Αποχαιρέτα την, λοιπόν... ( Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Πάει, λοιπόν, η Αλεξάνδρεια. Μια στιγμή μόνο σου φάνηκε πως είδες τα φώτα της κι ύστερα χάθηκες ξανά στις λεωφόρους που ήξερες.

Μην την ψάχνεις πια την Αλεξάνδρεια. Ένα όνειρο ήταν που πέρασε. Ένα όνειρο που θα θυμίζει πως τίποτα δεν γίνεται αν δεν το θελήσεις αρκετά, αν δεν παλέψεις για να το κατακτήσεις, αν δεν αλλάξεις ο ίδιος μέσα και έξω σου. Ζήσε τώρα με αυτά που έμαθες, με αυτά που σου δίνουν τη δυνατότητα να φορτώνεις με σιγουριά σε άλλους την ευθύνη και να έχεις χιλιάδες απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Μόνο να ξέρεις, όσα κι αν πεις, όσα κι αν γράψεις, όσα κι αν εξηγήσεις, αυτό που θα σε συνοδεύει πάντα θα είναι η αποτυχία της ελάχιστης έστω διαφοροποίησης των δεδομένων μέσα στα οποία βρέθηκες. Είναι η διατήρηση μιας στασιμότητας που ποτέ δεν είναι στάσιμη, που πάντα θα κακοφορμίζει σαν ανοικτή πληγή που δεν είχε την κατάλληλη φροντίδα.

Δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας η ζωή. Ούτε και κανένα ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου μανιωδώς πασκίζεις να εξοντώσεις τον αντίπαλό σου. Είναι μια συνεχής και επίπονη διεργασία μέσα στην οποία κάλλιο να παλεύει κανείς με τον εαυτό του παρά με τους άλλους. Αν δεν αλλάξεις εσύ, τίποτα δεν θ’ αλλάξει γύρω σου. Τίποτα απολύτως! Γιατί, ακόμα και ν’ αλλάξει, δεν θα το δεις, δεν θα το αντιληφθείς, δεν θα το αρπάξεις. Σαν δεν κτίσεις μέσα σου τον κόσμο που ονειρεύεσαι, ένα όνειρο θα μείνει.

Πάει, λοιπόν, η Αλεξάνδρεια. Μια στιγμή μόνο σου φάνηκε πως είδες τα φώτα της κι ύστερα χάθηκες ξανά στις λεωφόρους που ήξερες. Δεν είδες εκείνο το μικρό δρομάκι που οδηγούσε στην καρδιά της. Έτσι κι αλλιώς, δεν είχες μάθει να κοιτάς αριστερά και δεξιά. Ήθελε κόπο αυτό και προσοχή. Μεγάλη προσοχή που δεν την είχες. Το ενδιαφέρον και τη δύναμή σου τα διοχέτευσες στο σήμερα. Κι ούτε που σκέφθηκες την ευθύνη σου σε αυτούς που ακολουθούν. Ένα ανθρωπάκι ήσουν κι εσύ που συμπεριφέρθηκες εγωιστικά.

Άντε, να τα μαζεύουμε σιγά σιγά. Αποτύχαμε. Μόνο που, ξέρεις, η Αλεξάνδρεια θα είναι πάντα εκεί. Δεν μετακινείται. Εμείς είμαστε αυτοί που απομακρυνόμαστε.

Όσο πιο μακριά, τόσο πιο χλομή, τόσο πιο άπιαστη. Ποιος ξέρει, μπορεί να έρθουν ύστερα άνθρωποι με πιο καθαρή ματιά, με πιο αγνές προθέσεις να την ανακαλύψουν ξανά. Φτάνει να μην έχει χαλάσει. Να διατηρεί ακόμα τα χρώματα και τις μυρουδιές της. Γιατί, τι ήταν τελικά η Αλεξάνδρεια; Μια γειτονιά ήταν. Μια παρέα άλλων ανθρώπων που έμαθαν από τα λάθη τους κι έγιναν καλύτεροι. Ένας παράδεισος που χάσαμε κυνηγώντας άλλους. Ανύπαρκτους και φανταστικούς. Γιατί, τόσο πολύ πιστέψαμε στο ψέμα τους…

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τ’ αστέρια, οι μάππες και τα χτηνά

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Μόνο του Μακαρίου βρέθηκε το σεξουαλικό αδύνατο σημείο;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση: Η πραγματικότητα πίσω από το επίμαχο θέμα

Πολίτης News, 18.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή