Από τον Άρπαλο στον «Άρπαγο»...

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Μια απλή σκέψη και σύνδεση του χθες με το σήμερα με αφορμή τις συντονισμένες διαχρονικές ληστρικές επιδρομές στα δημόσια ταμεία...

Όταν η τράπεζα έγεμε, οι εκλεκτοί κάθονταν αναπαυτικά, συνδαιτυμόνες στο συμπόσιο της μεγάλης τρυφής. Άναβαν τα ακριβά πούρα τους, χάιδευαν τις κοιλιές τους κι έκαναν το μοίρασμα, πάντα αγκαλιασμένοι, ακολουθώντας έναν άγραφο κώδικα σιωπής. Ο μόσχος πολύς αλλά για λίγους... Η συνείδησή τους ησύχαζε με το «μηδείς φοβείσθω θεόν ή άνθρωπον». Τα ποτήρια υψώνονταν για υγεία και δύναμη.

Κυρίως δύναμη. Αυτό αντιλαμβάνεται κανείς ρίχνοντας μια ματιά στο ποικιλόμορφο μενού του συμποσίου. Χρήμα, εξουσία, υψηλά αξιώματα, παντός είδους διαπλοκή, προσωπικές ατζέντες, φαρισαϊκές συναλλαγές, λεηλασία του δημόσιου πλούτου κι άλλα τόσα που δεν  ικανοποιούν τον ακόρεστο, σχεδόν εωσφορικό εγωισμό του κάθε ομοτράπεζου. Ασύστολη κατάχρηση, και οι σιαγόνες πατάνε γκάζι... Μια «συνήθεια» που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα μεταξύ των πολιτών και των φυλασσόντων την πολιτεία, τους θεσμούς και τα ταμεία. H αρπακτική δραστηριότητα ίδια χθες, σήμερα και όπως όλα δείχνουν και αύριο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και αναπλάθεται...
Με αφορμή λοιπόν μια ακόμα αρπακτική δραστηριότητα που έφτασε σχεδόν στην επιφάνεια αυτές τις μέρες, ας θυμηθούμε έναν «κολλητό» του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Άρπαλο τον Ελιμιώτη, παιδικό φίλο και έμπιστο του στρατηλάτη. Βέβαια, ο Άρπαλος δεν έμεινε στην ιστορία για τα ηρωικά του κατορθώματα αλλά για τη συμμετοχή του σ’ ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Κάλλιστα θα μπορούσε να είχε θέση και στο προαναφερθέν συμπόσιο.

Ποια ήταν η ιστορία του; 
Εξαιτίας ενός σωματικού προβλήματος δεν πήρε κάποιο στρατιωτικό αξίωμα αλλά διορίστηκε από τον Μ. Αλέξανδρο θυσαυροφύλακάς του. 
Ωστόσο, λίγο πριν απ' τη μάχη της Ισσού (333 π.Χ.), άρπαξε τον θησαυρό τον οποίο φύλαγε και πήγε στα Μέγαρα. Ο Αλέξανδρος όταν έμαθε για την κλοπή συγχώρεσε τον φίλο του και τον διόρισε ξανά στο ίδιο πόστο.

Έτσι ο Άρπαλος είχε στη διάθεσή του όλο τον πλούτο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ο πειρασμός μεγάλος κι οι αντιστάσεις του ανύπαρκτες.
Ενόσω ο Μ. Αλέξανδρος πολεμούσε στην Ινδία, ο Άρπαλος απολάμβανε ακολασίες και καταχρήσεις, χωρίς όρια. Είχε φθάσει στο σημείο ν’ απαιτεί από τον λαό να τιμά την εταίρα του, ονόματι Γλυκέρα, ως βασίλισσα.

Όταν όμως ο Αλέξανδρος γύρισε νικητής και πληροφορήθηκε τα γεγονότα αποφάσισε να εκτελέσει όλους τους καταχραστές, βιαστές και επίορκους στρατηγούς.

Τότε ο Άρπαλος φοβούμενος την οργή του φίλου του, άρπαξε 5.000 τάλαντα και πήγε στα παράλια της Μ. Ασίας. Αγόρασε μισθοφορικό στρατό 6.000 ανδρών, 30 πλοία και κατέπλευσε στο Σαρωνικό κόλπο. Βέβαια, οι Αθηναίοι δεν τον δέχτηκαν με τιμές, όπως περίμενε αν και ήταν επίτιμος δημώτης για δωρεές που πρόσφερε στην πόλη παλαιότερα. Τότε προσπάθησε με δωροδοκίες να τους πείσει ν’ αντιδράσουν στον Αλέξανδρο. Μέχρι και τον δεινό ρήτορα Δημοσθένη παρέσυρε στα σχέδιά του κι έγινε η αιτία της εξορίας και του θανάτου του. Με τα κλεμμένα χρήματα προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο στην ήδη διχασμένη Αθήνα, γνωστό ως «Αρπάλεια χρήματα». Έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο στρατηγός Φιλοκλής επέτρεψε την είσοδό του, ως ικέτη. Τότε ο Άρπαλος προσφέρθηκε να τους δώσει μέρος του θησαυρού και τους μισθοφόρους του.

Ο Δημοσθένης πρότεινε να τον φυλακίσουν και να καταθέσουν τα χρήματα στο ταμείο των θεωρικών μέχρι ν’ αποφασίσουν για τα περαιτέρω. Ο ίδιος διορίστηκε επίτροπος, για να παραλάβει τα χρήματα, στον οποίο ο Άρπαλος δήλωσε ότι κατείχε 700 τάλαντα. Αστρονομικό ποσό για την εποχή. Όμως, όταν μετρήθηκαν βρέθηκαν μόνο 350. Οι δίκες για τα «Αρπάλεια χρήματα», απέβησαν ολέθριες για την Αθήνα. Οι επιφανέστεροι Αθηναίοι αλληλοκατηγορούνταν για τα κλεμμένα και το δικαστήριο (Ηλιαία) πρότεινε να ομολογήσουν όσοι τα πήραν, κάτι που δεν έγινε.

Τελικά, ο Δημοσθένης οδηγήθηκε σε δίκη για τα 20 τάλαντα και το χρυσό κύλικα που έλαβε ως δώρο. Αδυνατώντας όμως να πληρώσει το πρόστιμο που του επιβλήθηκε, φυλακίστηκε. Ακολούθως, δραπέτευσε με τη βοήθεια φίλων του και πήγε στην Τροιζήνα και μετά στην Αίγινα από όπου ικέτευε τους Αθηναίους να του επιτρέψουν να γυρίσει. Επιστρέφοντας όμως στην Αθήνα συνέχισε την αντιμακεδονική του δράση. Τον Δημοσθένη διακωμωδεί ο βιογράφος του Πλούταρχος γράφοντας, «...ουχ υπό συνάχης έφραζον, αλλ' αργυράγχης». Ότι δηλαδή το στόμα του δεν το έφραζε το συνάχι αλλά τα αργύρια, όταν αρνήθηκε να μιλήσει στην εκκλησία του Δήμου για τον Άρπαλο.
Η συνέχεια της ιστορίας του Άρπαλου δραματική. Αφού δραπέτευσε, πήγε στην Κρήτη όπου δολοφονήθηκε από κάποιον Θίβρωνα.
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου (323 π.Χ.) ακολούθησε ο Λαμιακός πόλεμος, όπου οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους συνετρίβησαν από τον Αντίπατρο και τον Κρατερό.

Η Αθήνα πλήρωσε πολεμική αποζημίωση, δέχτηκε την εγκατάσταση Μακεδονικής φρουράς στην Ακρόπολη, ενώ καταδικάστηκαν σε θάνατο ο Δημοσθένης, ο Υπερείδης και λοιποί αντιμακεδονίζοντες δημαγωγοί.

Ο Δημοσθένης όμως δραπέτευσε και κατέφυγε στο ναό του Ποσειδώνα στην Καλαυρία, όπου αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί.
Διαβάζοντας κανείς το πιο πάνω ιστορικό γεγονός με ευκολία θα μπορούσε ν’ αντικαταστήσει τα ονόματα που αναφέρονται με ονόματα σημερινών αρχόντων και κατεχόντων αξιωμάτων, ειδικά σε πεδία που υπάρχει έξοδος και είσοδος χρήματος. Η μόνη δυσκολία που θα συναντήσει είναι στην επιλογή των ονομάτων αφού η λίστα των καταχραστών ενημερώνεται καθημερινά.

Ένα ερώτημα γεννιέται: Μήπως ο πολίτης τους έχει συνηθίσει στη ζωή του και απλώς δέχεται την είδηση με την έκφραση: «μα τζαι τούτος;»
Απ’ τον Άρπαλο έχουμε φτάσει στη δυναστεία του «Άρπαγου», των αρπακτικών ακριβέστερα. Από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, ανώτεροι και ανώτατοι άρχοντες ανταγωνίζονται ποιος θα πάρει τον τίτλο του «Μεγάλου Καταχραστή». Πολλοί τα κατάφεραν και τα καταφέρνουν, διατηρώντας συνάμα άσπιλη τη δημόσια εικόνα τους, με τη βοήθεια ακριβών και αργυρώνητων συμβούλων τους. 
Κάποιοι άλλοι όμως δεν είναι τόσο τυχεροί, αφού αδύναμοι συνδετικοί κρίκοι σπάνε αφήνοντάς τους απροστάτευτους.

Συνεπώς, αντιλαμβανόμαστε πως όσοι μένουν πιστοί στο καθήκον τους δεν έχουν καμία πιθανότητα να φτάσουν στις μεγάλες καρέκλες. Κι αν φτάσουν, κατά λάθος, η απομάκρυνσή τους θα είναι θέμα χρόνου, γιατί έχουν την «κακή» συνήθεια να κάνουν τους «έξυπνους» και οι άρπαγες δεν ανέχονται εμπόδια.
 
Τι γίνεται όμως όταν η αρπακτική δραστηριότητα γίνεται συνήθεια και κληροδοτείται σιωπηλά στις επόμενες γενιές; «Γιατί να παιδεύεσαι μια ζωή για κάτι που μπορείς να κάνεις ή να αποκτήσεις μέσα σε λίγες ώρες;». Σ’ αυτό τον άξονα κινείται περίπου η διδακτική της «αρπακτικής επιστήμης» η οποία οδεύει προς πλήρη αυτονόμηση, αν και τελευταίως τα πειστήρια του κυνηγιού των καταχραστών δείχνουν μια θέληση και μια απόφαση να χτιστεί ένα ανάχωμα στις συγκεκριμένες, ληστρικές επιδρομές. Πόσες φορές όμως μέχρι να συγκεντρωθούν έγγραφα και αποδείξεις, το μαρτυρικό υλικό «απάγεται» και ταξιδεύει γι’ άλλες πολιτείες;

Πολλές ήταν οι περιπτώσεις όπου οι καταχραστές χάθηκαν… στους μικρούς και μεγάλους, κίτρινους φακέλους θυμίζοντάς μας το μονόπρακτο του Δημήτρη Ψαθά, «Η τσάντα και το τσαντάκι». Ατελείωτες διαδικασίες. Ξόδεμα χρόνου. Και το αποτέλεσμα; Συγχρόνως οι φύσει και δυνάμει καταχραστές ετοιμάζονται επιμελώς για το επόμενο μεγάλο συμπόσιο με νέα λίστα καλεσμένων…

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή