η ομάδα αγωνίζεται με την πρωταθλήτρια Ελλάδας, το σωματείο δεν στηρίζει την πρωταθλήτρια του Έθνους. Και να υποδείξει πως είναι γελοίο πλέον να συζητάμε γιατί ο ΑΠΟΕΛ έχει επιτρέψει στο ΕΛΑΜ να καταλάβει την κερκίδα του και δεν απομακρύνει «τους λίγους» που προσβάλλουν την ομάδα, όταν αυτοί που απαρτίζουν το σωματείο είναι ίδιοι με αυτούς. Θα είχε σε όλα δίκιο. Δεν θα άγγιζε, όμως, σε κανένα σημείο την ουσία.

Διότι αυτές οι γελοιότητες δεν περιορίζονται στον ΑΠΟΕΛ, τους παράγοντες ή τις κερκίδες. Ούτε αυτή η ανάδειξη του πατριωτισμού με τρόπο που αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης εξαντλείται σε γραφικούς πολιτικούς τύπου Ρότσα και Κουλία, που σήμερα στοιχίζονται γύρω από υποψήφιο Πρόεδρο και με αδιανόητη φυσικότητα ποστάρουν «αν η Τουρκία προσαρτήσει τα κατεχόμενα, κι εμείς Ένωση με την Ελλάδα. Τολμούμε;» Επεκτείνεται σ’ ένα μεγάλο κομμάτι (ίσως πλειοψηφικό) της κοινωνίας. Άλλωστε τα θετικά σχόλια, που ακολούθησαν την ανάρτηση, ήταν πολύ περισσότερα από τα αρνητικά.

Αν, λοιπόν, κάτι θα πρέπει να προβληματίσει δεν είναι η τοποθέτηση μιας ομάδας ανθρώπων, οι οποίοι είναι λες και βρίσκονται εκεί ως εκπρόσωποι του ΕΛΑΜ, αλλά η εικόνα σύγχυσης που εκπέμπει μια κοινωνία που έχει –εδώ και καιρό– χάσει τον δρόμο, τη λογική και το μέτρο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε πλέον τον πατριωτισμό και την αντίσταση (ως αντίσταση προς τους εαυτούς μας), η διάθεση που δείχνουμε για να αλλάξουμε τη σημερινή κατάσταση που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε μη αποδεκτή. Η γενικότερη αντίληψή μας και για το ποιοι είμαστε και για το πού θέλουμε να πάμε. Διότι, αν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε την Εθνική μας, πώς θα αναγνωρίσουμε την άλλη κοινότητα; Αν δεν πιστεύουμε στο κράτος μας, αν δεν το αναγνωρίζουμε καν, πώς θα το κάνουμε να δουλέψει; Πώς θα το καταστήσουμε κάποια στιγμή κανονικό; Πώς θα συζητήσουμε νηφάλια ένα σχέδιο λύσης, πώς θα αποδεχθούμε τη συμβίωση όταν δεν αποδεχόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό;

Όπως θα πρέπει να προβληματίσει και η συνειδητοποίηση ότι τέτοιες τοποθετήσεις δεν αφορούν μια θορυβώδη μειοψηφία. Αντιπροσωπεύουν μια σημαντική μερίδα του κόσμου και του πολιτικού συστήματος. Ότι νοοτροπίες που θεωρούσαμε προ πολλού ξεπερασμένες αποδεικνύεται ότι είναι βαθιά ριζωμένες στην κοινωνία. Φωνές ακόμα και για Ένωση –που αποτελούσε ταμπού μετά το '74, και μέχρι χθες θεωρείτο αδιανόητη– βρίσκουν πλέον χώρο στον δημόσιο διάλογο. Η χώρα όχι μόνο δεν αφήνει πίσω το παρελθόν, αλλά επιστρέφει σε αυτό.

Υπάρχει ένας τεράστιος μηχανισμός ο οποίος προφανώς και δεν περιορίζεται στον χώρο του ΕΛΑΜ (Εκκλησία, Παιδεία) που συστηματικά προάγει τον αρρωστημένο εθνικισμό, καθιστώντας τον ταυτόσημο με τον πατριωτισμό, και με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί τη χώρα εκ νέου στον τοίχο.

Αυτό το «το έθνος πάνω από το κράτος», δεν απαντά μόνο γιατί αυτή η χώρα από το '63 παραμένει διαιρεμένη, χωρίς καμιά απολύτως προωθητική δύναμη. (Δεν επιβεβαιώνει μόνο) Ότι ο λόγος αποτυχίας της ανεξαρτησίας του '60 παραμένει 57 χρόνια μετά ο ίδιος. Αλλά πόσο αυτή η χώρα δυσκολεύεται να γυρίσει σελίδα / πόσο αυτοκαταστροφική παραμένει. Διότι τέτοιες τοποθετήσεις δεν είναι τόσο αθώες και αφελείς. Επιβεβαιώνουν ότι ένα μέρος της κοινωνίας προσεγγίζει ξανά αυτή την ελληνικότητα με όρους (ακροδεξιάς) υπεροχής.

Είναι γι’ αυτό που θα ήταν λάθος κάποιος να επικεντρωθεί στην ανάρτηση του ΑΠΟΕΛ. Γιατί η ανάρτηση αυτή είναι η εικόνα της χώρας. Μιας κοινωνίας που αισθάνεται την απόλυτη υπερηφάνεια υψώνοντας στα γήπεδα την ελληνική σημαία με την Κύπρο στη μέση, φωνάζοντας πως η Κύπρος είναι ελληνική, ενώ η μισή είναι ήδη τουρκική. Που προσεγγίζει το κράτος της σχεδόν ενοχικά. Μετρά την ελληνικότητα με την ένταση απαξίωσης του δικού της κράτους. Της οποίας ο πατριωτισμός περνά μέσα από την ακύρωση της χώρας της. Κι ενός πολιτικού συστήματος που έχει αναγάγει την προάσπιση της ΚΔ σε πρώτιστο ενώ είναι το πρώτο που την αποαναγνωρίζει καθημερινά. Και 60 χρόνια μετά παρουσιάζεται ανίκανο να δείξει το ελάχιστο δείγμα πολιτικής ωρίμανσης.

Μιας χώρας που αρνείται να μάθει, να διδαχθεί, να υπάρξει.

Παραμένει παγιδευμένη μεταξύ μύθων, ανεκπλήρωτων οραμάτων και πραγματικοτήτων, δείχνει χαμένη ανάμεσα σε μια καταναγκαστική ελληνικότητα και μια ουσιαστική αφήγηση. Και δημιουργεί τη βεβαιότητα πως είναι καταδικασμένη να ζήσει ξανά τα ίδια.

antopoly@cytanet.com.cy 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το κουσούρι του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σχεδιασμός εξάλειψης λίπους...

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Αναμένοντας το μοιραίο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 23.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή