Ακούς την αρμονία της λέξης «Μάνα»;

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Γιορτή της Μητέρας σήμερα. Λίγες απλές σκέψεις, λίγα καθαρά συναισθήματα για τη δύναμη, την αρμονία και τον ήχο της λέξης ΜΑΝΑ...

Μάνα…  σκέφτομαι ποια σειρά λέξεων και σύνταξη προτάσεων μπορούν να αποδώσουν τη δύναμη αυτών των τεσσάρων γραμμάτων. Υπάρχει άραγε κάποιος λόγος που να μπορεί να εξυμνήσει τελειότατα το μεγαλείο, τα θαυμάσια και την ωραιότητα αυτής της λέξης; Για τη λαϊκή θυμοσοφία ίσως να είναι πιο απλή αυτή η προσπάθεια.

Η γιαγιά πρόσθετε στη λέξη «μάνα» ένα «ν». «Η μάνα εν μάννα», έλεγε με καθαρότητα και βιβλική ένταση. Και το εξηγούσε σε τρεις γραμμές παραδίδοντάς μας μαθήματα, έστω και αν δεν ήξερε γράμματα –αναλφάβητη και αμόρφωτη- θα τη χαρακτήριζαν σήμερα οι ειδικοί. «Από την ώρα που η μάνα βρέχει τη γη με αίμα να γεννήσει το παιδί της, έχει την έγνοια του ως την ώρα που θα πεθάνει… Ο λόος της μάνας εν λίρα χρυσή… Η ευτζή της μάνας εν γιατρικό τζαι δύναμη». Κι αμέσως τα λόγια αυτά μεταβάλλονται και μεταμορφώνονται σε εικόνες, σε πίνακες υψηλής τέχνης, οι οποίοι κρέμονται και θα κρέμονται για πάντα στη βιτρίνα της ψυχής μας.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε ως εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από τη Φιλαδέλφεια, της ακτιβίστριας Άννας Μαρία Τζάρβις. Η Τζάρβις θέλοντας να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου το 1864, άρχισε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε τη δεύτερη Κυριακή του Μάη «Ημέρα της Μητέρας.

Από το ιερότερο σύμβολο της μάνας για εκατομμύρια ανθρώπους, την Παναγία που κρατά στην αγκαλιά της τον Χριστό, μέχρι τις μάνες της Αφρικής, τις κατατρεγμένες μάνες της Ανατολής που κρατώντας σφικτά το παιδί τους στην αγκαλιά τους γίνονται ασπίδα στο πεδίο της μάχης, αλλά και τις μάνες της Δύσης που παλεύουν καθημερινά σε ένα εξίσου άγριο και απαιτητικό σκηνικό. Η αγωνία και έγνοια είναι η ίδια, όπως το ίδιο κατανοητή στον ήχο της είναι λέξη μάνα σε όποια γλώσσα κι αν ειπωθεί.

Αφιερώνουμε τη σημερινή μέρα στις μάνες όλου του κόσμου για να τους πούμε πρώτα απ’ όλα  ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που μας έφεραν στη ζωή, για όλα όσα έκαναν και κάνουν για μας. Για όλες τις θυσίες, την αγωνία, την έγνοια, τα δάκρυα, το παραμέρισμα των δικών τους θέλω. Μια ευκαιρία-που πρέπει να είναι καθημερινή- να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για όλα τα ωραία και μεγάλα που πηγάζουν από την ύπαρξή τους. Τιμή σε όλες τις μάνες του κόσμου που έχουν επίγνωση του ρόλου τους, που διδάσκουν χωρίς να σπρώχνουν, που αναθρέφουν παιδιά με καθαρή αγάπη και καθαρή λογική.

Η μάνα αντιπροσωπεύει ό,τι τρυφερό, ό,τι αγαθό μακριά από κάθε υστεροβουλία. Από το πρώτο χάδι, το πρώτο βήμα μας, κι όλη τη διαδρομή μας μέχρι τον χωρισμό. Μας καθορίζει. Τα λόγια σμιλεύονται μέσα μας. Μας συντροφεύουν στο διάβα μας. Από το ξενύχτι της μάνας πάνω από την κούνια, την αγκαλιά όταν πέσαμε στην προσπάθεια μας να περπατήσουμε, το κοίταγμα στα μάτια όταν πρωτοείπαμε τη λέξη «μάμα», το πρώτο κράτημα του μολυβιού για να γράψουμε το «α», η πρώτη μέρα στο σχολείο, το πρώτο μοίρασμα της χαράς από την πρώτη επιτυχία, η στήριξη στην πρώτη απογοήτευση, ο πρώτος θυμός για το καλό μας, τα πρώτα όρια, ο πρώτος δείκτης συμπεριφοράς… και άλλα τόσα «πρώτα» με αναφορά τη μάνα.    

Στις ώρες της μεγάλης θλίψης αλλά και στις ώρες της μεγάλης χαράς όλοι στρεφόμαστε στη μητέρα μας- κι όσοι στερούνται τη μάνα για χίλιους λόγους το πράττουν νοερώς για ένα και μόνο λόγο. Το έχουν ανάγκη. Ειρηνεύει η ψυχή. Θεωρώ ότι ένας από τους πιο άγριους βιασμούς της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η στέρηση της δυνατότητας σε κάποιο άνθρωπο να μπορεί να πει τη λέξη «μάνα», για οποιοδήποτε λόγο, ακόμη και αν η ευθύνη βαραίνει τη μάνα. Ο πόνος δεν ζυγίζεται.

Η μάνα είναι ο δικός μας κόσμος. Στο πρόσωπό της βλέπουμε την ψυχή της οικογένειας. Είναι συγκλονιστικό ακόμη και στην περίπτωση που συγκεντρώνεται η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι, από το οποίο απουσιάζει η μάνα… και μόνο η αναφορά του ονόματός της αρκεί για να πλημμυρίσει με μια αλλιώτικη συγκίνηση την καρδιά των παιδιών της. Κι η εσωτερική παλίρροια των συναισθημάτων αποτυπώνεται σε τρεις λέξεις: «Η μάνα μας…».     

Η μάνα που πάντα χαρίζει γαλήνη, στήριγμα και ελπίδα. H μάνα δεν γνωρίζει σύνορα, χρώμα, φυλή, αλλά δημιουργεί τη ζωή, τη διακινεί και τη διαιωνίζει.

Η αγκαλιά της μητέρας αποτελεί το αιώνιο σύμβολο αγάπης, φροντίδας, ελπίδας, καταφυγής, σύμβολο θυσίας από καταβολής κόσμου. Είναι το στήριγμα κάθε οικογένειας καταβάλλοντας καθημερινά υπεράνθρωπες προσπάθειες αφού είναι υποχρεωμένη να μοιράζεται ανάμεσα στην οικογένεια, την εργασία- καριέρα, το σπίτι και να είναι πανταχού παρούσα όποτε της ζητηθεί.

Η σημερινή μέρα είναι επίσης μια ευκαιρία να θυμηθούμε ιδιαιτέρως όλες τις μανάδες που βρίσκονται στην τρίτη ηλικία της ζωής τους. Μετρημένες οι φορές που τις θυμόμαστε, και πιο λίγες οι φορές που έχουμε αφιερώσει λίγο παραπάνω χρόνο για να τις ακούσουμε, να συναισθανθούμε τον κόσμο τους. Να ανταλλάξουμε κάποια λόγια, λίγες αναμνήσεις, λίγες σκέψεις, να πάρουμε κάτι από τη δική τους ζωή που έχει αξία στη δική μας, πέρα από το τυπικό: «Τι κάμνεις; Είσαι καλά;».

Μανάδες –γιαγιάδες ξεχασμένες σε στέγες ηλικιωμένων. «Έχει τα πάντα η μάνα μας εκεί. Είναι ακριβό ίδρυμα». Έχει όμως τα πάντα; Μπορεί να έχει τα πάντα για το σώμα της. Η ψυχή της όμως μαραζώνει, γιατί εγώ, εσύ, ο άλλος τις έχουμε ξεχάσει-και έχουμε δικαιολογίες πολλές- δεν υπάρχει χρόνος, λέμε. Και μέσα στην πίκρα τους, το παράπονο παραμερίζεται: «έχουν τες δουλειές τους τα παιθκιά μας. Μακάρι να εν καλά, τζαι ας δεν έρκουνται να με δουν». Το τέλος όμως έρχεται αμηνυτί και είναι βαριά η αναμέτρηση με τη συνείδηση για το «σ’ αγαπώ» και όλα τα άλλα που ίσως δεν προλάβαμε να πούμε στη μάνα μας. Βέβαια, η θεωρία από την έδρα είναι εύκολη υπόθεση, ο βαθμός δυσκολίας είναι στο εργαστήριο. Στα ανθρώπινα πράγματα το ευμετάβλητο καθορίζει εν πολλοίς τις σχέσεις μας. Κάποιες σχέσεις όμως πρέπει να τις φυλάμε στο πιο ακριβό σκευοφυλάκιο. Οι μικρές στιγμές με τη μάνα-τους δικούς μας ανθρώπους – που συχνά θεωρούμε δεδομένους, λειτουργούν ως πολυτίμητο βάλσαμο, σε όλη μας τη ζωή. Ας μην τις χάνουμε. Είναι η αρμονία της ζωής μας. Και το εκφράζει περίτεχνα ο ποιητής Γεράσιμος Μαρκοράς με τους στίχους του:

«Μάνα! - Δε βρίσκεται
λέξη καμμία
νάχῃ στον ήχο της
τόση αρμονία·
σαν ποιός να σ' άκουσε
με στήθος κρύο.
Όνομα θείο;»

Χρόνια πολλά λοιπόν στις μάνες του κόσμου. Χρόνια πολλά στη μάνα που περιμένει ένα αληθινό «σ’ αγαπώ» από το παιδί της. Μνήμη όμως και για τη μάνα που ταξίδεψε στην αιωνιότητα και ο ήχος της… κουβαλά ακόμη έγνοια και αγάπη…   

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 16:10 (τελευταία ενημέρωση 16:10)

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 16:09 (τελευταία ενημέρωση 16:09)

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 13:10 (τελευταία ενημέρωση 13:10)

Επιστροφή
στην αρχή