Ατάκες και μισές αλήθειες

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο σπίτι μου δεν έχει ανοίξει η τηλεόραση για παρακολούθηση πολιτικών συζητήσεων ούτε καν για ειδήσεις. Είχα αποφασίσει προ καιρού να ενημερώνομαι για τα κοινά από τις εφημερίδες. Όχι γιατί τα επίπεδα των εφημερίδων είναι υψηλότερα αλλά γιατί με τα έντυπα μέσα έχω τη δυνατότητα της επιλογής. Αν κάποιο κείμενο είναι υπερβολικό ή ανόητο δεν το διαβάζω. Ενώ η τηλεόραση σου «σερβίρει» και σε «ταΐζει» ό,τι θέλει. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις συνεντεύξεις, δηλώσεις και τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του ΔΗΚΟ.

Δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο σπίτι μου δεν έχει ανοίξει η τηλεόραση για παρακολούθηση πολιτικών συζητήσεων ούτε καν για ειδήσεις. Είχα αποφασίσει προ καιρού να ενημερώνομαι για τα κοινά από τις εφημερίδες. Όχι γιατί τα επίπεδα των εφημερίδων είναι υψηλότερα αλλά γιατί με τα έντυπα μέσα έχω τη δυνατότητα της επιλογής. Αν κάποιο κείμενο είναι υπερβολικό ή ανόητο δεν το διαβάζω. Ενώ η τηλεόραση σου «σερβίρει» και σε «ταΐζει» ό,τι θέλει. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις συνεντεύξεις, δηλώσεις και τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του ΔΗΚΟ.

 

Από τα όσα διάβαζα στις εφημερίδες η ρητορική των δύο μονομάχων ήταν προσαρμοσμένη στις προδιαγραφές του τηλεοπτικού λόγου, ο οποίος δεν ευνοεί την έκθεση επεξεργασμένων πολιτικών θέσεων. Αντιθέτως, ευνοεί τους αφορισμούς. Στην Κύπρο από της ίδρυσης των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών η μετατόπιση του κέντρου βάρους της πολιτικής από τους θεσμούς (Κοινοβούλιο, δημοτικά συμβούλια κ.λπ.) στα ΜΜΕ έχει οδηγήσει στην υποκατάσταση του πολιτικού λόγου από τη ρητορική της ατάκας και την πολιτική διαφήμιση. Όπως και παλαιότερα έγραψα, στην Κύπρο ο πολιτικός λόγος εκφυλίζεται σε εύληπτα μηνύματα, που δεν διαφέρουν και πολύ από τα αντίστοιχα για τα απορρυπαντικά. Στην κυπριακή τηλεοπτική δημοκρατία τα πολιτικά ζητήματα εκπίπτουν σε φτηνή εντυπωσιοθηρία, η οποία λειτουργεί σαν ναρκωτικό, που εθίζει την κοινή γνώμη στην παραπολιτική.

 

Τα δε λεγόμενα ψυχαγωγικά προγράμματα, ιδίως αυτά από τη Λατινική Αμερική, εθίζουν στον νεοπλουτισμό, στην κακογουστιά και στην αδιαντροπιά. Δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής στη διαπίστωση ότι τα ιδιωτικά κανάλια έχουν σε μεγάλο βαθμό διαβρώσει την ψυχή της κυπριακής κοινωνίας και ως εκ τούτου συνέβαλαν αποφασιστικά στο να φτάσει η Κύπρος στο χείλος του γκρεμού. Επανερχόμενος στις εκλογές στο ΔΗΚΟ είμαι της άποψης ότι ο Μάριος Καρογιάν έχασε τις εκλογές απλούστατα γιατί υστέρησε του Νικόλα Παπαδοπούλου στη ρητορική της ατάκας και στην πολιτική διαφήμιση. Προσπάθησε να στείλει το μήνυμα ότι είναι ο πολιτικός της ευθύνης σε αντίθεση με τον Νικόλα Παπαδόπουλο που επεδόθη, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, σε μια σειρά από επιτυχείς πολιτικούς χαμαιλεοντισμούς. Έφθασε μέχρι το σημείο να δηλώσει πως ήταν διαχρονικά ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών!

 

Αυτή η δήλωση του νέου ηγέτη του ΔΗΚΟ δείχνει πόσο μίζερα είναι τα επίπεδα της πολιτικής στην Κύπρο. Οι πολιτικοί, χωρίς ίχνος ενδοιασμού, καταφεύγουν στο ψέμα αλλά και σε κάτι που το θεωρώ πιο ανέντιμο, στις μισές αλήθειες. Και να ήταν διαχρονικά εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων ο κ. Παπαδόπουλος όφειλε να κάμει αναφορά και στην άλλη μισή αλήθεια. Και να πει ξεκάθαρα στα μέλη του ΔΗΚΟ, προς τα οποία απευθύνετο, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ιδιωτικοποιήσεις. Όχι μόνο γιατί είναι δεσμευμένη με σαφείς πρόνοιες της δανειακής σύμβασης με την τρόικα αλλά και γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η μοναδική πηγή από την οποία μπορούν να εξευρεθούν πόροι απόλυτα αναγκαίοι για να αποφύγουμε την οικονομική χρεοκοπία. Η προσπάθεια να αλιεύσει ψήφους ένας πολιτικός είναι απόλυτα κατανοητή.

 

Όλα, βέβαια, έχουν ένα όριο, το οποίο όμως στον τόπο μας καταλύεται καθημερινά, κατά τρόπο μάλιστα απροκάλυπτο, χωρίς δυστυχώς να προκαλεί αξιόλογες αντιδράσεις στο επίπεδο της κοινωνίας. Αυτή η έλλειψη αντιδράσεων επιτρέπει στους πολιτικούς να συνεχίζουν να πολιτεύονται με τον ίδιο ολέθριο τρόπο που μας οδήγησε στο να γίνουμε προτεκτοράτο της τρόικας. Αυτός ο ωχαδερφισμός επιτρέπει στους πολιτικούς να συντηρούν το χρεοκοπημένο μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης που εξέθρεψε και επιβράβευσε τον πολιτικάντικο σαντιμπαγκισμό, την κάθε είδους αυθαιρεσία, την αποθέωση του νεοπλουτιστικού λάιφ στάιλ και οδήγησε στην υποκατάσταση της πολιτικής από τα επικοινωνιακά κόλπα.

 

Χρήστος Πουργουρίδης

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή