Απαθείς όμηροι στα χέρια των γραφικών

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Αυτό που με εξέπληξε εμένα είναι το ότι επέλεξε, ειδικά σ’ αυτή την περίοδο την προεκλογική, να πάρει αυτή τη ρεαλιστική θέση αντί να λαϊκίσει.

Θα συμφωνείτε μαζί μου πως έχει πετάξει ουκ ολίγες μέχρι σήμερα, sober και μη. Και πως και οι χειρότερές τους είναι σαφώς «καλύτερες» από τις περιπτώσεις όπου μας έχει δουλέψει ψιλό γαζί, με σημαντικές ή ασήμαντες αφορμές. Σαφώς καλύτερες και σαφέστατα λιγότερες, δυστυχώς.

Όμως, εάν μιλάμε για τη δήλωση Αναστασιάδη για το Μακεδονικό, για την οποία οι ψεκασμένοι –οι οποίοι κατέλαβαν τον δημόσιο διάλογο και έκτοτε μετρούν μεταξύ άλλων και τον πατριωτισμό των πάντων– βγήκαν στ’ άρματα, εάν λοιπόν μιλάμε για αυτήν τη δήλωση Αναστασιάδη, είναι ορθότατη.

Εάν με ρωτάτε, αυτό που με εξέπληξε εμένα είναι το ότι επέλεξε, ειδικά σ’ αυτή την περίοδο την προεκλογική, να πάρει αυτή τη ρεαλιστική θέση αντί να λαϊκίσει και να βάλει πάλι τις φουστανέλες του. Το ότι, δηλαδή, είδαμε ξανά τον δόκτορα Τζέκιλ αντί τον κ. Χάιντ. Και είχαμε καιρό να τον δούμε.

Διότι ωραία είναι τα συνθήματα και οι ιαχές της πλάκας για εκείνους που τα χάφτουν και επιλέγουν να ζουν σε παράλληλα σύμπαντα. Στο πραγματικό σύμπαν όμως η κατάσταση έχει αλλιώς. Και εκεί είναι που ζούμε.

Εκεί όντως το θέμα δεν είναι το όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας την οποία, σημειωτέον, αναγνωρίζουν ως Μακεδονία πλέον (σκέτο) 130 χώρες μέλη του ΟΗΕ οι οποίες και δεν ακολουθούν την αναφορά ΠΓΔΜ ή FYROM. Ανάμεσά τους και τα τέσσερα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Κίνα και Ρωσία).

Συνεπώς, πέρα από τους αλαλαγμούς του κάθε γραφικού και της κάθε γραφικής με τη μεζούρα του «πατριωτισμού» στο χέρι, πατριωτισμός είναι να αντιλαμβάνεται κανείς τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια, καθ’ ον χρόνον ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης ζούσε σε έναν παράλληλο φαντασιακό κόσμο ακολουθώντας διάφορους εγχώριους πολιτικούς απατεώνες έως και φρενοβλαβείς οι οποίοι τροφοδοτούσαν την όλη φαντασίωση.

Και οι οποίοι εσχάτως προτείνουν και κάτι ονόματα απίστευτα, ένα βήμα πριν την απαίτηση να ονομαστεί Μαριγούλα, Πάολα, Λενάκι ή κάτι άλλο.

Η ουσία σαφώς και είναι ο αλυτρωτισμός στον οποίο αναφέρθηκε ο ΠτΔ και κυρίως οι όποιες αναφορές παραπέμπουν σ’ αυτόν στο Σύνταγμα της Μακεδονίας ή ΠΓΔΜ ή Σκοπίων ή όπως θέλει να την ονομάσει ο καθένας. Η ουσία δεν είναι στα ονόματα.

Τούτου λεχθέντος, το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ έχει αναθεωρηθεί πολλές φορές και έχει βελτιωθεί σαφώς σε σχέση με αυτά που διελάμβανε πριν το 2011 ειδικά, αλλά κάποιες αναφορές μπορούν να εκληφθούν ως αλυτρωτισμός.

Ειδικά το άρθρο 49 το οποίο αναφέρει πως η χώρα «ενδιαφέρεται για το καθεστώς και τα δικαιώματα εκείνων των προσώπων που ανήκουν στον μακεδονικό λαό σε γειτονικές χώρες καθώς και για τους εκπατρισμένους Μακεδόνες…», είναι κρίσιμο για την Ελλάδα καθώς, αν και δεν αφορά μόνο εκείνην, η Αθήνα θεωρεί πως είναι το άρμα μέσω του οποίου θα τεθεί θέμα μακεδονικής μειονότητας εντός του ελληνικού εδάφους, δεδομένου ότι 5.000-10.000 άτομα, Έλληνες πολίτες σλαβικής καταγωγής, αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες (με αυτή την έννοια).

Μετά από έντονες ελληνικές πιέσεις προσετέθη στο άρθρο η εξής τροπολογία: «Στην άσκηση αυτού η Δημοκρατία δεν θα παρεμβαίνει στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών ή στις εσωτερικές υποθέσεις του». Κάτι όμως που δεν ικανοποιεί την Ελλάδα όσο το άρθρο μένει ως έχει.

Αλυτρωτισμός είναι κατά την Ελλάδα και άλλα σημεία του Συντάγματος, όπως η τροπολογία 1 στο άρθρο 119 η οποία ενώ αναφέρει ρητώς ότι: «Η Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν έχει εδαφικές αξιώσεις έναντι οποιουδήποτε γειτονικού κράτους», προσθέτει το εξής: «Τα σύνορα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας μπορούν να αλλάξουν μόνο σε συμφωνία με το Σύνταγμα και την αρχή της ελεύθερης βούλησης, καθώς και σε συμφωνία με τους γενικώς αποδεκτούς διεθνείς κανόνες».

Αφήνοντας το ενδεχόμενο ανοιχτό στην ουσία. Είναι για αυτό που η Ελλάδα έχει διαμηνύσει πως δεν θα επιτρέψει εκεί όπου μπορεί την ένταξη της ΠΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς εάν δεν υπάρξει απάλειψη αυτών και άλλων αναφορών. Και για αυτό που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν ιεραρχεί το όνομα ως το σημαντικότερο, όταν μάλιστα το παιγνίδι αυτό χάθηκε χρόνια πριν λόγω της φοβίας πολιτικών να προτάξουν την ουσία.

Για αυτό επίσης είναι που υπάρχει ανάγκη τώρα να γίνει αυτή η πρόταξη, πριν χαθεί και η ουσία, πάντα για το όνομα που χάθηκε ουσιαστικά, στις ιαχές των γραφικών στην Ελλάδα αλλά και όσο μας πέφτει λόγος στην εδώ συζήτηση που γίνεται. Είναι για αυτό που η θέση Αναστασιάδη είναι απόλυτα σύμφωνη με τη θέση της Αθήνας, και είναι σωστή. Κατ’ εμένα.

Είναι επίσης ασυνήθης επαναλαμβάνω για την προεκλογική μετάλλαξη του Νίκου Αναστασιάδη στα εθνικά θέματα. Δυστυχώς, αυτό που έπαθε με το Μακεδονικό, δεν το έπαθε και με το Κυπριακό.

Εκεί έπαθε το αντίθετο. Και μας έκαψε. Ή μάλλον δεν έπαθε. Ήξερε τι έκανε.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το κουσούρι του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14:20 (τελευταία ενημέρωση 14:20)

ΑΠΟΨΗ

Σχεδιασμός εξάλειψης λίπους...

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 14:00 (τελευταία ενημέρωση 14:00)

ΑΠΟΨΗ

Αναμένοντας το μοιραίο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 13:40 (τελευταία ενημέρωση 13:40)

Επιστροφή
στην αρχή