Απελευθέρωση (Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Θα μαζέψουμε λοιπόν τα κομμάτια μας. Και για πρώτη ίσως φορά θα αναζητήσουμε την ευθύνη και τον ρόλο που μας αναλογεί...

Μπορεί η ελπίδα να είναι καταπιεστική; Μπορεί. Όταν εξαρτάται από παράγοντες πέραν αυτών που μπορείς να ελέγξεις. Όταν μια φορά παίρνεις ανάσα και δέκα την κρατάς μέσα σου μέχρι να αποφασίσουν άλλοι αν μπορείς να εκπνεύσεις, να χαλαρώσεις. Μοιάζει μ’ ένα τεράστιο βάρος στο στήθος όλο αυτό, που προκαλεί δύσπνοια και περίεργες παραμορφώσεις. Άλλοτε γελάς και άλλοτε σφίγγεις όλους τους μύες του προσώπου. Και ανεβοκατεβάζεις τη διάθεση μ’ έναν ρυθμό που ζαλίζει. Αυτό πάθαμε όλοι όσοι ακόμα ελπίζουμε στη λύση του Κυπριακού.
Οι τελευταίες εξελίξεις προκαλούν απογοήτευση. Ακόμα και απόγνωση. Δεν ξέρω όμως, αυτή την κατάσταση προσωπικά την εισπράττω ως απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τις εξαρτήσεις της πολιτικής η οποία απέτυχε μέχρι σήμερα να δώσει πραγματικές διεξόδους. Απελευθέρωση από τη συνενοχή που νιώσαμε στηρίζοντας τον ένα ή τον άλλο που μας υποσχέθηκαν πολλά. Κυρίως απελευθέρωση από μια ανώφελη και παθητική προσμονή που κι εμείς υιοθετήσαμε. Τώρα είμαστε πιο ελεύθεροι από ποτέ. Σε μια ελευθερία ατομική και συλλογική στον βαθμό που θέλουμε να συντηρήσουμε ακόμα την ελπίδα. Μια ελπίδα όμως δική μας, που να στηρίζεται στη βασική αρχή ότι σε αυτόν τον τόπο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και στις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος που δεν συμβιβάστηκαν με τη διχοτόμηση.


Θα μαζέψουμε λοιπόν τα κομμάτια μας. Και για πρώτη ίσως φορά θα αναζητήσουμε την ευθύνη και τον ρόλο που μας αναλογεί. Να γδάρουμε τα σωθικά μας για να βρούμε τους τρόπους και τους δρόμους που οδηγούν στη δική μας Ιθάκη. Αρκετά απείχαμε και αρκετά χαρίσαμε τις ζωές μας σε άλλους. Αρκετά εκτονωθήκαμε σε συγκρουσιακές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ας ψάξουν άλλους χειροκροτητές πια οι πολιτικοί των υποσχέσεων. Ήρθε η ώρα να ανταμώσουμε, να προβληματιστούμε μαζί, να ενώσουμε δυνάμεις, να κτίσουμε τον πολιτισμό της λύσης. Όλοι εμείς, οι απλοί άνθρωποι που ζούμε με αυτή την αγωνία. Διότι, το είπαμε πολλές φορές, κανείς δεν είναι δυνατό να ασχολείται περισσότερο με ένα πρόβλημα που δεν απασχολεί τον άμεσα ενδιαφερόμενο. Τουλάχιστον στο τέλος να μπορούμε να πούμε πως κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να καταργήσουμε τη γραμμή του διαχωρισμού και να ζήσουμε σε μια πατρίδα χωρίς στρατεύματα κατοχής και με τον πληθυσμό της να έχει μετατρέψει σε εμπειρία τα λάθη του παρελθόντος. Και δεν περιοριστήκαμε στον ρόλο του παθητικού «αγωνιστή» πίσω από πληκτρολόγια.
Δεν περιμένουμε λοιπόν τίποτε πια από τους πολιτικούς. Υπάρχουν και πιο απλοί τρόποι να γκρεμίσουμε τα ορατά και αόρατα σύνορα. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας.
Γιατί αν δεν ελευθερωθεί ο άνθρωπος, δεν ελευθερώνεται τίποτα...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή