Ακόμα δεν μάθατε να ζείτε αδελφικά σαν ένα δάσος

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος; Το γεγονός ότι ενισχύεται συνεχώς και μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα η αντίληψη για χωριστό κράτος.

Σας κάνουν πιο πολύ κέφι οι σχέσεις γειτονίας παρά να ζείτε μαζί στο ίδιο σπίτι; Γι’ αυτό συναινέσατε στη διζωνική δικοινοτική ζωή; Δεν πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να ζήσετε ενωμένοι και ελεύθεροι σαν ένα δέντρο και αδελφικά σαν ένα δάσος; Αν ζήσετε έτσι μήπως φοβάστε ότι θα σκοτωθείτε μεταξύ σας; Μήπως χάσατε την ικανότητά σας να ζείτε αδελφικά; Ή μήπως δεν είχατε ποτέ τέτοια ικανότητα; Εσείς. Ήσυχοι κάτοικοι ενός νησιού μικρού όσο μια επαρχία, δεκτικοί, ευγενικοί ακόμα και έναντι εκείνων που δεν αγαπάτε, ανεκτικοί. Καπανταήδες που ακόμα και σε θέματα τιμής λέτε «θα τον σφάξω, θα τον κρεμάσω», αλλά ο θυμός σας μένει μόνο στα λόγια.

Που δεν κρατάτε κακία και αγκαλιάζεστε μια μέρα ακόμα και με εκείνους που σας έκαναν το μεγαλύτερο κακό. Που είστε γεμάτοι με τόση αγάπη για το εγγόνι σας ώστε να λέτε «έλα ρε κερατά, έλα ρε γιε του πεζεβέγκη». Που τρέχετε για βοήθεια όλοι μαζί στον νέο γείτονα που μετακόμισε στη γειτονιά. Που δεν έχετε το θάρρος να πείτε στο πρόσωπο κάποιου όσα λέτε πίσω από την πλάτη του. Άνθρωποι με αγαθή καρδιά που πληρώνετε τον λογαριασμό όλων που έρχονται και κάθονται δίπλα σας στο καφέ. Να με συγχωρείτε, αλλά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορείτε να ζείτε μαζί αδελφικά χωρίς να φοβάστε ο ένας τον άλλον. Προπάντων δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου γιατί βάζετε τη θρησκεία και την εθνικότητά σας μπροστά από την ανθρωπιά σας.


Μήπως είναι πιο γλυκές οι σχέσεις γειτονίας; Πού θα σας βγάλει αυτός ο δρόμος; Στα δύο χωριστά κράτη! Κοιτάξτε, έγινε πλέον πιο εύκολο από ό,τι στο παρελθόν να το λες αυτό. Δύο χωριστά κράτη. Νομίζω ότι ο Μουσταφά Ακιντζί θα είναι ο τελευταίος Τουρκοκύπριος ηγέτης που θέλει ενωμένη ομοσπονδιακή Κύπρο. Επιπλέον, όσοι είναι πιο κοντά στη νέα ηγεσία είναι όλοι υπέρ του χωριστού κράτους. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία σοβαρή διαφορά ανάμεσα στο διζωνικό δικοινοτικό ομοσπονδιακό οικοδόμημα και τα δύο χωριστά κράτη. Η διαφορά κρέμεται από μια κλωστή. Σύμφωνα με τις απαιτήσεις της τουρκικής πλευράς, έτσι είναι. Θα μείνει ο στρατός. Δεν θα έχουν τις τέσσερις ελευθερίες οι Ελληνοκύπριοι.

Ακόμα δεν είναι γνωστό αν θα υπάρχει στρατός στα σύνορα ανάμεσα στις δύο περιοχές. Και επιπλέον, αν αναγνωριστεί το δικαίωμα των τεσσάρων ελευθεριών για τον πληθυσμό από την Τουρκία, όλα μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα ακόμα και από την παρούσα κατάσταση.
Εσείς, Κύπριοι. Λέτε ότι αυτή η χώρα είναι δική μας, αλλά δεν καταλάβατε ακόμα ότι αυτή η χώρα είναι δική σας. Ακόμα και όταν αναφέρεστε σε αυτό το πρόβλημα, κάνετε, χωρίς ενδοιασμούς, λόγο για τα συμφέροντα ξένων κρατών. Τα συμφέροντα της Τουρκίας. Τα συμφέροντα της Ελλάδας. Τα συμφέροντα της Αγγλίας. Τα συμφέροντα της Αμερικής. Τα συμφέροντα της Ρωσίας. Όλοι έχουν συμφέροντα πάνω σε αυτό το νησί το μικρό σαν μια επαρχία. Εμείς; Είμαστε η κότα την οποία θα μαδήσουν; Από πού απέκτησαν το δικαίωμα γι’ αυτά τα συμφέροντα πάνω στην πατρίδα μας; Αλλά το πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι εμείς το θεωρούμε φυσιολογικό αυτό. Δεχόμαστε ότι έχουν συμφέροντα εδώ. Αν όλοι σε αυτό τον κόσμο έχουν μια χώρα καθορισμένη με σύνορα, μήπως εμείς δεν έχουμε; Αν αυτή η χώρα που βρίσκεται εντός των συνόρων μας είναι δική μας, τι δικαίωμα μπορεί να έχουν οι άλλοι εδώ; Μήπως εμείς απαιτήσαμε δικαιώματα πάνω στις δικές τους χώρες και εκείνοι απαιτούν δικαιώματα στη δική μας;


Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος; Το γεγονός ότι ενισχύεται συνεχώς και μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα η αντίληψη για χωριστό κράτος. Η ιδέα της διχοτόμησης. Νομίζω ότι ο κίνδυνος αυτός μεγαλώνει συνεχώς. Εκείνοι που φοβούνται ότι η λύση που θα βρεθεί θα είναι χειρότερη ακόμα και από την παρούσα κατάσταση άρχισαν να πιστεύουν περισσότερο στο χωριστό κράτος. Θεωρούν ότι ακόμα και αν υπάρξει λύση, η επιρροή και το βάρος της Τουρκίας πάνω στους Τουρκοκύπριους θα συνεχίσει να υφίσταται και ότι και οι ίδιοι θα επηρεαστούν με βία από αυτό. Ειδικά δεν θέλουν να μπει ανάμεσά τους ο πληθυσμός από την Τουρκία. Στον νότο αδυνάτισε πολύ και ο αγώνας εναντίον της κατοχής της Τουρκίας. Δεν είναι όπως ήταν κάποτε. Του αγώνα ενάντια στην κατοχή υπερισχύει η επίτευξη αποτελέσματος μέσω διαλόγου με την Τουρκία.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα ότι και η ΕΕ θα τερματίσει το υφιστάμενο στάτους κβο στο νησί. Η Ευρώπη δεν μπορεί να κάνει τίποτα ακόμα και κατά του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τη βρίζει καθημερινά. Πώς θα υπερασπιστεί εμάς στην Κύπρο μια Ευρώπη η οποία δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της κατά της Τουρκίας; Θα φροντίσει τα δικά μας ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζονται;

Ε, Κύπριοι. Μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, αν μπορεί να μας σώσει κάποιος. Αλλά δεν γίνεται έτσι σε χωριστά μέτωπα. Ενωμένοι. Σαν μια γροθιά.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ένα ναυάγιο που μετρά δεκαετίες...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 24.05.2017

ΑΠΟΨΗ

Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι απελπισίας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 24.05.2017

ΑΠΟΨΗ

Ισλάμ και Τουρκοκύπριοι - Η άρχουσα κοινότητα

ΣΩΤΟΣ ΚΤΩΡΗΣ, 24.05.2017

Επιστροφή
στην αρχή