Απολαμβάνοντας το να μην γνωρίζει κανείς σύνορα

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Αν δεν υπάρχει ζωή χωρίς τέλος, μήπως υπάρχει ελευθερία χωρίς τέλος; Τι γράφει στην ταφόπετρα του Νίκου Καζαντζάκη στην Κρήτη;

Όσο αγαπώ τα πουλιά που δεν γνωρίζουν σύνορα, άλλο τόσο αγαπώ τους γιατρούς χωρίς σύνορα και τους δημοσιογράφους χωρίς σύνορα. Αυτό είπα σε έναν αδειούχο Ρώσο αξιωματικό με τον οποίο συζητούσαμε πίνοντας κρασί ένα χιονισμένο χειμωνιάτικο βράδυ στο τρένο που εκτελούσε το δρομολόγιο Κωνσταντινούπολη-Σόφια-Βουκουρέστι-Μόσχα. «Εγώ δεν αναγνωρίζω σύνορα», είπε, «ειδικά άμα απολυθώ, θα ζήσω όπως γουστάρω σε αυτό τον κόσμο». Πρέπει να ρωτήσω και τον ποιητή πάνω στο φέρετρο του οποίου έριχναν ζάρια και είχε πάψει να ελπίζει στις διευθύνσεις που είχε στην τσέπη. Ποια σύνορα να γκρεμίσουμε; Αν δεν υπάρχει ζωή χωρίς τέλος, μήπως υπάρχει ελευθερία χωρίς τέλος; Τι γράφει στην ταφόπετρα του Νίκου Καζαντζάκη στην Κρήτη;

«Δεν ελπίζω τίποτα,
Δεν φοβάμαι τίποτα,
Είμαι ελεύθερος…»

Ακούω με μεγάλη προσοχή αυτά που διηγείται ένας γιατρός χωρίς σύνορα που ήρθε από το πεδίο του πολέμου. «Λένε πως δεν χτυπούν αμάχους. Όλα είναι ψέματα. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια», λέει. Μου περιγράφει το πώς φυγάδευσε τραυματισμένα παιδιά από εκείνους τους τρομερούς βομβαρδισμούς. Τον όλμο που πέρασε ξυστά από την κοιλιά του. Το σακάκι του που κάηκε. «Θα ξαναπάς πάλι εκεί;» τον ρωτώ. «Θα πάω». «Τι θα κάνεις;». «Θα μαζέψουμε τους νεκρούς από τα κτήρια που γκρεμίστηκαν από τις βόμβες και τους τραυματίες».
Αν το χώνεψε αυτό μια κοινωνία που ζει σε ένα νησί με μπόλικες σημαίες και σύνορα, εγώ τι να κάνω. Δεν υπάρχουν κόμματα που δεν γνωρίζουν σύνορα. Οργανώσεις που δεν γνωρίζουν σύνορα. Δεν υπάρχουν! Κανένα άλλο ζωντανό που δεν γνωρίζει σύνορα δεν υπάρχει εκτός από τα πουλιά, τα σκυλιά, τις γάτες, τα φίδια, τις πεταλούδες, τις μύγες, τα πρόβατα, τα γαϊδούρια και τα μυρμήγκια! Μετά από 44 χρόνια ακόμα σκεφτόμαστε να ανοίξουμε πόρτες, όχι πόλεις. Εγώ σκίζομαι λέγοντας να ανοίξει το Βαρώσι. Εκείνοι ακόμα λένε για τις πόρτες στη Δερύνεια και στο Απλίκι. Ξαφνικά έρχεται ξανά καλοκαίρι. Οι καταδικασμένοι σε σύνορα πηγαινοέρχονται από τις πόρτες δείχνοντας την ταυτότητά τους στην αστυνομία. Οι δημοσιογράφοι γράφουν άρθρα εντός των ορίων που χαράχθηκαν γι’ αυτούς. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων κάνουν δηλώσεις που δεν ξεπερνούν τα όρια. Οι διαδηλωτές διαδηλώνουν μένοντας προσηλωμένοι στα όρια.

Ακόμα δεν τον είχα γνωρίσει στο τρένο της γραμμής Κωνσταντινούπολη-Σόφια-Βουκουρέστι-Μόσχα καθώς έβλεπα αφηρημένος τη θέα από το στενό παράθυρο μια χιονισμένη νύκτα. Θα καταλάβαινα ότι είναι η δίδυμη ψυχή μου μόνο όταν θα τον γνώριζα μετά από χρόνια. Αγαπούσε όποιον ποιητή αγαπούσα. Αγαπούσα όποια τραγούδια αγαπούσε. Λυπόταν για ό,τι λυπόμουν. Τα λουλούδια στην τενεκεδένια του γλάστρα ήταν αυτά που και εγώ αγαπούσα. Ό,τι έκανε εμένα δυστυχισμένο, τον έκανε και αυτόν δυστυχισμένο. Αδελφές ψυχές που αγαπούσαν να βρέχονται όταν ψιχάλιζε, ήξεραν ότι μας ταιριάζει περισσότερο η θλίψη και στράγγιξαν από έναν έρωτα που δεν γνωρίζει σύνορα. Εκείνος ανακάλυψε ότι κάθε έρωτας μοιάζει με το μέρος στο οποίο γεννήθηκε. Γι’ αυτό αγαπούσε πάντοτε τα βουνά και όχι τις πόλεις. Τα βουνά, τα βουνά. Πώς θα ζούσε κανείς σε αυτό το νησί αν δεν υπήρχαν και αυτά. Αν δεν έχανε τη φωνή της τα βράδια η πόλη. Αν δεν μας καλούσαν τα άνθη της μυγδαλιάς. Αν δεν υπήρχαν οι πεδιάδες στις οποίες ακόμα δεν μπορέσαμε να πάμε, αλλά ονειρευόμαστε να πάμε. Αν οι μέρες που πέρασαν με χίλιες δυο προδοσίες δεν γέμιζαν την ψυχή μας με οργή και ελπίδα. Πώς θα ζούσε κανείς.

Αν θα έχουμε μια πατρίδα, αυτή πρέπει να είναι πατρίδα που δεν γνωρίζει σύνορα. Και αν θα γράφουμε άρθρα σε μιαν εφημερίδα, αυτή η εφημερίδα δεν πρέπει να γνωρίζει σύνορα. Δεν πρέπει να φύγουμε από αυτό τον κόσμο χωρίς να απολαύσουμε το σπάσιμο των ταμπού. Αυτό είναι κάτι που μάθαμε από εκείνους που κάηκαν στη φωτιά, που απαγχονίστηκαν, που χτυπήθηκαν και που τιμωρήθηκαν με ισόβια μοναξιά. Αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει στη γυναίκα τις παιδικές φωτογραφίες της οποίας αγαπώ πολύ. Τα σκασμένα ρόδια είναι τα πιο ώριμα φρούτα του έρωτα. Η γεύση τους είναι όπως η Κύπρος. Μυρίζουν πικρό λεμόνι. Δεν χρειάζονται ειδικές μέρες για να προσφέρουν την αγάπη τους. Οι γιορτές τους είναι δικές τους γιορτές και όχι εκείνες που υπάρχουν στα ημερολόγια. Πιστεύουν στην ελπίδα που γεννιέται από την απελπισία και όχι στην απελπισία που γεννιέται από την ελπίδα. Δεν ψάχνουν την τύχη τους στο φλιτζάνι. Και αυτήν μόνοι τους τη χαράσσουν. Δεν υπάρχει θέση για κανένα σύνορο στη ζωή τους. Αν τώρα είναι λίγο θλιμμένοι, λίγο μελαγχολικοί, αυτό οφείλεται σε τούτα τα σύνορα τα οποία ονειρεύτηκαν να παραβιάσουν, αλλά ακόμα δεν τα κατάφεραν.

Αν υπάρχει κάποιος ένοχος σε αυτή τη χωρίς νόημα και παράλογη ζωή που ζούμε, εμείς είμαστε αυτός πρώτα απ’ όλα. Διότι ακόμα δεν μπορέσαμε να βγούμε από τη θάλασσα του φόβου στην οποία μπήκαμε. Δεν μας έκανε ανθρώπους η εποχή των λουλουδιών, ούτε και η εποχή του πεπονιού και του καρπουζιού. Ο ήλιος ανατέλλει και δύει. Νυχτώνει και ξημερώνει. Περνούμε από τις τρεις πόρτες αυτής της πόλης. Με την ψυχή μας γεμάτη σύνορα και νεύρα. Αδιάφορα…

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ο Καντάφι, η εισβολή και η «κάσια» (για τη λευτεριά)

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 11:15 (τελευταία ενημέρωση 11:15)

ΑΠΟΨΗ

Είμαστε Κοινωνία Ζωoφίλων; (Του Χριστόδουλου Μαυρουδή)

Πολίτης News, 19.06.2018

ΑΠΟΨΗ

Βόρεια Μακεδονία vs (νότιος) #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19.06.2018

Επιστροφή
στην αρχή