Αν αυτά δεν μας ανησυχούν.. Της Κατερίνας Στεφάνου

ΑΠΟΨΗ /ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ

Έχουν περάσει από τότε τόσα χρόνια που δεν μπορούμε πια να κλείνουμε τα μάτια στο τι μπορεί να αποτελεί αποσταθεροποίηση και κίνδυνο

Ευρεία είναι η συζήτηση για τις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων και τη μέθοδο θεραπείας τους. Πολλοί είναι μάλιστα αυτοί που αντιτάσσουν το επιχείρημα ότι αν κάποιοι έχουν κάθε δικαίωμα να φοβούνται είναι οι Ελληνοκύπριοι και μόνον αυτοί, αφού επί σαράντα τρία χρόνια βιώνουμε τα αποτελέσματα της εισβολής και της κατοχής. Κι εμένα με ανησυχούν κάποια γεγονότα του παρελθόντος, περισσότερο γιατί αυτά δεν συζητιούνται, δεν αποδίδονται στους δράστες τους και δεν τιμωρούνται. Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στις απρόκλητες επιθέσεις εναντίον Τουρκοκυπρίων και τις κακόβουλες ζημιές στο κέντρο της Λευκωσίας, στα πάρκινγκ του Τροόδους ή σε όποιο σημείο θεωρείται πρόσφορο. Αλλά δεν είναι αυτά.

Ενδεικτικά και μόνο, γιατί τα παραδείγματα είναι πολλά, προτείνω να πάμε πίσω περί τα μέσα του 1969, όταν το Εθνικό Μέτωπο πραγματοποιούσε απόπειρες και δολοφονίες και έβαζε βόμβα κάτω από την αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής. Όχι πολύ αργότερα εκρήξεις σημειωνόταν έξω από το προεδρικό και πριν τελειώσει ο χρόνος εκτεταμένες δολιοφθορές εναντίον των Βρετανικών Βάσεων. Η διαπίστωση ήταν ότι η παρανομία δεν ήταν δυνατόν να παταχθεί, αφού είχαν αλωθεί οι μηχανισμοί δίωξης και οι ύποπτοι συχνά ταυτίζονταν με τους διώκτες. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν λόγους να ανησυχούν, γιατί ήταν ήδη κλεισμένοι στους θύλακες.

Λίγα χρόνια αργότερα, με την έναρξη του 1973, η «νομιμότητα» αναλαμβάνει δράση επιτιθέμενη με εκρηκτικά σε διάφορα σημεία της επικράτειας και η απάντηση έρχεται με συντονισμένες επιχειρήσεις κατάληψης αστυνομικών σταθμών και την εντολή «ούτοι να ανατινάσσωνται, οι δε επικεφαλής τούτων εφ’ όσον δεν είναι ημέτεροι να κακοποιούνται». Στόχο αποτελούν επίσης σωματεία αριστερών, αλλά και μεμονωμένα άτομα. Για δέκα χρόνια στην Κύπρο εκπονούνται διάφορα σχέδια με περίεργους τίτλους, που στόχο έχουν τους αριστερούς, τους δεξιούς άλλης απόχρωσης, την κυβέρνηση, τους Τουρκοκύπριους. Πραγματοποιούνται απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Μακαρίου, δολοφονούνται άνθρωποι, απάγονται, κακοποιούνται. Αυτήν την περίοδο, που τη θυμούνται όσοι την έζησαν, δεν τολμήσαμε ποτέ να τη χαρακτηρίσουμε κατηγορηματικά και αποφασιστικά, όπως εμφύλιος, στην καλύτερη περίπτωση τη λέμε έκρυθμη. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν λόγους να ανησυχούν μέσα στους θύλακες, έπρεπε να μεριμνήσουν μάλλον για την επιβίωση και το καθαρό νερό.

Έχουν περάσει από τότε τόσα χρόνια που δεν μπορούμε πια να κλείνουμε τα μάτια στο τι μπορεί να αποτελεί αποσταθεροποίηση και κίνδυνο για την ασφάλεια ενός κράτους. Και όσο αυτή η περίοδος δεν αποκηρύσσεται με ονόματα και γεγονότα, όσο δεν υπάρχει επίσημος κατάλογος θυμάτων, θα αποτελούμε ως κράτος τη συνέχεια της ίδιας παθογένειας. Πριν χλευάσουμε τις «αδικαιολόγητες ανασφάλειες» ας εξετάσουμε με πόση ασφάλεια προικοδότησε η δική μας κοινότητα τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής μας ως κράτος. Ως κοινότητα έχουμε λόγους να ανησυχούμε για τη δική μας αλήθεια.

* katerina.s@politis-news.com 

 


Επιστροφή
στην αρχή