Αντικομουνιστική είναι η Ιστορία, όχι η καταγραφή της

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Προφανώς και πρόκειται για δύο ιδεολογίες οι οποίες θεωρητικά βρίσκονται απέναντι. Κομουνισμός και ναζισμός όμως «συναντώνται» σχεδόν παντού

Με αφορμή την εκδήλωση της εσθονικής προεδρίας στο Ταλίν (με θέμα την καταδίκη των εγκλημάτων των κομουνιστικών καθεστώτων όπως και των ναζιστικών), κόμματα, κομματικά στελέχη, αλλά και φίλοι που πρόσκεινται στον χώρο της Αριστεράς, σε Ελλάδα και Κύπρο, βάλθηκαν να επιβεβαιώσουν τον Καρλ Μαρξ, ανασύρoντας κάθε επιχείρημα για να πείσουν για το αδιανόητο η άκρα Δεξιά, όχι μόνο να ταυτίζεται, αλλά ακόμα και να συγκρίνεται με τον κομουνισμό.

Ειπώθηκαν και γράφτηκαν εκπληκτικά πράγματα. Από τις γελοιότητες της ελληνικής κυβέρνησης - την επιστολή Σταύρου Κοντονή με την οποία εξηγούσε στους Εσθονούς γιατί αντιλαμβάνονται λανθασμένα τα βιώματά τους, την αδιανόητη τοποθέτηση της γ.γ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μαρίας Γιαννακάκη, όπου ταύτισε όσους έσπευσαν να καταδικάσουν τις θηριωδίες που έζησαν υπό την μπότα του κομουνισμού, με τον Τραμπ και τον ναζισμό, μέχρι ευτελή επιχειρήματα όπως αυτό της Μαρίας Δαμανάκη, με το οποίο εξήγησε πως «ο ναζισμός εντάσσει τη θηριωδία εκ προοιμίου στο εννοιολογικό του πλαίσιο, ενώ τα κομουνιστικά καθεστώτα προέβησαν σ’ αυτήν για την εδραίωσή τους». Ότι δηλαδή οι ναζί γεννήθηκαν κακοί, ενώ οι κομουνιστές έγιναν κακοί λόγω των περιστάσεων. Καμιά όμως τοποθέτηση δεν πλησίασε σε φαιδρότητα αυτή του ΑΚΕΛ. Διότι αν μη τι άλλο, οι περισσότερες αναφορές επιχείρησαν να διαχωρίσουν την περίοδο του Στάλιν από την κομουνιστική θεωρία, ή να χρεώσουν τα εγκλήματα του κομουνισμού σε παρασπονδίες στην εφαρμογή του. Η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ δεν επιχείρησε να κάνει καν αυτό τον διαχωρισμό. Δεν είδε καν παρασπονδίες. Αντιθέτως, αφού χαρακτήρισε την εκδήλωση «ένα ακόμα επεισόδιο στη συστηματική προσπάθεια κυβερνήσεων κρατών μελών να παραχαράξουν τη σύγχρονη Ιστορία της Ευρώπης και κατηγόρησε την ΕΕ ότι επιχειρεί να «κατασκευάσει συνειδήσεις» και να αθωώσει τον φασισμό, έδωσε στην όλη ιστορική παρουσία του σοβιετικού κράτους λυτρωτικό για την ανθρωπότητα χαρακτήρα: «Όσες αντικομουνιστικές εκδηλώσεις κι αν διοργανωθούν, οι λαοί της Ευρώπης γνωρίζουν ότι η μόνη 'συνάντηση' του φασισμού με τον κομουνισμό ήταν στο Στάλινγκραντ, στο Λένινγκραντ, όταν με τις θυσίες του σοβιετικού λαού συνετρίβη ο ναζισμός και απελευθερώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου μας», υπέδειξε, αφήνοντας τον καθένα να απορεί για τα όρια στρέβλωσης που μπορεί να δεχθεί η πραγματικότητα.

Προφανώς και πρόκειται για δύο ιδεολογίες οι οποίες θεωρητικά βρίσκονται απέναντι. Κομουνισμός και ναζισμός όμως «συναντώνται» σχεδόν παντού. Στα μέσα που χρησιμοποίησαν για να επιβληθούν και να διοικήσουν, τον μεσσιανικό χαρακτήρα της επίσημης αφήγησης, τη λατρεία του αρχηγού, την ταύτιση του κόμματος με το κράτος, τον απολυταρχισμό, την απαξίωση του ατόμου μπροστά στην επίσημη και διατεταγμένη συλλογικότητα. Κυρίως όμως συναντώνται στην υστερική αποθέωση της βίας, τη μαζική εγκληματικότητα, τις εκτελέσεις, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τον επεκτατισμό.

Αν κάποιος επικεντρωθεί στα εγκλήματα της περιόδου Στάλιν, εύκολα μπορεί να ισχυριστεί ότι ελάχιστα διαφέρουν σε εύρος από αυτά του ναζισμού. Ο κομουνισμός, που το ΑΚΕΛ αποθεώνει, οδήγησε (μόνο την περίοδο Στάλιν) με τους πλέον συντηρητικούς υπολογισμούς στον θάνατο 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Εκτόπισε μαζικά εθνοτικές και μειονοτικές ομάδες που θεωρούσε εμπόδιο στο κοινωνικο-οικονομικό του όραμα, συνέτριψε κάθε άλλη φωνή, προχώρησε σε εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες και δίκες-παρωδία για τους εχθρούς του καθεστώτος. Ο ολοκληρωτισμός δεν περιορίστηκε στην περίοδο Στάλιν. Η συγκεντρωτική και απολυταρχική διακυβέρνηση προϋπήρχε. Άλλωστε, η ρίζα του ολοκληρωτισμού βρίσκεται στον ίδιο τον Μαρξ. Ούτε η βία. Αντίθετα υπήρξε κύριο χαρακτηριστικό του σοβιετικού κράτους από τα πρώτα χρόνια. Εξαρχής, ο Λένιν και οι σύντροφοί του τοποθετήθηκαν στο πλαίσιο ενός «ταξικού πολέμου» χωρίς οίκτο, εξουδετερώνοντας πολιτικούς, ιδεολογικούς αντιπάλους, ακόμα και κοινωνικές ομάδες αυτές καθαυτές όπως η αριστοκρατία, η αστική τάξη, η ιντελιγκέντσια. Όπου εφαρμόστηκε ο κομουνισμός κατέληξε σε στυγνή δικτατορία. Τα εγκλήματα του σταλινισμού αναπαράχθηκαν σχεδόν αυτούσια από τα καθεστώτα του Μάο, του Κιμ Ιλ Σουνγκ, του Πολ Ποτ.

Ακόμα, όμως, κι αν κάποιος δεχθεί ότι όντως υπάρχουν τεράστιες διαφορές στην ιδεολογία του κομουνισμού και του φασισμού, ότι όραμα των ναζί ήταν ο ρατσισμός, ενώ των κομουνιστικών καθεστώτων η ειδυλλιακή κοινωνία, αυτό δεν διαφοροποιεί την ουσία. Δεν αναιρεί την ανάγκη για καταδίκη των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν, ο ορίζοντας των ιδανικών. Όπως δεν μπορεί η αναγνώριση ότι ο ρωσικός κομουνισμός συνέβαλε στην ήττα του ναζιστικού ολοκληρωτισμού, να παραγράφει το γεγονός ότι στη συνέχεια επέβαλε βιαίως τον δικό του ολοκληρωτισμό σε όλη την ανατολική Ευρώπη. Να παραγράψει τα γκούλαγκ. 

Γι' αυτό, έστω και αν κάποιος δεχθεί ότι ιστορικά ο ναζισμός και ο κομουνισμός υπήρξαν δύο αντίθετα ρεύματα, με διαφορετικές αφετηρίες και ιδεολογικές αναφορές, από ηθικής απόψεως δεν υπάρχουν διαφορές. Η μαζική παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν χωρά ασάφειες. Ούτε ο ολοκληρωτισμός επίπεδα. Κυρίως από τη στιγμή που ο κομουνισμός δεν είναι αόριστη ιδεολογία. Μετουσιώθηκε σε πράξη. Εξού και η εξίσωση του ναζισμού με τον κομουνισμό δεν είναι απλά θεμιτή, αλλά και επιβεβλημένη.

Όπως έλεγε ο Βάτσλαβ Χάβελ η ηθική πυξίδα απενεργοποιείται όταν η πολιτική εκλαμβάνεται ως «τεχνολογία ισχύος και χειραγώγησης». Η περίπτωση του ΑΚΕΛ επιβεβαιώνει πόσο δύσκολο του είναι να μεταπηδήσει από το πεδίο των πεποιθήσεων στο πεδίο της ηθικής. Να αγγίξει τα εγκλήματα της δικής του κοσμοθεωρίας και να αναμετρηθεί με την Ιστορία. Προτάσσοντας μια ιδεολογική φαντασίωση και τις διαφορές από τον άλλο ολοκληρωτισμό, επιχειρεί να «ξεπλύνει» τα εγκλήματα της δικής τους ιδεολογίας. Ενώ τάχα ανησυχεί για την αθώωση και αναβίωση του φασισμού, ανάγει τη δικαίωση τέτοιων καθεστώτων σε δική του δικαίωση. Παρ’ όλ’ αυτά παραδίδει μαθήματα Ιστορίας σε όσους βίωσαν τον κόκκινο φασισμό και ανησυχεί για την κατασκευή συνειδήσεων. Για το μόνο όμως που πείθει είναι για το επίπεδο της ηθικής του.

antopoly@cytanet.com.cy 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Άλλαξε ο άδρωπος σιόρ;...Της Κατερίνας Ηλιάδη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Πως η χρήση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων επηρεάζει το ηλεκτρικό σύστημα;

Πολίτης News, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

«Δεν με κόφτει ρε κουμπάρε. Εγώ να είμαι καλά…» (Του Χρίστου Λαζανιά)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΖΑΝΙΑΣ, 13.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή