Ακούστε, λοιπόν, φασιστάκια...

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Έτσι δεν ήταν πάντα αυτό το θορυβώδες μειοψηφικό φασισταριό; Στιγμάτιζε όποιον έχει άλλη άποψη και τολμούσε να μην... ζητά την έγκρισή του

Πέρασε ήδη μια δεκαετία σχεδόν. Απίστευτο... Αλλά η χαρά που νιώθω στην ανάμνηση εκείνης της νύχτας παραμένει αναλλοίωτη.

Μιλώ για το βράδυ του Α’ γύρου των προεδρικών του 2008. Θυμάμαι την ώρα που ξεκαθάρισε πως η σκοτεινή και ελλειμματική εκείνη περίοδος του Τασσισμού είχε τελειώσει και πως πλέον, ό,τι και να γινόταν, δεν θα ζούσαμε την καθημερινή στοχοποίηση και τη λάσπη του «προδότη» επειδή λέγαμε την όποια άλλη από τη δική τους άποψη. Επίσημα τουλάχιστον όχι.

Ήταν κάτι που και οι Τουρκοκύπριοι το είχαν ζήσει μερικά χρόνια πριν με την πτώση του Ντενκτάς. Ενός ανθρώπου από τον οποίο άλλωστε τους περί ων ο λόγος «δικούς μας» τους χώριζαν και τους χωρίζουν ακόμη και σήμερα απείρως λιγότερα πράγματα από εκείνα που τους ενώνουν. Ειδικά στην προσπάθεια για να μείνουν τα πράγματα «ως έχουν».

Με βασική ίσως διαφορά ότι, ο Ντενκτάς είχε την ευχέρεια να είναι πολύ πιο αυταρχικός και ελλειμματικός στην πράξη, όταν κυβερνούσε, από ό,τι εκείνοι, διότι δεν είχε τους περιορισμούς ενός κράτους στην ΕΕ.

Εκεί -και σε πολλά άλλα- η Ευρώπη μάς έσωσε κυριολεκτικά. Αλλιώς θα είχαμε δει πολύ περισσότερα, δεδομένων και των όσων ούτως ή άλλως έκαναν αγνοώντας τους περιορισμούς, τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης.

Όσο για εκείνο τους «δικούς μας» σε εισαγωγικά, θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Για μένα δεν ήταν και δεν είναι δικός μου κανένας πολιτικός ο οποίος προωθεί τη διχοτόμηση της χώρας μου για να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Ε/Κ ή Τ/Κ. Αυτός είναι εχθρός.

Για μένα «δικός μου» είναι ο Κύπριος πολιτικός που τουλάχιστον δεν το κάνει αυτό. Είτε είναι Ε/Κ, είτε Τ/Κ.

Όλα αυτά λοιπόν τα θυμήθηκα χθες την ώρα που έβλεπα να διαμορφώνεται εκείνο το απίστευτο σκηνικό εις βάρος του προέδρου του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, με αφορμή την απόφασή του να παραστεί σε δείπνο των επιμελητηρίων των δύο κοινοτήτων στο οποίο ήταν και ο Μουσταφά Ακιντζί και να συνομιλήσει μαζί του για το Κυπριακό.

Κακώς ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν το δημοσιοποίησε, από την πρώτη κιόλας στιγμή και παρά τα αμέτρητά τους παθήματα εκεί στον ΔΗΣΥ, κάθε μα κάθε φορά που επιλέγουν τη λογική του ισορροπισμού αντί της τόλμης.

Όπως και να έχει όμως, όταν αποκαλύφθηκε βγήκε και είπε πως πήγε, υπερασπίστηκε την απόφασή του (σ.σ. εδώ είναι το λάθος, η λογική της υπεράσπισης των ενεργειών των άλλων έναντι όλων αυτών των ελλειμματικών…) και είπε ακόμα πως εξήγησε στον Τ/Κ ηγέτη τα της υπόθεσης του Ενωτικού. Ενώ συζήτησαν εποικοδομητικά το Κυπριακό.

Τα ελλείμματα αυτής της μειοψηφίας τού τάχα μου «κέντρου» η οποία, τώρα που το εδώ γραφείο των Ελλήνων νεοναζί κρατά χαμηλό προφίλ και προσέχει να μην εκτίθεται μέσα από πολλές πράξεις φασιστικής βίας, σε ελάχιστα πλέον κατάντησε να διαφέρει από αυτό, τα ελλείμματα λοιπόν όλων αυτών ξεδιπλώθηκαν για άλλη μια φορά.

Μέχρι και το ΔΗΚΟ, του γιου του Τάσσου ο οποίος όντας Πρόεδρος είχε καλέσει για δείπνο στο σπίτι του τον Ντενκτάς για να δουν πώς θα τουμπάρουν τη λύση, μέχρι και αυτό ενοχλήθηκε!

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου κατηγορήθηκε ότι είναι έτοιμος λέει να δώσει τα πάντα στους Τούρκους -άρα είναι προδότης εκ του αποτελέσματος και τουλάχιστον ηλίθιος στην πρόθεση, αν δεν το κάνει συνειδητά...- ότι πρέπει να έδωσε δεσμεύσεις στον Τ/Κ ηγέτη, ότι αντικατέστησε τον Πρόεδρο και πολλά άλλα.

Μόνο το ΑΚΕΛ τον στήριξε και μπράβο του.

Και μιλάμε ναι, για έναν πολιτικό ηγέτη αλλά ουσιαστικά για έναν πολίτη ο οποίος δεν έχει θεσμικό αξίωμα -όπως ο Τάσσος όταν προσκαλούσε τον Ντενκτάς για να τουμπάρουν τη λύση- και ο οποίος σίγουρα δεν έχει όπως και κανείς από εμάς την υποχρέωση να ζητά άδεια από τα όποια φασιστοειδή -ναι φασιστοειδή- νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να λένε στον οιονδήποτε πού θα πάει και τι θα κάνει.

Φυσικά εδώ το έλεγαν και για τον… καφέ του Αναστασιάδη με τον Ακιντζί, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα (η πλειοψηφία του λαού) τον στήριζαν!

Πέρασαν δέκα χρόνια σχεδόν από τότε που απαλλαγήκαμε από τη διακυβέρνηση αυτής της συνοπαρτζιάς των επαγγελματιών του Κυπριακού, από την αλητεία αλλά και το θράσος τους, τη μία να βγάζουν κηρύγματα και να στιγματίζουν ως δοσίλογο όποιον θέλει λύση και την άλλη να ταΐζουν τον Ντενκτάς ή να κατεβάζουν εδώ τον κάθε άθλιο για να λέει στον κόσμο ότι είναι καλύτερη η λύση δύο κρατών και πως και προσάρτηση να γίνει από την Τουρκία δεν τρέχει και τίποτα.

Πέρασαν δέκα χρόνια αλλά φαίνεται πως όλοι αυτοί νομίζουν ότι ζούμε ακόμα στο 2006 ή το 2007 και πως μπορούν να τρομοκρατούν και να πετροβολούν όποιον τολμά να μην προσκυνά τα δικά τους ελλείμματα.

Είναι καιρός η σιωπηρή πλειοψηφία να αρχίσει να αντιδρά έτσι που να μπορέσουν να το καταλάβουν έστω και σήμερα.

Καμία ανοχή δεν πρέπει να επιδεικνύουμε σ’ αυτό τον οχετό των ελλειμμάτων και της σπίλωσης κάθε άλλης θέσης ή προσέγγισης.

Ο τραμπουκισμός τους πρέπει να απαντάται καθημερινά. Άμεσα.

Και όταν συμπεριφέρονται ως κοινοί φασίστες, νομίζοντας πως μπορούν να αποφασίζουν αυτοί ποιος πάει σε ποια εκδήλωση και να στοχοποιούν όποιον δεν ζητά την έγκρισή τους, να τους το λέμε τόσο ξεκάθαρα. Αυτά όχι σε μας.

Αν θέλουν μπορούν να τα κάνουν στα κόμματά τους. Αλλού όχι.

Μια ματιά στην εσωκομματική τους κατάσταση, άλλωστε, λέει πάρα πολλά…


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακές εκδοχές της έκτρωσης

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 11:58 (τελευταία ενημέρωση 11:58)

ΑΠΟΨΗ

Η θέση του ΑΞΙΚ είναι στην Πάφο

Πολίτης News, 09:10 (τελευταία ενημέρωση 09:10)

ΑΠΟΨΗ

Ακόμα δεν μάθατε να ζείτε αδελφικά σαν ένα δάσος

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 28.03.2017

Επιστροφή
στην αρχή