Αξιοπρέπεια πάνω από όλα...Της Κάτιας Σάββα

ΑΠΟΨΗ /ΣHMEIΩΣΕΙΣ

Έζησα και ήμουν αυτόπτης μάρτυρας καταστάσεων που σημάδεψαν τη ζωή μου και άλλαξαν το είναι μου. Μία δε περίπτωση με συγκλόνισε...

Η για χρόνια κλονισμένη υγεία του πατέρα μου με εξανάγκασε να μάθω από μικρή τα δημόσια νοσηλευτήρια, ενίοτε και κάποια ιδιωτικά, με το κουτάλι. Έζησα και ήμουν αυτόπτης μάρτυρας καταστάσεων που σημάδεψαν τη ζωή μου και άλλαξαν το είναι μου. Μία δε περίπτωση με συγκλόνισε (αναφέρθηκε σε πρόσφατο άρθρο). Μεσάνυχτα σε ένα κρεβάτι του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών ένας ηλικιωμένος κύριος να δείχνει να υποφέρει μετά από καρδιακό επεισόδιο. Να φωνάζει για να τον δει καρδιολόγος. «Σσς... Μεν μας ακούσουν και νευριάσουν οι γιατροί και να σε πάρουν από κακό» του το έκοψε η σύζυγος που τον συνόδευε. Η απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Έβλεπε τον άνθρωπό της να υποφέρει μα δίσταζε, φοβόταν να διεκδικήσει για αυτόν τα αυτονόητα μήπως θυμώσει τους επί καθήκοντι! Και η μάνα μου, μην νομίζετε, τον ίδιο φόβο είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. «Μην επιμένεις κόρη μου, θα κατέβει όταν μπορεί ο καρδιολόγος». Λες και θα κατέβαινε ο Θεός! Σκηνικό γροθιά στο στομάχι, τρανταχτό παράδειγμα καταπάτησης της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Όπως και το πρόσφατο περιστατικό που έγινε ευρέως γνωστό αφού τραβήχτηκε βίντεο -και πάλι σε Τμήμα Πρώτων Βοηθειών- με γιατρό να χλευάζει σύζυγο ηλικιωμένου ασθενή επειδή του είπε πως ο άντρας της έπαθε κόλπο. «Κόλπο έχουν οι γυναίκες» η απάντηση…


Αυτά τα περιστατικά εξοργίζουν. Ο πατέρας μου, ο δικός σου πατέρας και η μάνα, βιοπαλαιστές που συνεισέφεραν μια ζωή για να λειτουργεί αυτό το κράτος, δεν πρέπει να θεωρούνται ξοφλημένη υπόθεση από κανέναν γιατρό. Από όπου και αν αμείβεται. Σε όποιον και αν λογοδοτεί, αν και εφόσον. Ο δικός μου πατέρας, η δική σου μάνα, ο ηλικιωμένος γείτονας, ο άκληρος και άμοιρος δεν επιτρέπεται να τρομοκρατείται με το που περνά το κατώφλι ενός νοσοκομείου. Ούτε είναι κουρέλι να το πετά κάποιος που έδωσε όρκο στον Ιπποκράτη. Ή που θέλει να ονομάζεται νοσηλευτής. Ο ασθενής έχει δικαίωμα για μια κουβέρτα την ώρα που βγαίνει από το χειρουργείο. Όχι να φωνάζει σε έναν ψυχρό θάλαμο και να μην του δίνει κανείς σημασία.


Είναι κοροϊδία να μιλάμε για Γενικό Σχέδιο Υγείας αν δεν μιλάμε για το σχέδιο που πρώτα και κύρια θα διασφαλίζει την αξιοπρέπεια του ασθενή. Διότι ο ασθενής είτε θα ζήσει, είτε θα πεθάνει. Το θέμα είναι πώς. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο στόχος. Να απαλειφθεί επιτέλους αυτή η ντροπή της κοινωνίας. Όπως και σε κάθε τι σάπιο σε αυτόν τον τόπο έτσι και στον τομέα της υγείας αν δεν αλλάξουν νοοτροπίες όσα ωφελήματα και να εξασφαλίσουν κάποιοι το ίδιο άξεστοι θα παραμείνουν. Και οι ασθενείς, και δη οι ηλικιωμένοι, θα συνεχίσουν να τρομοκρατούνται. Επαγγέλματα που έρχονται σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο δεν θα έπρεπε να ασκούνται από πρόσωπα χωρίς ενσυναίσθηση. Το ίδιο ισχύει και για τους δασκάλους και τους κοινωνικούς λειτουργούς για παράδειγμα.


Υ.Γ.: Έχω χάσει τον πατέρα μου. Ευγνωμονώ ωστόσο μέχρι σήμερα εκείνο τον ειδικευόμενο γιατρό στις Πρώτες Βοήθειες που με πήρε στο πλάι και με συμβούλευσε. «Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν. Πλέον χρειάζεται μόνο την αγάπη σου για να φύγει». Την ίδια ώρα εύχομαι να μην τύχει ποτέ σε εκείνη τη νοσοκόμα να βγει από χειρουργείο και να μην έχει κάποιον να τη σκεπάσει όπως τον ασθενή που προαναφέρθηκε, επειδή έτσι, βαριόταν ή την είχαν κουράσει άλλοι ασθενείς!


Επιστροφή
στην αρχή