Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς…

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Πρώτη φορά το είδα. Ήταν 14 Αυγούστου 1996. Αμμόχωστος.Δερύνεια.Ο Σολωμού τρέχει.Πίσω του ο στρατιώτης της Ειρηνευτικής Δύναμης για να τον εμποδίσει

Μοίρασαν ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκαλώντας το «το τέλος του Ελληνοκύπριου που επιχείρησε να κατεβάσει την τουρκική σημαία». Πρώτη φορά το είδα. Ήταν 14 Αυγούστου 1996. Αμμόχωστος. Δερύνεια. Ο Σολωμού τρέχει. Πίσω του ο στρατιώτης της Ειρηνευτικής Δύναμης για να τον εμποδίσει. Αναρριχάται στον ιστό της σημαίας. Και ύστερα τον πυροβολούν και σωριάζεται νεκρός στο έδαφος. Έτσι τελειώνει το βίντεο διάρκειας μερικών λεπτών. Στο τέλος αναγράφονται τα εξής με φόντο την τουρκική σημαία, η οποία εμφανίζεται στην οθόνη: «Ο τουρκικός στρατός τον αδρανοποιεί στη στιγμή με μια σφαίρα στον λαιμό. Με αυτό τον τρόπο έχουμε δείξει γι’ άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο την αρχή ότι τα σύνορα είναι τιμή για εμάς. Μεταδίδουν αυτό το γεγονός ως κύρια είδηση σε όλο τον κόσμο και βλέπουν για άλλη μια φορά την ευαισθησία του Τούρκου. Μοίρασε και εσύ αυτό το βίντεο για να μην αφήσεις αυτό το γεγονός να ξεχαστεί, για να δει όλος ο κόσμος ότι δεν αστειευόμαστε».


Δεν υπάρχει μεταμέλεια. Δεν υπάρχει συγγνώμη. Υπάρχει έπαρση. «Να δει όλος ο κόσμος», λένε. Μήπως δεν είδε άλλωστε; Μήπως έμεινε ηλεκτρονικό και έντυπο μέσο στον κόσμο που δεν το δημοσίευσε αυτό; Τι έγινε; Φοβίσαμε τον κόσμο; Κατάλαβαν ότι δεν αστειευόμαστε; Ή μήπως αποδείξαμε άλλη μια φορά σε όλους πόσο βάρβαροι είμαστε; Όσοι είδαν πώς πυροβολήθηκε ο Σολωμού και έπεσε από τον ιστό της σημαίας, είχαν δει και τον Τάσο. Πώς ο Τάσος λιντσαρίστηκε από έναν οργισμένο όχλο. Πώς έλιωσαν το κεφάλι του με σιδερένιους λοστούς και πέτρες. Αύξησε την περηφάνια μας και αυτό, έτσι δεν είναι;


Εγώ βρισκόμουν στο εξωτερικό. Και είχα επιστρέψει στη χώρα ακριβώς εκείνες τις μέρες. Δεν υπήρχε ούτε μία εφημερίδα μας που να καταδίκασε αυτά τα εγκλήματα στον Τύπο εκείνων των ημερών. Κανένα απολύτως κόμμα και οργάνωσή μας δεν έβγαλε άχνα. Με όποιον μιλούσα θεωρούσε ότι ήταν δίκαιο που πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Σολωμού στον ιστό της σημαίας. Άρα η κατάσταση ήταν πιο σοβαρή απ’ ό,τι νόμιζα. «Τι δηλαδή», έλεγαν, «θα επιτρέπαμε να κατέβει η σημαία μας;». Κανείς δεν έλεγε καν «μήπως δεν μπορούσαν να τον πυροβολήσουν στο πόδι και να τον εξουδετερώσουν, ήταν ανάγκη να τον σκοτώσουν;». Κατά τη γνώμη τους, ήταν δικαιολογημένο και το λιντσάρισμα του Τάσου. Δεν μπορεί να παραβιάζονται τα σύνορά μας. Όσοι το επιχειρούσαν έπρεπε να τιμωρηθούν. Αυτή ήταν η ευρέως διαδεδομένη άποψη. Και δεν υπήρχε εφημερίδα που να έγραφε το αντίθετο.


Διάβασα μια εντυπωσιακή παρατήρηση της αγαπητής Φατμά Αζγκίν στη στήλη της στην εφημερίδα «Γενί Ντουζέν» για εκείνες τις ημέρες. Τότε ήταν στο Cambridge, λέει. Σε μια συνάντηση Conflict Resolution. Την πρώτη μέρα της συνάντησης έμαθαν την είδηση για τον Σολωμού. Δεν ήξεραν τι να πουν. Δόθηκαν πέντε λεπτά σε όλους στη συνάντηση για να σκεφτούν και να σχολιάσουν το γεγονός. Σύμφωνα με την αγαπητή Φατμά, το πιο ενδιαφέρον σχόλιο το έκανε μια Ελληνοκύπρια εκπαιδευτικός. Είπε το εξής: «Γιατί πέρασαν το σύνορο γνωρίζοντας τον κίνδυνο;». Δεν έπρεπε να πάνε! Δεν με εκπλήττουν αυτά τα λόγια ενός μέλους της ομάδας Conflict Resolution. Αλλά να μην περιμένει κανείς να συμφωνήσω με αυτά τα λόγια. Πυροβόλησαν έναν άνθρωπο. Χύθηκε αίμα. Έτσι σχολιάζεται αυτό; Φορτώνεται το φταίξιμο σε αυτόν που δέχθηκε τα πυρά και όχι σε αυτόν που πυροβόλησε; Τι σημαίνει «γνωρίζοντας τον κίνδυνο»; Αν δεν βαδίσουμε προς τον κίνδυνο πώς θα απελευθερωθούμε; Αυτοί οι κίνδυνοι μήπως δεν είναι για να μην μιλάμε; Μήπως δεν είναι επικίνδυνοι όλοι οι δρόμοι που οδηγούν προς μια ενωμένη πατρίδα σε αυτό το νησί, προς την ελευθερία μας και προς την ανεξαρτησία μας; Μήπως αυτοί οι δρόμοι δεν είναι στρωμένοι με νάρκες; Να φοβηθούμε ότι θα ανατιναχτούμε και να μην περάσουμε; Μήπως εγώ δεν εξέδωσα την εφημερίδα γνωρίζοντας τον κίνδυνο; Μήπως δεν έγραψα τα άρθρα που έγραψα γνωρίζοντας πόσο επικίνδυνα είναι; Μήπως δεν ήξερα ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν βόμβες και σφαίρες ως απάντηση σε αυτά; Μήπως τώρα θα πείτε και σε εμένα «γιατί τα έγραψες γνωρίζοντας τον κίνδυνο;». Τότε μήπως άδικα είπε ο Ναζίμ πως «αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πώς θα βγούμε από το σκοτάδι στο φως;». Μήπως θυσιάστηκαν άδικα όσοι έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οφειλόμενη αναφορά τιμής στον Τ. Μητσόπουλο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 21.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Το να θέλει κανείς λύση ρίχνοντας λάσπη και συκοφαντώντας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.08.2017

ΑΠΟΨΗ

Ανόητοι, περήφανοι και θρήσκοι

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 20.08.2017

Επιστροφή
στην αρχή