Αρκετά πάθαμε από τους ακραίους και τις ανοησίες τους

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Κλείσιμο οδοφραγμάτων; Είναι ανέφικτο. Αλλά ας αρχίσουμε από το βασικό: το ότι η επικίνδυνη βλακεία των όποιων ακραίων δεν πρέπει να μένει αναπάντητη.

Φορολόγηση της ανοησίας; Θα ήταν κι αυτό μια λύση. Της επικίνδυνης τουλάχιστον.

Αν μη τι άλλο, το κράτος θα έβγαζε καλά λεφτά. Και όλοι εκείνοι τους οποίους περιγράφει τόσο ωραία η κλασική πια ρήση του Ουμπέρτο Έκο για την εποχή των social media, αν μη τι άλλο, θα το σκέφτονταν διπλά.

«Ομάδα πολιτών» ζητεί, λέει, ως… μέτρο αντίδρασης στα όσα πειρατικά κάνει η Άγκυρα στην ΑΟΖ μας, το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Για την ακρίβεια, μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι πάντα ζητούσαν το κλείσιμο ακόμα και με τον κίνδυνο να μας οδηγήσει στην οριστική διχοτόμηση.

Ή ίσως και επειδή θα το κάνει.

Χαμένοι στις εμμονές και τα ελλείμματά τους, αμολούσαν από τότε που άνοιξαν τα ίδια που αμολούν και τώρα, μη θέλοντας ή μην μπορώντας να δουν τη μεγάλη εικόνα αλλά και την τρύπα στο νερό η οποία θα προκληθεί από τη συγκεκριμένη φαντασίωσή τους να ξυπνήσουν μια μέρα και να μην βλέπουν πλέον Τουρκοκύπριους στη δική μας πλευρά.

Διότι περί αυτού πρόκειται. Αυτός είναι ο πόνος τους και ο καημός τους. Και είναι τόσο μεγάλος που λησμονούν ότι όταν κλείσουν τα οδοφράγματα –αυτά που θεωρητικά μπορούν να κλείσουν διότι η Πύλα και τα Στροβίλια δεν βρίσκονται σε έδαφος που ελέγχεται από τη Δημοκρατία– οι Τ/Κ θα περνούν και πάλι, όπως περνούσαν χρόνια πριν ανοίξουν, μετά που υποχρεώθηκε να τους το επιτρέψει ο Ντενκτάς.

Εκτός φυσικά και εάν εισηγούνται ένα κράτος μέλος της ΕΕ να απαγορεύει τη διακίνηση των πολιτών του. Και αυτό το κράτος να είμαστε εμείς.

Αυτοί που δεν θα περνούν, από όσα θεωρητικά μπορούν να κλείσουν, είναι οι Ελληνοκύπριοι. Άλλος καημός τους κι αυτός, μόνο που σε δημοκρατικές χώρες οι ελευθερίες δεν καθορίζονται και δεν περιορίζονται από τα ελλείμματα στο κεφάλι κανενός. Ευτυχώς.

Κατ’ αρχάς, τα πρακτικά: τα οδοφράγματα ΔΕΝ μπορούν να κλείσουν απλά με δική μας απόφαση. Άνοιξαν και λειτουργούν με Ευρωπαϊκό Κανονισμό και για να αλλάξει αυτό απαιτείται η απόφαση του εξ Υπουργών Συμβουλίου της ΕΕ.

Έχει βγάλει η γλώσσα μας μαλλιά να το εξηγούμε τόσα χρόνια. Δεν το καταλαβαίνουν; Εάν ναι, τότε μάλλον το κεφάλαιο «αντίληψη» είναι σοβαρότερο από ό,τι φανταστήκαμε.

Δεύτερον, πώς θα μοιάζει η επόμενη μέρα εάν η Λευκωσία ζητήσει κάτι τέτοιο από την ΕΕ; Οι εταίροι μας είναι ξεκάθαροι πως και δική μας ευθύνη είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε –ειδικά μετά από τη στήριξη που μας δόθηκε για το θέμα της ΑΟΖ με μια απόφαση απείρως καλύτερη από ό,τι φανταζόμασταν– για να μην οξυνθεί το κλίμα επί του εδάφους και να διατηρηθούν γέφυρες επικοινωνίας.

Ποιος θα επιδείξει κατανόηση σε ένα τέτοιο αίτημα, σε μια τέτοια κίνηση η οποία δεν επηρεάζει (όσο κι αν δεν το χωράει το μυαλό των συγκεκριμένων) την Τουρκία και τον Ερντογάν αλλά την επαφή με την άλλη κοινότητα για τη διασάλευση της οποίας θα κατηγορηθούμε αμέσως εμείς;

Και πώς θα μπορέσουμε να σταματήσουμε αλήθεια την προώθηση πραγμάτων όπως το απευθείας εμπόριο και άλλες κινήσεις αναβάθμισης τις οποίες μόλις που καταφέραμε να βγάλουμε από την Έκθεση Προόδου επικαλούμενοι τον διάλογο για το Κυπριακό πέρσι, όταν μόνοι μας θα έχουμε ζητήσει να κλείσουν οι δίοδοι και όταν μάλιστα οι εξαγωγές προϊόντων των Τ/Κ δεν προωθούνται, ούτε καν στις ελεύθερες περιοχές;

Υπάρχουν –σοβαροί εννοώ– άνθρωποι ανάμεσά μας οι οποίοι θεωρούν ότι η Άγκυρα θα πληγεί από μια τέτοια κίνηση και ο Ερντογάν θα… μαλακώσει αντί να βρει την ευκαιρία που ζητά για να μας εκθέσει διεθνώς ως αυτούς που επιβάλλουν εμπάργκο στους Τ/Κ και αντιμάχονται τη λύση; Και, εάν υπάρχουν, δεν τους παρακολουθεί κανείς;

Και γιατί να μαλακώσει; Επειδή οι Τ/Κ ξοδεύουν πέραν των διπλασίων από εμάς στις ελεύθερες περιοχές με βάση πάντα τα δικά μας επίσημα στοιχεία;

Και τις απώλειες στη δική μας αγορά ποιος θα τις αποζημιώσει; Πόσο ακόμα θα συνεχίζουμε να βγάζουμε τα μάτια μας με τα χέρια μας για να ικανοποιείται ο κάθε ακραίος και γραφικός ανάμεσά μας; Τίποτα δεν μάθαμε;

Και οι εγκλωβισμένοι; Τι θα γίνει μ’ αυτούς; Τι θα γίνει με τα σχολεία και τη διαβίωσή τους όταν θα είναι οι πρώτοι που θα πληγούν από τα αντίμετρα της Άγκυρας;

Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι;

Τα πράγματα είναι απλά. Τα οδοφράγματα δεν μπορούν αλλά και ούτε, εάν μπορούσαν, θα έπρεπε να κλείσουν διότι οι μόνοι που θα πληγούμε από αυτήν την ανοησία είμαστε εμείς.

Αλλά και γιατί η διακίνηση όσων θέλουν να επισκέπτονται τα κατεχόμενα, είτε καταγόμαστε από εκεί, είτε όχι, είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ μας το οποίο δεν περιορίζεται και δεν θα αφήσουμε ποτέ, μα ποτέ να περιοριστεί από τον κάθε γραφικό και τον κάθε ελλειμματικό.

Το ίδιο και η θέλησή μας να μην κάψουμε τις γέφυρες με την άλλη κοινότητα και τους φίλους μας σ’ αυτήν, όσο κι αν κάποιοι βγάζουν, και καλά κάνουν, σπυράκια στην ιδέα της όποιας επικοινωνίας μαζί τους.

Εάν ονειρεύονται τη διχοτόμηση, είναι θέμα δικό τους. Αλλά να ξέρουν πως θα μας βρίσκουν συνεχώς απέναντί τους, όπως μας βρίσκουν όλοι οι ρατσιστές και οι ακραίοι και τα διαχρονικά και ανομολόγητα οράματά τους, τα οποία μασκαρεύτηκαν εσχάτως με το θέμα της… ΑΟΖ.

Με τρόπο μάλιστα που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για όλους μας. Καμία ανοχή δεν θα επιδειχθεί στα ελλείμματα, είτε τα δικά τους είτε άλλων και σε συνταγές που θα μας οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες. Αρκετό κακό προκάλεσαν τα μυαλά τους και οι ιδέες τους στο παρελθόν.

Κάποιοι από εμάς, να είναι σίγουροι, θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να μην τους επιτραπεί να παίξουν ξανά με τις τύχες όλων. Και δυστυχώς για αυτούς, ο κόσμος που δεν θα το ανεχθεί, είτε πάει απέναντι είτε όχι –διότι δεν είναι αυτό το κριτήριο– είναι πολύς. Πάρα πολύς.

Το κριτήριο είναι η λογική. Και η ανακοπή των ανεύθυνων και των αφρόνων.

Αρκετά πάθαμε. Ώς εδώ.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 18.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 18.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή