Αναζητώντας τον «αγνοούμενο» τάφο μιας μητέρας…

ΑΠΟΨΗ /UNDERGROUND NOTES
Όταν τελειώσαμε όσα είχαμε να κάνουμε στο γραφείο του κυρίου Φωτίου, επιστρέψαμε στο Σπίτι της Συνεργασίας και καθίσαμε να μιλήσουμε…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Η Mukaddes Mazhar ήταν παντρεμένη με τον Bektash Cangil στο μεικτό χωριό Τίμη στην Πάφο… Είχαν τέσσερα παιδιά: τον 6χρονο Abdullah, την 4χρονη Nadire, την 3χρονη Dudu και το βρέφος Shakire που ήταν μόλις έξι μηνών…

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στις 20 Ιουλίου 1974, ο σύζυγος της Bektash αποφάσισε «να μην παραδώσουν τα όπλα τους» και με μια ομάδα πέντε φίλων και συγγενών έφυγαν από το χωριό. Όμως πριν να φύγει, ο Bektash Cangil έβγαλε τα στρατιωτικά του ρούχα -υπηρετούσε ως Τουρκοκύπριος στρατιώτης- και τα έκρυψε σε έναν σωρό κριθαριού στο σπίτι του πεθερού του…

Κάποιοι Ελληνοκύπριοι στρατιώτες τον έψαχναν: ήρθαν στο σπίτι και έψαξαν στον σωρό κριθαριού αλλά δεν κατάφεραν να βρούνε εκεί τα στρατιωτικά ρούχα…

Ο πεθερός του Bektash, δηλαδή ο πατέρας της Mukaddes, ανησύχησε… Ο κύριος Mazhar είπε στην κόρη του να πάρει εκείνα τα στρατιωτικά ρούχα και να τα ρίξει στο πηγάδι…

Αυτό ήταν στις 22 Ιουλίου 1974.

Η Mukaddes πήρε τα στρατιωτικά ρούχα από τον σωρό του κριθαριού όπου ήταν κρυμμένα και πρώτα προσπάθησε να τα ρίξει στον λάκκο της τουαλέτας στην αυλή. Όμως, όπως θυμούμαστε, σε εκείνες τις τουαλέτες του παλιού καιρού το στόμιο του λάκκου της τουαλέτας ήταν στενό και όταν συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα αυτά δεν θα έμπαιναν εκεί, θυμήθηκε ότι υπήρχε ένα πηγάδι νερού στην αυλή του τελευταίου σπιτιού του χωριού… Έτσι ξεκίνησε να περπατά προς τα εκεί με τα στρατιωτικά ρούχα στα χέρια της…

Τα παιδιά της, ο 6χρονος Abdullah και η 4χρονη κόρη της Nadire, την ακολούθησαν… Επειδή η Nadire έκλαιγε, την πήρε μαζί της αλλά έστειλε τον Abdullah στο σπίτι…

Πήγε και βρήκε το πηγάδι στην αυλή του τελευταίου σπιτιού και προσπάθησε να ρίξει τα ρούχα στο πηγάδι, όμως κάποιοι Τουρκοκύπριοι εκεί τη σταμάτησαν και της είπαν ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτό αφού μπορεί να χρειαστούν να χρησιμοποιήσουν το πηγάδι για να πιουν νερό… Έτσι δεν την άφησαν να τα ρίξει στο πηγάδι…

Τι θα έπρεπε να κάνει; Πήγε στον χωματόδρομο έξω από το χωριό μαζί με την κόρη της που περπατούσε δίπλα της… Πιθανόν να σχεδίαζε να ρίξει τα ρούχα κάπου στην άκρη του χωριού αλλά ποτέ δεν θα είχε την ευκαιρία να το κάνει…

Κάποιοι Ελληνοκύπριοι στρατιώτες που ήταν τοποθετημένοι στον δρόμο αυτό μόλις την είδαν άρχισαν να την πυροβολούν… Η Mukaddes προσπάθησε να προστατεύσει τη μικρή της κόρη από τους πυροβολισμούς αγκαλιάζοντάς την με το σώμα της… Όμως το χέρι της κόρης της έμεινε έξω από το σώμα της και η μικρή Nadire πυροβολήθηκε στον καρπό της… Ακόμα και σήμερα μπορείς να δεις ότι η σφαίρα έκοψε μέρος του καρπού της… Η 26χρονη νεαρή μητέρα Mukaddes πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει την 4χρονη κόρη της Nadire…

Άφησε πίσω της τέσσερα μικρά παιδιά: τον 6χρονο Abdullah, την 4χρονη Nadire, την 3χρονη Dudu και την 6μηνη Shakire της οποίας το όνομα άλλαξαν σε Mukaddes μετά τον σκοτωμό της μητέρας της… Έφερε το όνομα της μητέρας της…

Η Nadire και η μητέρα της μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και η Nadire έμεινε εκεί για περίπου 3 βδομάδες για θεραπεία…

Η Mukaddes Mazhar θάφτηκε στο τουρκοκυπριακό νεκροταφείο της Τίμης με μεγάλη βιασύνη… Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάζεψαν τα παιδιά της, ο τάφος ήταν στην είσοδο του νεκροταφείου… Όμως εκείνοι που την έθαψαν και εκείνοι που ήταν παρόντες στην ταφή πέθαναν εδώ και καιρό και δεν υπάρχει κανένας ζωντανός που μπορεί να γνωρίζει την ακριβή θέση του τάφου αυτού… Κανένας εκτός ίσως ένα άτομο, ένας Ελληνοκύπριος στρατιώτης που ήταν παρών στην ταφή - αν είναι ακόμα ζωντανός και αν η πληροφορία αυτή είναι αληθινή… Ή επίσης η UNFICYP μπορεί ίσως να έχει πληροφορίες αν ήταν εκεί εκείνες τις μέρες…

Εφόσον το όνομα της Mukaddes Mazhar δεν είναι στον επίσημο «Κατάλογο Αγνοουμένων Ατόμων», η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων δεν μπορεί να βοηθήσει στην περίπτωσή της… Έτσι, μαζί με τη Nadire Velettin και τον σύζυγό της Raif και τον Abdullah Cangil πάμε να επισκεφτούμε τον κύριο Φώτη Φωτίου, τον επίτροπο Ανθρωπιστικών Υποθέσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας και να ζητήσουμε τη βοήθειά του για τον εντοπισμό του τάφου… Τον επισκεφθήκαμε στις 25 Αυγούστου 2017 και μαζί μας κάλεσα επίσης και τον Hasan Guneshlier και τον αδελφό του Ali για να δώσουν δείγμα DNA για τον θείο τους Chakir Ali που είχε σκοτωθεί ενώ ήταν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθαλάσσας στη διάρκεια του βομβαρδισμού από τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα στις 20 Ιουλίου 1974…

Ο κύριος Φωτίου μας καλωσόρισε και μας είπε ότι θα ξεκινήσει την έρευνα για τον τάφο της Mukaddes Mazhar και επίσης ευχαρίστησε για τα δείγματα DNA από τους συγγενείς του Chakir Ali, εφόσον μας ενημέρωσε ότι σύντομα θα γίνουν εκσκαφές στην αυλή του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθαλάσσας εκεί που θάφτηκαν 31 άτομα σε έναν κρατήρα βόμβας - ανάμεσά τους και 3 Τουρκοκύπριοι, ένας από τους οποίους ήταν ο Chakir Ali.

Μετά καθίσαμε με έναν λειτουργό από το γραφείο του έτσι ώστε οι συγγενείς του Chakir Ali να σχεδιάσουν ένα οικογενειακό δέντρο και να δώσουν δείγματα DNA. H Nadire και ο Abdullah έκαναν το ίδιο για τη μητέρα τους… Και αυτοί σχεδίασαν το οικογενειακό δέντρο και μόνο τότε συνειδητοποίησα το είδος της τραγωδίας που πρέπει να πέρασαν… Και η μέρα εκείνη γίνεται μια πολύ παράξενη μέρα για μένα…

Όταν η Nadire Velettin επικοινώνησε μαζί μου μέσω ξαδέλφου από το Λονδίνο, δεν είχα ιδέα για την ιστορία της Mukaddes Mazar και των παιδιών της…

Όταν είχαμε πάει στο γραφείο του κυρίου Φωτίου, δεν είχα καταλάβει πλήρως το είδος της τραγωδίας που πέρασαν…

Μόνο όταν άρχισαν να σχεδιάζουν το οικογενειακό τους δέντρο έμαθα ότι, μετά το θάνατο της μητέρας τους, τα παιδιά ρίχτηκαν κάπου αλλού και το αίμα μου πάγωσε… Δύο από τα παιδιά, η 4χρονη Nadire και η 6μηνη Mukaddes δόθηκαν το 1975 σε έναν θείο στο Λονδίνο ως υιοθετημένα παιδιά. Η 3χρονη Dudu μεγάλωσε με τη γιαγιά της. Και ο 6χρονος Abdulah έμεινε με τον πατέρα του… Τέσσερα χρόνια μετά, ο πατέρας του παντρεύτηκε και ο Abdulah είχε μητριά…

Ήταν σάμπως μια βόμβα εξερράγη στο κέντρο της οικογένειας και τα τέσσερα παιδιά διασκορπίστηκαν παντού…

Όμως το θετικό είναι ότι κατάφεραν να διατηρήσουν τους δεσμούς παρ' όλη αυτήν τη διπλή τραγωδία -να χάσουν τη μητέρα τους και μετά να χωριστούν ο ένας από τον άλλο- και αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο με αγάπη και δυνατούς δεσμούς…

Όταν τελειώσαμε όσα είχαμε να κάνουμε στο γραφείο του κυρίου Φωτίου, επιστρέψαμε στο Σπίτι της Συνεργασίας και καθίσαμε να μιλήσουμε…

Τα παιδιά αυτά έζησαν τη μεγαλύτερη των τραγωδιών και τώρα ψάχνουν για τον «αγνοούμενο» τάφο της μητέρας τους…

«Ας πούμε ότι πέφτει μια βόμβα και τρία άτομα πεθαίνουν ή πέντε άτομα σκοτώθηκαν μαζί, αυτό είναι το τέλος, πέθαναν, τελείωσε… Πέθαναν ως οικογένεια και αυτό είναι το τέλος… Όμως η δική μας τραγωδία ξεκινά μετά τον θάνατο της μητέρας μας… Η αλλαγή στη ροή της ζωής μας αρχίζει με αυτό… Αλλάξαμε χώρα, αλλάξαμε μητέρα και πατέρα, είχαμε καινούργιες μητέρες, καινούργιους πατέρες, οι ζωές μας έγιναν δύσκολες… Όμως τότε ήμασταν παιδιά… Μόνο όταν αρχίσαμε να μεγαλώνουμε, αρχίσαμε να τα συνειδητοποιούμε όλα αυτά…».

Ο Abdullah και η Nadire είναι δάσκαλοι - ίσως αυτό είναι μια αντανάκλαση της τραγωδίας που πέρασαν: Παρ' όλη τη δική τους τραγωδία επεκτείνουν την αγάπη και τη φροντίδα τους σε άλλα παιδιά, τους μαθητές τους…

Ο Abdullah λέει ότι σπάνια έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν γι' αυτά που τους συνέβησαν - για πολλά χρόνια η Nadire και η Mukaddes έρχονταν για διακοπές στην Κύπρο από το Λονδίνο μαζί με τον θείο τους, τώρα τον νέο τους πατέρα και τη γυναίκα του, τη μητέρα τους… Μόλις πριν από περίπου δέκα χρόνια, αφού μεγάλωσαν, κάθισαν και συγκέντρωσαν αυτά που ήξεραν γι' αυτά που τους συνέβησαν…

Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003, ο Abdullah επισκέφτηκε την Τίμη και προσπάθησε να δει αν μπορούσε να βρει τον τάφο της μητέρας του, αλλά δεν κατάφερε να μπει μέσα στο νεκροταφείο λόγω της τότε κακής του κατάστασης - μια υπερβολική ανάπτυξη από θάμνους και δέντρα…

Η Nadire επισκέφτηκε την Τίμη το 2011 αλλά δεν αναγνώρισε πολλά από την παιδική της ηλικία αφού πολλά σπίτια έχουν κατεδαφιστεί…

Ο Abdullah Cangil είναι τώρα διευθυντής δημοτικού σχολείου…

«Κανένα παιδί δεν πρέπει να ζήσει την τραγωδία που έχουμε περάσει», λέει… «Και ίσως γι' αυτό να επέλεξα να διδάσκω… Περισσότερα παιδιά, περισσότεροι άνθρωποι…».

Θέλω να καλέσω τους αναγνώστες μου να βοηθήσουν: Αν κάποιος γνωρίζει οτιδήποτε γι' αυτά που συνέβησαν στις 22 Ιουλίου 1974 στην Τίμη στην Πάφο, για τη Mukaddes Mazhar και την ταφή της, σας παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου επώνυμα ή ανώνυμα στο τηλέφωνό μου, 99 966518…

Ας βοηθήσουμε τα παιδιά της Mukaddes Mazhar στην αναζήτησή τους για τον «αγνοούμενο» της τάφο…

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή