Ασφάλεια στα σχολεία; Κανένα πρόβλημα

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Οι εκπαιδευτικοί και αυτοί τα ξέρουν όλα ή σιωπούν, πράμα που είναι το ίδιο. Το υπουργείο είναι ένας κουρασμένος πυροσβέστης.

Είναι ασφαλή τα κυπριακά σχολεία; Αυτό είναι το ερώτημα της βδομάδας που μας πέρασε και μάλλον και αυτής που θα μπει. Η σύσκεψη έδειξε πως ναι, τα σχολεία είναι ασφαλή και όπου διαπιστωθεί κομμένο ττέλιν ή χαμηλό κάγκελο, το πρώτο θα το φτιάξουν και το δεύτερο θα το ψηλώσουν. Συμφώνησαν τα μεγάλα μυαλά της παιδείας του τόπου λοιπόν και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Πραγματικά είναι να τρελαίνεται κανείς. Όσο όμως κάνουμε κύκλους γύρω απ' τη ρουφήχτρα του προβλήματος αυτή πολύ σύντομα πάλι θα μας ρουφήξει. Πού ακούστηκε να μιλούμε για περιφράξεις το 2018; Τα σχολεία δεν είναι φυλακές αγάπη μου. Όσο ενισχύουμε τα κάγκελα και δεν κάθονται όλοι μαζί που είναι η δουλειά τους να βρουν σοβαρές λύσεις, άλλο τόσο θα διογκώνεται το χάος. Κάποιοι δήλωσαν μάλιστα να βγάλουμε τα τζάμια από τις τάξεις και να βάλουμε κάτι τζάμια πλαστικού τύπου που δεν σπάνε. Σπουδαία ιδέα. Επίσης να κατασκευάσουμε ξύστρες που κάνουν τη μύτη του μολυβιού τετράγωνη. Οι κάλαθοι να βιδωθούν σε ειδικό πάσσαλο για να μεν τους σύρνουν οι μαθητές. Τα δέντρα να κοπούν για να μην σκαρφαλώνει πάνω η Μαριγούλλα και να φωνάζει -θάνατος στον μαθηματικό- και από κάτω να το σούζουν άλλοι τριάντα που τρέχουν τα σάλια τους και χασκογελούν. Οι τοίχοι των σχολείων να είναι από χαρτί. Κάθε φορά που γράφουν πάνω βρόμικα συνθήματα οι μαθητές να αντικαθίσταται αμέσως ο τοίχος από τις καθαρίστριες που θα έχουν στις αποθήκες τα χάρτινα πάνελ-τοίχους. Να αφαιρεθούν όλα τα πλακάκια και το κουγκρί και στη θέση τους να μπει άμμος που τον Πρωταρά.

Οι μαθητές θα πρέπει να έχουν κομμένα νύχια σύρριζα για να μην χτέρνει ο ένας τον άλλο. Επίσης να είναι κουρεμένοι γουλί (και τα κορίτσια), για να μην έχουμε το μαλλιοτράβηγμα. Να απαγορευτούν όλα τα παιχνίδια με μπάλα, ακόντιο, δίσκο, σφαίρα. Να καταργηθούν οι τούμπες και το άλμα εις ύψος. Τα τύμπανα των παρελάσεων να παίζονται με τα χέρια και όχι με τα sticks. Οι καρέκλες να αλλάξουν σε πουφ. Τα θρανία να είναι ένα πολύ τεντωμένο ύφασμα χοντρό που να διαλύεται κάθε φορά που ο Κωστάκης ανεβαίνει πάνω να κάνει τον ταρζάν. Να κοπεί το ρεύμα στα κυπριακά σχολεία και κάθε καθηγητής να έχει λουξ με μπαταρίες λιθίου. Να μην γίνονται εκδρομές. Οι εκδρομές να γίνονται μόνο στη φαντασία των μαθητών. Να λες ας πούμε - παιδιά σήμερα θα πάμε στο Κίτι, να κλείνουν όλοι μαζί τα μάτια και να φαντάζονται τη θάλασσα. Τα ήδη υπάρχοντα υλικά που θα αντικατασταθούν μπορούν εύκολα να ξαναχρησιμοποιηθούν για να χτίσουμε μια νέα κανονική φυλακή, κάπου στο Μάμμαρι ας πούμε. Με αυτές και άλλες πρωτότυπες ιδέες θα λύσουμε το πρόβλημα ασφάλειας στα σχολεία μια και καλή. Όσοι μιλούν για αππωμένους γονείς που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα και θέλουν να ελέγχουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα να σιωπήσουν. Έχει δίκιο η γιαγιά της οχτάχρονης Σοφίας (που έχει το συνήθειο να χοροπηδά στα αυτοκίνητα των δασκάλων της κάθε φορά που σχολάνει) να διαμαρτύρεται και να καταγγέλλει στο υπουργείο τις δασκάλες που δεν το ανέχονται. Η απάντηση της ήταν… -εμείς αφήνουμε το μωρό μας να κάμνει ό,τι θέλει για να μεγαλώνει ελεύθερη χωρίς ψυχικά τραύματα. Ο δάσκαλος που κάνει παρατήρηση στον δωδεκάχρονο Μιχάλη που φτύνει κάθε ένα λεπτό στην αυλή, στην πραγματικότητα κακοποιεί την ψυχολογία του. Αν οι οργανωμένοι γονείς δεν καταγγείλουν τον δάσκαλο που κάνει παρατήρηση ως προβληματικό, τότε δεν έκαναν τίποτα. Κάποιος είπε πως το να είσαι οργανωμένος σημαίνει να κουβαλάς και ωραίες πρωτότυπες ιδέες που θα βοηθούν το σύνολο. Να χαρακτηρίζεσαι από μια κάποια σοφία ρε παιδί μου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ναι, οι γονείς είναι σοφοί. Τα ξέρουν όλα. Και είναι βασικά εναντίον των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί και αυτοί τα ξέρουν όλα ή σιωπούν, πράμα που είναι το ίδιο. Το υπουργείο είναι ένας κουρασμένος πυροσβέστης. Δεν θα παραδεχτεί ποτέ το πρόβλημα. Τελικά έχουν δίκιο. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι όλο μέσα στην αρρωστημένη μας φαντασία. Και βασικά αναρωτιέται η γιαγιά που την Κλήρου… - Γιε μου, τελικά τι τα θέλουμε τα σχολεία;


Επιστροφή
στην αρχή