Άλλο να τη ζεις κι άλλο να σε σκοτώνει

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ένα παιδί χάθηκε. Θα ξεχαστεί μέχρι να χαθεί το επόμενο και καθώς χάνονται δεκάδες σε λίστες αναμονής ή διότι είναι μεγάλοι και κανείς δεν ασχολείται.

#Pellotopos. Σήμερα, όμως, χωρίς καμία διάθεση για πλάκα.

Γιατί ό,τι κι αν έγινε, που αυτό δεν θα το αποφασίσουμε εμείς, το να εξαγγέλλουν οι γιατροί του Δημοσίου στάση εργασίας την ώρα που χάθηκε μια ζωή, καθώς διερευνάται και το ενδεχόμενο της ιατρικής αμέλειας, αυτό πια είναι άνω ποταμών.

Εάν ο υπουργός βιάστηκε να κάνει δηλώσεις; Βιάστηκε. Και επίσης ήταν απαράδεκτο από δικής του πλευράς έστω κι αν είχε, όπως είπε, προφορική ενημέρωση από τη γενική διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας η οποία επίσης τον ενημέρωσε επί τη βάσει στοιχείων. Με τα οποία, στοιχεία, η Αστυνομία έκρινε ότι έπρεπε να συλληφθούν οι γιατροί.

Η σύλληψη, η έρευνα, οι ενδείξεις και οι μαρτυρίες ακόμη δεν καταργούν το τεκμήριο της αθωότητας κανενός. Ποτέ.

Και ένας υπουργός την ώρα που διεξάγεται ποινική έρευνα για την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής κινείται με βάση το τι επιβάλλει το αξίωμά του, όχι επικοινωνιακά. Πόσω μάλλον όταν οι ευθύνες αφορούν και τον ίδιο ως πολιτικό προϊστάμενο ενός υπουργείου το οποίο εμπλέκεται ως αρμόδια αρχή και ως τέτοιο δεν πρέπει να επιχειρεί να αποσείσει ευθύνες.

Κάτι όμως για το οποίο μπορεί να κατηγορηθεί και η ΠΑΣΥΚΙ. Διότι εάν ο υπουργός βιάστηκε, όπως κατηγορείται, να καταδικάσει τους γιατρούς η ίδια η συντεχνία των κυβερνητικών γιατρών πώς είναι βέβαιη ότι είναι τελικά αθώοι;

Γιατί δεν περιμένει να ολοκληρωθεί η έρευνα όλων των υπηρεσιών την ώρα μάλιστα που ορθά κατηγορεί για το ίδιο τον υπουργό Υγείας; Πόσο πιο νοσηρός μπορεί άραγε να γίνει ο συνδικαλισμός τους;

Μιλάμε για μια ζωή. Για ένα παιδί κιόλας που έσβησε και για ένα ενδεχόμενο το οποίο διερευνάται. Και με βάση το οποίο οι γιατροί φέρονται να δήλωσαν, δικαιολογώντας την άρνησή τους να στείλουν το παιδί σε αξονική τομογραφία, ότι δεν θα κάνουν αξονικό σε όποιον πέφτει και χτυπάει το κεφάλι του.

Εάν όντως το δήλωσαν, όπως καταγγέλλουν οι γονείς του παιδιού, τότε τα ερωτήματα είναι απλά: Σε ποιον πρέπει να κάνουν αξονικό; Σε εκείνον που χτυπάει το πόδι του άραγε; Και γιατί δεν έπρεπε να γίνει αξονικός σε ένα δεκάχρονο παιδί που χτύπησε το κεφάλι του;

Υπήρχε, αντιτείνουν, πρωτόκολλο. Με βάση το οποίο δεν επιβαλλόταν. Αλλού όμως επιβάλλεται. Και εάν υπάρχει όντως τέτοιο πρωτόκολλο, το μεν υπουργείο εγκαλείται για αυτό, οι δε γιατροί τη στάση εργασίας θα έπρεπε να την είχαν κάνει εδώ και καιρό ζητώντας να αλλάξει. Όχι τώρα γιατί… μουγιάστηκαν.

Όπως επίσης θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα γιατί δεν εκλήθη ειδικός ο οποίος ήταν εκείνη την ώρα στο νοσοκομείο, πριν το παιδί απολυθεί και μάλιστα, όπως καταγγέλλει η οικογένεια, με ένα «δεν έχει τίποτε». Αλήθεια, εάν το παιδί ήταν δικό τους, έτσι εύκολα θα το έλεγαν;

Όλοι γνωρίζουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες εργάζονται οι γιατροί στο Δημόσιο. Για αυτό και φεύγουν. Και όλοι θα πρέπει να προσέξουμε αυτό που είπαν, πως ενώ στην Ευρώπη οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία είναι στο 7%, εδώ είναι μόλις στο 2,2%.

Για αυτό ο κόσμος δεν πηγαίνει στα δημόσια νοσηλευτήρια. Είναι όμως και ο πολύς πια κόσμος που δεν έχει τη δυνατότητα να πάει αλλού. Άραγε, σκέφτηκε κανείς εάν αυτοί οι γονιοί είχαν αυτή τη δυνατότητα να το πράξουν και, δεδομένου ότι μάλλον δεν την είχαν, πόσο βάρβαρο κοινωνικά είναι αυτό το γεγονός;

Από την άλλη, πόσα περιστατικά αμέλειας καταγράφονται και στον ιδιωτικό τομέα χωρίς ποτέ κανείς μας να δίνει ούτε το ένα χιλιοστό της προσοχής που δίνουμε όταν αυτά συμβαίνουν στο Δημόσιο;

Όπως είναι επίσης γεγονός πως στο Δημόσιο η μεγάλη μερίδα του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού καταβάλλει μια τεράστια προσπάθεια για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα νοσηλευτήρια ενώ όντως, επί της ουσίας, ό,τι δεν έχει καταρρεύσει, οδεύει προς κατάρρευση αυτή τη στιγμή. Και παρόλα αυτά, προσπαθούν.

#Pellotopos λοιπόν. Ένας λαός αμπάλατος ο οποίος νομίζει πως είναι μες την εξυπνάδα και το προχώ, αδιαφορεί και δεν πιέζει για την αύξηση των δημοσίων δαπανών και την εφαρμογή του ΓεΣΥ εδώ και τώρα, την ώρα που το κράτος ξοδεύει αλόγιστα σε δαπάνες, σε διπλές και τριπλές συντάξεις και σε ένα σωρό άλλα.

Και ένα κράτος, έρμαιο καπετανάτων που κατεβάζουν ρολά μόνο όταν θιχτούν οι ίδιοι προσωπικά. Κρατήστε την τελευταία λέξη. Προσωπικά. Διότι από εκεί ξεκινούν όλα.

Γιατί και εμείς οι ίδιοι ασχολούμαστε μόνο όταν επηρεάζονται σε κάτι τα δικά μας συμφέροντα, εκείνοι δε που εκλέγουμε ασχολούνται μόνο όταν επηρεάζονται τα δικά τους αλλά και τα συμφέροντα εκείνων που συντηρούν τα κόμματά τους και τις πολιτικές τους καριέρες.

Ένα παιδί χάθηκε. Θα ξεχαστεί, μέχρι να χαθεί το επόμενο παιδί και την ώρα που χάνονται δεκάδες άνθρωποι σε λίστες αναμονής ή διότι είναι μεγάλοι και κανείς πια δεν τους δίνει προσοχή.

Ή γιατί κανείς δεν μιλάει για αμέλεια, ΟΛΩΝ ΜΑΣ, όταν διαγιγνώσκονται εκ πρώτης όψεως με παθήσεις που θα τους σκοτώσουν και τους δίνεται ραντεβού σε δύο χρόνια για να εξεταστούν.

Αυτά, δεν τα έφερε η κρίση. Πάντοτε γίνονταν. Απλώς τώρα αυξήθηκε ραγδαία ο αριθμός των ανθρώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε «έξω» για να εξεταστούν.

Η κρίση έδωσε απλά τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα τριτοκοσμικό, έρμαιο των συμφερόντων πολλών και διαφόρων, εντός και εκτός, ένα σύστημα που κρατιέται στη ζωή και στο χάλι του, από πολίτες αμπάλατους, αμέτοχους και ανεύθυνους κοινωνικά.

Οι οποίοι δεν διεκδικούν παρά μόνο για πάρτη τους.

#Pellotopos λοιπόν. Και εδώ, συγχωρέστε με, μάλλον #Skatotopos.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κουβέντες στα δικαστήρια και στο Σαράι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 15:00 (τελευταία ενημέρωση 15:00)

ΑΠΟΨΗ

Κολλήσαμε στα ίδια και τα ίδια...

Πολίτης News, 24.05.2018

ΑΠΟΨΗ

Όσοι κι αν είμαστε! / No matter how many we are!

ΤΖΕΝΚ ΜΟΥΤΛΟΥΓΙΑΚΑΛΙ, 23.05.2018

Επιστροφή
στην αρχή